Resonantie

Alles trilt! (Heraclitis)

Duidelijke taal.
Alles trilt, alles is dus in beweging en vibreert. Zoals wij uit de natuurkunde weten is er dan ook sprake van frequenties. Geluid trilt ook, en die trillingen kunnen wij waarnemen, middels een vernuftig systeem in ons oor. Maar zo kunnen wij ook zien, voelen, ruiken en proeven, want alles trilt, dus ook lichtdeeltjes, geurtjes, lucht enz.

Gedrag van mensen is vaker op elkaar afgestemd dan wij voor mogelijk houden. In feite geldt dit voor elk gedrag. In de geschiedenis van de psychologie kom je drie hoofdstromen tegen, nl. de gedragsleer, de psycho-analyse en het humanisme. Het humanisme wordt nog meer gezien als een reactie (derde weg) op de gedragsleer (eerste weg) en de psycho-analyse (tweede weg).

In de psychoanalyse gaat men ervan uit dat de mens constant in conflict leeft tussen zijn innerlijke denk- en gevoelswereld en de uiterlijke waarneembare wereld. In de gedragsleer (het behaviorisme) gaat men er vanuit dat alle gedrag is aangeleerd en dat instincten, dromen, fantasieën, bewustzijn niet bestaan. Gedragswetenschappers, die puur volgens dat principe werken, zijn tegen het idee dat er een geest of zoiets is dat het gedrag van een mens beheerst. De persoonlijkheid van iemand is volgens deze leer het totale resultaat van zijn of haar waarneembare gedrag. Humanisten gaan uit van de vrije wil van de mens, het kunnen realiseren van eigen mogelijkheden, zij gaan uit van een gezonde persoonlijkheid, die veranderbaar is en dat de mens uniek is.

Maar hoe je ook tegen die stromingen aankijkt, als je goed kijkt zie je dat er toch in alle drie een soort samenhang te vinden is tussen de innerlijke gesteldheid van iemand en zijn of haar uiterlijk gedrag.

Nu bestaat er ook nog de niet-wetenschappelijke kijk op die samenhang. Dan kom je uit bij de esoterische psychologie. Die gaat er zonder meer van uit dat er een samenhang is, daar is geen enkele twijfel meer mogelijk. Hier wordt gerefereerd aan situaties en gebeurtenissen, die de samenhang zo duidelijk maken, dat bewijs niet meer noodzakelijk is. Iedereen zal toch wel eens hebben meegemaakt dat er aan iemand werd gedacht en dat die plotseling voor de deur stond, terwijl men zich al lange tijd niet meer had gezien of gesproken.

Of dat je binnen een grote massa mensen staat en dat je, alsof het vanzelfsprekend is, ineens oogcontact hebt met iemand die een heel eind van je vandaan staat. Als je twee groepen mensen vanaf een afstand bekijkt, zie je dat er een samenhang bestaat tussen het gedrag van beide groepen, zeker als die groepen iets met elkaar hebben, b.v. bij een conflict of een wedstrijd e.d.

Zo werkt dat ook bij de politie. Als je iemand bekeurt, of je regelt verkeer, of je treedt op in m.e.-verband, altijd is er een verklaarbare samenhang waarneembaar (krakers vs ME), maar soms ook een onverklaarbare (de rechercheur die zomaar, zonder aanwijsbare reden, iemand uit de omstanders pikt en waarvan hij zeker weet, dat hij die moord of brandstichting heeft gepleegd). Ik heb zelf enkele keren een soortgelijke ervaring gehad. In één situatie zag ik een man binnen een groep andere mannen en ik wist meteen dat hij degene was, die twee vrouwen had aangerand. Naar aanleiding van de aangifte was een compositiefoto gemaakt en wij waren al maanden op zoek naar hem, zonder succes. De man die ik uit die groep haalde, leek in het geheel niet op de man van de compositiefoto. Toch bleek enkele uren later, dat hij die man was. Ik heb nooit kunnen verklaren waarom ik die man uit de groep haalde, maar ik was er helemaal zeker van. In de natuur zien we grote groepen vogels, wilde dieren of vissen plotseling gelijktijdig van richting veranderen. Wetenschappers breken zich het hoofd over dit fenomeen, maar men vindt (nog) geen echte verklaring. Trouwens, er is ook nog altijd veel discussie over de werking van homeopathische geneesmiddelen. Een wetenschapper heeft zelfs een miljoen Dollar uitgeloofd voor degene die wetenschappelijk kan bewijzen dat water, waarin zich geen enkele molecuul van een geneesmiddel bevindt, een soort geheugen (toch een bepaalde uitwerking) heeft. Men gelooft hun eigen ogen niet als ze zien dat er wel degelijk werking is, maar men is niet in staat om het volgens de geldende normen en maatstaven van de moderne wetenschap, te bewijzen. In de klassieke homeopathie is dit gegeven vanzelfsprekend.

Rupert Sheldrake heeft zg. vormgevende velden (morfogenetische velden) ontdekt, die een verklaring zouden zijn voor al die onverklaarbare contacten, reacties en gebeurtenissen, die niet alleen in de natuurkunde, maar nu ook binnen de esoterische psychologie als resonantie wordt betiteld.