Verblinding

De splinter in iemand anders oog wordt gezien, maar de balk in het eigen oog niet.

Een veel gehoorde uitspraak, nietwaar? Maken wij ons daar niet allemaal een beetje schuldig aan? In ons politiewerk wijzen dagelijks mensen op de slechte eigenschappen van de ander, terwijl zij die van zichzelf niet zien. Ik vraag mij af of het hier niet gaat om een begrip als dualiteit, de keuze die wij steeds moeten maken uit twee tegengesteldheden? Aan de ene kant de exoterische wereld (de moderne wetenschap, de zichtbare en tastbare wereld) en aan de andere kant de esoterische wereld (de diep verborgen liggende geheimen van het leven en de dood en van ontelbare (on)werkelijke werelden)?

Het begrip "verblinding" staat nauw in verband met begrippen als: polariteit, analogie, projectie en resonantie. Het dient dan ook aanbeveling om de onderdelen in de rubriek begrippen steeds met elkaar in verband te brengen, zodat samenhang en overeenkomst zichtbaar worden. Verblinding gaat over onze kijk op de uiterlijke wereld, in relatie met die van ons zelf, de innerlijke wereld. Niet erg eenvoudig, omdat wij mensen polair zijn, d.w.z. wij maken constant een afweging tussen de ene pool en zijn tegengestelde. De splinter en de balk zijn symbolische weergaven van de verblinding. Het zegt iets over onze ingesteldheid t.o.v. andere mensen of zaken. Het is niet zo dat wanneer de een een balk in het oog zou hebben, dat de ander dan vanzelfsprekend een splinter in het oog zou hebben.

Daarbij komt, dat wij geneigd zijn te veronderstellen, dat wat de ander presteert, doet of nalaat, op z'n minst afwijkt van datgene wat wij zelf voor ogen hadden en hebben. Wij hebben de gewoonte om andere mensen te bekritiseren, zonder dat wij eerst voldoende bij ons zelf te rade zijn gegaan. Het komt ook veelvuldig voor, dat wij zomaar afgaan op zg. deskundigheid van anderen. We hebben niet door dat wij ons daardoor in een positie manoeuvreren van de leek, de onwetende, alsof het voor ons niet mogelijk zou zijn bepaalde wetenschappelijke theorieën te begrijpen. Hierdoor praten wij ons in wezen onbewust een soort minderwaardigheidscomplex aan, terwijl dat natuurlijk niet klopt.

In onze politiewereld is de polariteit duidelijk zichtbaar in onze postitie t.o.v. de criminaliteit, maar ook in de aanpak daarvan. Wij bestrijden al vele decennia lang, met tienduizenden ambtenaren tegelijk, de criminaliteit en het lijkt erop, dat er nauwelijks of geen resultaat wordt geboekt, het gevoel bestaat zelfs dat de criminaliteit alleen maar toeneemt, in aantal, in diversiteit en in hevigheid. Logisch dat wij iet zien dat de misdaad evenredig groeit met de bestrijding ervan. Wij zitten namelijk midden in de pool van de bestrijding. Toch ervaren wij ook allemaal de mooie dingen van het beroep, realiseren wij ons dat wij er door de jaren heen mede voor hebben gezorgd dat heel wat criminelen zich voor de rechter hebben moeten verantwoorden. Wij hebben in enorm veel gezinnen een vorm van hulp kunnen aanbieden en wij hebben voor een stuk veiligheid in het verkeer gezorgd. Helaas blijven de negatieve ervaringen bij de meeste politiemensen en ook bij de burgers vaak hangen en dringen zij zich steeds opnieuw naar de voorgrond.

In deze rubriek wordt verwezen naar documenten, waarin het thema "verblinding" nadrukkelijk naar voren komt.