Wereldbeelden

Wetenschap en Esotorie, de twee verschillende wereldbeelden.

Wetenschap is een criterium, waarmee geprobeerd wordt de juistheid van een bewering, een theorie of een gedachte te meten. Esoterie is de onwetenschappelijke manier om de werkelijkheid te beschouwen, aldus psychologen als Thorwald Dethlefsen en Rüdiger Dahlke.
Twee verschillende werelden, die schijnbaar steeds verder tegenover elkaar komen te staan.

Een discussie over wetenschap loopt vaak vast op de doelstelling ervan. Er zijn veel vormen van wetenschap, gebaseerd op theorieën en ervaringen. Wetenschap heeft een serieuze en een humoristische kant. Je moet dus niet alles té serieus opvatten.

Voor mij hebben álle vormen, geen enkele uitgezonderd, evenveel bestaansrecht. Ik sluit niets uit, ik hang niets aan en ik keur niets goed of af (tenminste dat probeer ik zo goed als mogelijk), het is zoals het is. Misschien is dit een iets té abstracte benadering, echter voor mij zijn de begrippen abstract en concreet elkaars tegenstellingen (polariteit) en kunnen ze ook niet zonder elkaar bestaan. Samen vormen zij een eenheid en de rust tussen beide zal pas ontstaan wanneer er sprake is van harmonie, d.w.z. wanneer beide polen  elkaar dulden en niet afstoten.
Deze natuurlijke wetmatigheid ervaar ik overal en altijd, in alle aspecten van mijn leven, ook in deze twee denkwereld(en) en dus ook in de serieuze en humoristische kant van het leven.

In feite is het mijn persoonlijke ervaring, die voortkomt uit een  fusie van verschillende theorieën die ik heb willen of moeten leren, of waarover ik in mijn leven tot nu toe heb gelezen of waarvan ik heb gehoord. Misschien is dit wel dezelfde empirische cyclus waar de (wetenschappelijke) psychologie over spreekt. Mijn regelmatige verwijzing naar esoterische (psychologische) beschouwingen van o.a. Dethlefsen en Dahlke, is slechts een klein onderdeel van wat ik heb proberen te begrijpen, waarmee ik tegelijk zeg dat het slechts één deel is van ontelbare delen die voor mij evenveel bestaansrecht hebben. In onze wereld is er een enorm scala aan schrijvers, wetenschappers, theorieën dat het bijna arrogant zou zijn te veronderstellen of te poneren dat de één of de ándere theorie de enige ware zou zijn.

Overigens zal het wat mij betreft nooit een welles-nietes-spelletje worden, het gaat ook niet om gelijk te willen hebben. Ik probeer datgene wat mij wordt aangereikt te begrijpen en op mijzelf te betrekken. Ik zeg er iets over en laat aan de lezer over wat die er mee doet of niet. Op die manier blijven we allemaal vrij in ons doen en laten, kan de een er luchtig mee omgaan en de ander serieus. Ik wil mij niet gaan verliezen in theorieën of veronderstellingen. Ik kijk naar de (psychologische) betekenis en de symboliek áchter gedrag en naar de overeenkomsten en samenhangen van persoonlijkheid en karakter van het individu.

Ik hoef (gelukkig) geen wetenschappelijke onderbouwde hypotheses formeel te valideren, want alles wat ik voor mijzelf probeer te verklaren, betrek ik op mijzelf. Zo kan ik zélf alles ervaren (of niet), kan ik een inschatting maken wat het met mij doet op dát moment en kan ik mij richten op de toekomst, zonder angst of twijfels te hebben dat het goed of fout gaat. Dat laatste is natuurlijk nooit uit te sluiten, daarvan ben ik mij bewust. Ik ben ook maar een mens, nietwaar?
Voor mij geldt m.b.t. de cyclus precies hetzelfde als voor wetenschappers, ook ik ga telkens een trapje hoger, maar dan vanuit mijzelf, zowel lichamelijk als geestelijk.