Sinterklaas

Geschreven door Jacques Smeets | maandag, 27 december 2010 19:04

Decembermaand, feestmaand, de maand van het elkaar geven van cadeau’s. Kinderen wiens hartje bonst van spanning, de ogen groot opzettend bij het zien van Sinterklaas te paard en de zwarte pieten die het zoet rondstrooien. Het brengt me in gedachten terug in de tijd, toen mijn hartje bonsde tijdens het naar beneden lopen van de zolderkamer naar de woonkamer, samen met 6 broertjes en 4 zusjes. De avond van tevoren zaten we allemaal in de voorste woonkamer, in een kring en zongen samen met vader en moeder Sinterklaas Kapoentje of Zie ginds komt de stoomboot uit Spanje weer aan en Sinterklaasje, kom maar binnen met je knecht. Dat laatste wilden we zo graag, daarom zaten we ook die liedjes te zingen. Het raam aan de straatkant werd op een kier gezet, weer of geen weer, want de Sint was onderweg en hij zou zomaar even langs kunnen komen en iets naar binnen kunnen werpen. Plotseling werd er rondom het huis op de ramen en deuren gebonsd, het gordijn voor het raam aan de straatkant wapperde hevig en daar vlogen snoep en pepernoten de kamer binnen. Ik ruik het snoepgoed als ik eraan denk. Blijdschap en vreugde alom, omdat de Goede Sint niet aan ons voorbij was gegaan. Pakjesavond was er toen niet in huize Smeets, de Sint zou op de dag van zijn verjaardag aankomen, op 6 december en niet eerder.
Na dat huisbezoek hadden we best wel een tijdje nodig om bij te komen van de spanning, maar uiteindelijk moesten we naar bed, want Sinterklaas zou ’s nachts terugkeren met de cadeau’s, die door de schoorsteen ons huis binnen zouden worden gebracht. Ik dacht er niet over na dat de kachel gloeiend heet was.
De spanning was zo hoog opgelopen dat ik er niet meer van kon slapen, die bewuste nacht. Heel vroeg in de ochtend, om een uur of zeven liepen we in eendenpas de trap af. Toen de deur naar de woonkamer geopend werd – uiteraard door de oudste, want die was de dapperste - werd ik overspoeld met een zalig gevoel. De grote eettafel was versierd met gekleurd papier, op de tafel stonden manden met ingepakte cadeau’s en overal lagen snoep, pepernoten, mandarijnen en chocolade letters. De cadeau’s waren ingepakt en op elk pakje stond de naam van iemand van de kinderen. Hoe Sinterklaas dat toch wist allemaal? Het uitpakken was een lust en een leven van jewelste. Wat wil je, een gezin van 11 kinderen en eindelijk was dan het feest aangebroken. Er was voor iedereen wel een pakje en tot onze vreugde troffen we daar leesboekjes, vier kleuren balpennen, een doos kleurpotloden, een heuse Prisma agenda, gebreide sokken of een sjaal aan. We waren er toen heel erg blij mee.
Nu is dat wel even iets anders.
Wat blijkt? Uit een onderzoek is gebleken dat bijna 40% van de mensen die Sinterklaas vieren, geld vragen als cadeau. Jawel, geld, gewoon enkele biljetten Euro’s. Toen ik dat bericht in het 8 uur journaal hoorde, kwamen nostalgische gedachten bovendrijven, het kon natuurlijk niet uitblijven.
Uit datzelfde onderzoek bleek dat er anno 2007 voor Sinterklaas gemiddeld per kind voor een bedrag van ongeveer 175 Euro uitgegeven wordt.
Het resultaat van pakweg 50 jaar ontwikkeling.
Dan heb ik het nog niet over de kerstcadeau’s. Laat ik daar maar niets over zeggen, want als ik zeg dat we in die tijd samen met het gezin naar kerstliederen op de radio luisterden en letterlijk onder de kerstboom De herdertjes lagen bij nachte en Stille nacht, Heilige nacht zongen, dan zullen dit alleen maar mensen van m’n eigen generatie voor waar aannemen. Is ook niet erg, dat dit nu niet meer gebeurt, het is zoals het is. Sinterklaas is Sinterklaas en Kerstmis is Kerstmis, nietwaar? Ik gun ieder kind en volwassene het grootste plezier en genoegdoening aan de cadeau’s die gegeven en gekregen worden, net zoals dat bij mij zo was, lang geleden.