Projectie

... van schuld

Ik ben een deel van die kracht, die steeds het kwade wil en steeds het goede doet. (Goethe's Mefisto in Faust.)

Mensen hebben er een gewoonte van gemaakt de wereld in te delen in dingen die mogen en die niet mogen (wel feest maar niet te veel regels, wel lawaai en geen stilte, wel softdrugs in de coffeeshops maar geen overlast, wel een andere geloofsovertuiging maar er niet door lastig gevallen willen worden enz.) Met een dergelijke houding verzet men zich echter tegen de werkelijkheid.

Elk verschijnsel heeft bestaansrecht, anders zou het niet eens kunnen ontstaan. Als mensen dit niet willen accepteren wordt het wetenschappelijk begrip toeval weer ingevoerd. Wanneer je vóór vreedzaamheid bent dan betekent dit dat je tegen ruzie bent. Zo zijn mensen ook vóór vrede en tegen oorlog, vóór gezondheid en tegen ziekte. Het zijn begrippenparen die een onscheidbare eenheid vormen, die de mens niet kan verbreken.
Uiteraard zijn deze overwegingen in geen geval legitimaties voor een willekeurig gedrag van de mens (terrorisme, het zich niet houden aan regels en wetten of wat voor criminaliteit dan ook) maar zouden de mens bij de beschouwing van gebeurtenissen moeten behoeden voor weerstanden (de eigen gedachten en gevoelens ervaren)

Wij projecteren meestal onbewust onze innerlijke problematiek (b.v. angst voor de dood, om iets te verliezen, los te laten, voor eenzaamheid) op de buitenwereld. Als wij het gevoel hebben steeds te worden gekleineerd, dan zullen wij ook altijd mensen en situaties aantrekken, die dit beeld bevestigen. Maar omdat wij niet inzien dat wij dat zelf op ons afroepen, wijzen wij naar die ander of naar de situatie en leggen daar de schuld voor de kleinering. Dan is de politiek, de organisatie, een chef of een systeem (vaak ook de computer) dé oorzaak van het probleem, nietwaar? We kijken t.v. en zien niet, dat we in een spiegel kijken, waarin we geconfronteerd worden met onze eigen niet volledig be- en uitgeleefde thema's, onderwerpen die we niet volledig hebben geaccepteerd en gerespecteerd, die niet helemaal zijn geïntegreerd in ons persoonlijk bestaan..De programma's die ons het meeste aantrekken bevatten de duidelijkste boodschappen, maar wij zien ze niet.Wij schelden er maar op los of lachen ons te pletter, raken euforisch of verveeld. Seksualiteit en agressie zijn de twee voornaamse problematieken, waar de mens zich mee bezig houdt, beide aspecten worden innerlijk verdrongen, vermeden, afgewezen, ontkend en juist dáárom kijken wij naar pornosites, geweldfilms, bezoeken wij sekshuizen. Politiemensen weten er heel wat van af, want in een 40 jarige loopbaan bij de politie is de confrontatie met geweld en seks enorm.

De t.v. wordt wel eens het "venster" van de wereld genoemd.
Inderdaad, we kijken door het venster naar die vreemde, bijzondere, erotische, spannende, angstige, humoristische, rijke, arme, oorlogszuchtige en strijdvaardige wereld, maar nemen er zelf a.h.w. niet deel aan. We uitten kritiek op zowat alles wat we daar zien, maar beseffen niet dat we eigenlijk aan onze eigen soortgelijke innerlijke problematiek zouden moeten werken. Sommigen zullen zelfs niet ontkennen regelmatig in slaap te vallen tijdens het t.v.kijken.

Wij zoeken in de buitenwereld naar oorzaken van een situatie, een stoornis, conflict of ziekte. Als iemand je vertelt over zijn ongeluk, echtscheiding, ontslag of ziekte, dan zal die persoon tegelijkertijd aangeven welke personen, omstandigheden of virussen er schuldig aan zijn. Wij doen dat zelf ook en als al iemand begint te vertellen over zijn ziekte of gebeurtenis, dan zal het niet lang duren of wij beginnen over onze eigen ervaringen te vertellen. Meestal horen wij nog niet eens meer wat de ander ons te vertellen heeft. Wij voelen ons onmiddellijk bevestigd in de opvatting dat de schuldige in de buitenwereld verblijft en daar moeten wij dan ook de oplossing zoeken, denken wij.......
Doen wij politiemensen niet hetzelfde in ons werk? Roepen wij niet luidkeels dat die criminelen of kut-Marokkanen in grote bakken rondrijden, de mooiste vrouwen hebben en dat misdaad loont? Schelden wij niet op officieren van justitie, advocaten, hulpverleners en rechters dat zij die criminelen niet lang genoeg van de straat houden, zouden wij sommige criminelen niet zelf graag een lesje leren?

Soms hoor je mensen wel eens weifelend zeggen dat ze het gevoel hebben, dat ze er zelf iets mee te maken hebben, dat toeval niet bestaat en in een enkel geval zal iemand volmondig zeggen dat de oorzaak van het probleem bij hem of haar zelf ligt en dat zelfhulp de enige juiste methode is om het probleem op te lossen. Er zijn ook mensen die alle schuld bij de een of andere God leggen.

Esoterisch gezien is er geen beïnvloeding door de wereld om ons heen die de mens vormt, het is niet de opvoeding die aan de latere mens gestalte geeft, er zijn geen schuldigen voor het lot van de enkeling, althans dat is een veel gehoorde opvatting binnen die wereld. Er zijn geen bacteriën of virussen die ziekte verwekken, ook al zijn ze in ons lichaam aanwezig. Alles wat men voor bewijzen houdt, steunt op waarnemingen van samenhangen (correlaties). Zij tonen aan dat bij het optreden van een bepaalde infectieziekte altijd een bepaald virus wordt aangetroffen en bij jeugdcriminaliteit vertonen bepaalde verhoudingen in het gezin bepaalde trekken. Bij een bepaalde neurotische stoornis wordt altijd een probleem m.b.t. de moeder aangetroffen. Deze visie wordt m.n. door Thorwald Dethlefsen en Rüdiger Dahlke op een eigenwijze manier beschreven. Persoonlijk vind ik dat wel een interessante kijk op de wereld, zoals ik haar beleef. Het is een totaal nieuwe kijk, waarvan ik pas weet kreeg toen ik ongeveer 35 jaar oud was en nu ik inmiddels 58 jaar oud ben, heeft zich die kijk alleen maar gesterkt. Het was een kwestie van mij willen en durven openstellen voor een andere kijk op de dingen en gebeurtenissen, om oude dogma's, indoctrinaties en normen en waarden los te laten, vastgeroeste patronen a.h.w. los te weken uit mijn persoonlijkheid. Daardoor ging ik het politieberoep heel anders beleven, vond ik er nieuwe zingeving in, maakte het zó interessant dat ik erover begon te schrijven. Het maakte van mij een ander mens, beter gezegd, ik veranderde mij zelf en was zeer verheugd te constateren dat de wereld veel ruimer was dan ik ooit voor mogelijk had gehouden.

De wetenschap wijst in het algemeen die andere kijk op de zogenaamde werkelijkheden categorisch af, zij spreekt over causaal verband, oorzaak-gevolg. Alles moet bewezen worden en toch, wanneer een of meerdere wetenschappers iets menen te hebben bewezen en het wordt gepubliceerd, wordt dat onmiddellijk door andere wetenschappers aangevochten. Enige tijd later blijkt de waarheid van toen de leugen van nu te zijn. Dan vormen die wetenschappers weer een nieuwe theorie als dé waarheid en ook die blijkt niet stand te houden. De wetenschap zit daardoor in een tredmolen en is zich daar niet van bewust. Zij is er niet van overtuigd dat in de spiegel een andere waarheid verborgen ligt. Wie mij goed begrijpt zal zien dat ik de esoterische psychologie niet goedkeur en de wetenschap afwijs, maar dat ik mij bewust ben van beide tegengesteldheden en dat ik van beide werelden deel uitmaak. Het zal van mijn projectie en verblinding afhangen in hoeverre ik beide werelden zal blijven accepteren of afwijzen.

Andere onderwerpen, zoals analogie, polariteit, resonantie en verblinding tonen aan, dat het best interessant is om eens te bekijken in hoeverre die wetenschappelijke overtuiging wel of niet klopt.