Analogie

symboliek en symptomen

Zo boven, zo beneden, schreef de grote Egyptische priester Hermes Trismegistus, de stamvader van de esoterie, op zijn "tabula smaragdina".

Datgene wat Beneden is, is gelijk aan datgene wat Boven is; en datgene wat Boven is, is gelijk aan datgene wat Beneden is, om de wonderwerken van een enkel Ding te volbrengen.

Dit was zijn tweede stelling op de tabula smaragdina, nadat hij eerst schreef:
"Het is waar zonder leugen, zeker en meest waarachtig".
En er volgden er nog dertien.
De volledige tekst (uit het Duits in het Nederlands vertaald) is ondermeer terug te vinden in het boek van Thorwald Dethlefsen (Esoterische Psychologie).

Een stukje filosofie is soms wel eens op zijn plaats, zeker wanneer het gaat om een begrip als "analogie" vanuit andere dan de gebruikelijke perspectieven te interpreteren. Als je de kwintessens van alle wijsheid in de 15 stellingen van Hermes probeert te begrijpen kom je al snel uit bij de veronderstelling dat overal in dit universum (en daarbuiten), boven en beneden, in de hemel en op aarde, op macrokosmisch als op microkosmisch gebied, op alle niveaus van verschijningsvormen, dezelfde wetten heersen. Die gelden dus ook voor de criminaliteit, deze pc, de politie, voor ieder mens en elke gebeurtenis.
Er is zodoende nooit sprake van toeval in de zin van een niet berekenbaar en niet wetmatig gebeuren, of van een lotsbestemming in de zin van dat je geen invloed zou kunnen hebben op jouw eigen ontwikkeling. Politiemensen nemen dit soort beschouwingen niet altijd even serieus, begrijpelijk natuurlijk, wij zijn (rationele) doeners, geen denkers. Niet dat wij niet (na)denken, maar vaak is ons denken zwaar beïnvloed door datgene wat wij (aan)geleerd kregen uit opleidingen, vervolgcursussen, theoretische regel- en wetskennis, nota's enz. Daar is weinig plaats voor gefilosofeer, zou ook niet in orde zijn als de nadruk erop te groot zou zijn, dan zou er in de praktijk niets tot stand komen.

Echter, ook voor politiemensen zijn waarnemingen slechts fragmenten van een toestand, die er altijd en overal is, in eeuwigheid. Althans, als ik afga op hetgeen ik uit de esoterische psychologie heb begrepen. Analogie heeft hier dus de betekenis van overeenkomstig en gelijksoortig.Toch is er in wezen weinig verschil met b.v. de technische betekenis van het begrip analoog.

Die luidt volgens de woordenboeken: "werkend met continu veranderlijke gegevens, waarbij tussen elke twee waarden een oneindig aantal andere waarden mogelijk is".

Nu is het natuurlijk de kunst om op een andere manier analoog te kunnen denken, d.w.z. het inzicht verkrijgen in die overeenkomstigheid tussen twee tegengesteldheden, op alle niveaus van de verschijningsvormen.
Dat zou betekenen, dat wij er niet aan zouden kunnen ontkomen dat wij ons op enig moment in ons persoonlijke leven zouden moeten gaan openstellen voor een dergelijke zienswijze t.a.v. b..v. dader/slachtoffer, oorlog en vrede, lichaam en geest, man en vrouw, ziekte en gezondheid, leven en dood. Onze dagelijkse controntatie met daders én slachtoffers heeft onlosmakelijk met die overeenkomst tussen de tegengesteldheden te maken. Waar een dader is, is een slachtoffer en andersom. Een dader staat nooit op zich alleen en een slachtoffer ook niet. Wij politiemensen staan ook nooit alleen op zich, er zal altijd sprake van de tegengesteldheid zijn, als wij aangiftes opnemen, een verdachte of getuige verhoren, aan een vergadering deelnemen, of iemand bekeuren. Zelfs als wij verkeer regelen, nadert ons het verkeer uit tegengestelde richtingen. Mijn bedoeling van dit betoog is niets anders dan mensen hiervan bewust te laten worden. Als wij dit niet doen, door ons ervoor af te sluiten, het te negeren of te verdringen, dan zullen wij niet begrijpen waaróm ons juist die gebeurtenis of ziekte overkwam, waaróm wij steeds in conflict zijn met mensen, waaróm wij telkens weer agressief worden benaderd en waaróm wij zo vaak met de dood worden geconfronteerd.

Voor veel politiemensen zal dit ontzettend moeilijk zijn, omdat wij meestal andere, aangeleerde opvattingen hebben over gebeurtenissen, situaties en personen. Wij zijn veeleer gericht op oorzaak/gevolg. Wij denken b.v. dat de verslaving van een dief de oorzaak is van de beroving van een slachtoffer, dat een virus de oorzaak is van griep, dat criminaliteit een gevolg is van slechte opvoeding, verkeerde omgang, geldzucht enz.. Een hele logische gedachte natuurlijk, de dagelijkse confrontatie zal ons niet snel op andere gedachten brengen, lijkt in onze praktijk zelfs niet wenselijk, want het zou de dood kunnen betekenen. Er moet meestal snel en adequaat gehandeld worden, binnen proporties en wettelijke kaders. In een levensbedreigende situatie ga je echt niet stilstaan bij begrippen als analogie. Als wij voor de zoveelste keer naar een lijk worden gestuurd, benaderen wij dit functioneel, voor emoties is geen ruimte, omdat er nu eenmaal adequaat gehandeld dient te worden. De emoties zijn voor de anderen.

Mijn intentie met deze beschouwing is niet meer als een aanreiking. Misschien dacht al eens vaker na over bepaalde zaken, maar wist je er niet uit te komen. Wie weet, vind je hier enkele aanknopingspunten.