Boeken

De geboorte van een creativiteit!

Een boek schrijven, hoe doe je dat?

Die vraag kwam ineens bij me op. Ik vroeg mij niet af óf ik een boek ging schrijven, maar hóe ik het ging doen. Toen ik er aan begon werd ik mij daarvan pas bewust en ik begreep direct dat ik er goed aan had gedaan om er gewoon aan te beginnen om vervolgens te kijken waar ik uitkwam. Het ging vanzelf, zonder erg veel moeite, geen stress of een zg. schrijversblock, waar je mensen in films wel eens mee ziet worstelen of waarover bestaande schrijvers het over hebben.

Ik was niet gefixeerd op de vraag of mijn eerste werk wel gelezen zou gaan worden of dat ik er geld mee kon verdienen. Dat zou zich vanzelf wel uitwijzen. Er bekroop me wel een prettige gedachte dat het misschien in de komende jaren een drastische kentering teweeg zou brengen in mijn verdere politieloopbaan. De pensioengerechtigde leeftijd vervaagde als het ware, ik vond dat niet zo belangrijk meer, alhoewel die nu, anno 2009, erg dichtbij komt en ook steeds duidelijker wordt.

Zo begon ik op een goeie dag met het schrijven van mijn eerste manuscript. Ik verzamelde artikelen, die ik als politieman eerder in het korpsblad van de politie Limburg-Zuid had mogen plaatsen en ik maakte een selectie die ik in een boek ging bundelen.
Allerlei aspecten van het politieberoep kwamen in die artikelen aan de orde, met een grote nadruk op psychologische betekenissen van ons handelen en denken. Er zou niet veel gewijzigd worden aan de teksten, omdat ze geschreven waren in een andere tijdsgeest. Toentertijd was ik ernstig op zoek naar antwoorden op vragen die steeds dieper gingen. Angst over het verloop van ziektesymptomen, onzekerheid en soms lichte vertwijfeling zijn wellicht te herkennen in de teksten, alsmede mijn dringende behoefte om over psychologische betekenissen en verkregen inzichten uit te wijden. Die uitleg bood mij een uitstekende gelegenheid om in mezelf de antwoorden te vinden. Dat kwam mede doordat de vragen eveneens in mijzelf waren ontstaan.
Gaande de tijd ging ik schilderijen van mijn broer Alfons erbij betrekken, d.w.z. toen ik samen met mijn zoon Ronald een website voor Alfons ging schrijven, kwamen mij honderden foto's van zijn kunstwerken onder ogen en die inspireerden mij tot het schrijven van korte - al dan niet poëtische - teksten. De teksten werden bij de schilderijen gevoegd en zo ontstond de schilderspoëzie, waarmee ik de tekstbundel illustreerde. Voor de een zal de combinatie bijzonder zijn, een ander denkt wellicht na het lezen van een paar poëzieën dat het nu wel duidelijk is. Mijn besluit stond vast, de lezer zou zelf wel uitmaken wat hij of zij ervan vond.
Er ontstond niet alleen een bijzondere cohesie tussen twee broers - enerzijds de beeldend kunstenaar Alfons en anderzijds de politieman Jacques - maar tevens werd ons persoonlijke en vooral unieke bewustwordingsproces als het ware zichtbaar gemaakt. Zie hiervoor " Een bijzondere samenwerking"

Na verloop van tijd raakte ik verzeild in gedachten, die niet meer doelloos bleken te zijn. Ik werd mij bewust van creatief denken en ik begreep plotseling de uitspraken van mensen, die creativiteit hoog in het vaandel hebben staan en waarover zij zeggen dat dit onvoorwaardelijke vrijheid en ruimte betekent.
Het eerste boek is inmiddels gedrukt en in de handel of via deze website nog beperkt te verkrijgen. De titel lag voor de hand: " De bezieling van een politieman".
Het werd in mei 2007 in een oplage van 400 stuks gedrukt en aan het eind van 2009 was het merendeel verkocht. Nog voordat het boek uitkwam werd ik geïnterviewd door de redactie van het landelijk vakblad "Blauw" (zie publicatie). Het artikel zorgde ervoor dat collega's uit het hele land het boek online bestelden, het lag toen nog niet in de winkel. Ik kreeg hartverwarmende en vooral aanmoedigende reacties van lezers, het boek werd verrassend genoeg ook gekocht door leidinggevenden van diverse politiekorpsen in het land, in een korps werden er 9 tegelijk besteld (zij waren volgens de directeur Bedrijfsvoering bestemd voor 9 kernfiguren uit het korps), tientallen collega' s uit mijn directe omgeving wilden het graag kopen. Ik kreeg al snel een uitnodiging voor een interview in de spirituele academie Brahma Kumaris in Amsterdam en er zijn contacten tot stand gekomen met de school voor Politie Leiderschap (de academie), waar zich meerdere mensen op onderscheidenlijke manieren bezig houden met bezieling van het politieberoep.

Voordat het manuscript zijn eindstadium had bereikt werd ik in september 2006 totaal onverwacht geconfronteerd met borstkanker bij mijn vrouw Mariet. Het tweejaarlijkse bevolkingsonderzoek vond voor de derde keer plaats en er werd een verdachte afwijking geconstateerd. Het bericht bezorgde niet alleen mijn vrouw angst, ook ik zag allerlei toekomstplannen in duigen vallen, zag het beeld voor ogen van mijn schoonzus die een aantal jaar geleden was overleden aan borstkanker, na een strijd van ruim 4 jaar. Toch ontstond al heel snel bij ons beide een sterk vertrouwen in herstel van gezondheid, dat wij deze aanslag samen zouden overleven, dat kanker ons niet zomaar zou kunnen breken. Voor mij werd dit negatieve bericht aanleiding om er een positieve wending aan te geven, althans om beide kanten te tonen van kanker, nl. de verwoesting en geneeskracht. Ik ging het proces vanaf dag een opschrijven en zo ontstond een verhaal, waarin ik mijn persoonlijke beleving ging verwoorden, wat ik erbij dacht en voelde. Dit verhaal werd in 2008 bijna vanzelfsprekend een manuscript (getiteld Kanker, Verwoesting en Geneeskracht), dat ik ging aanbieden aan verschillende uitgeverijen. Mariet herstelde van twee operaties, chemo en bestralingen en werd opnieuw gezond, althans er werden geen sporen van kanker meer in de borsten ontdekt. Ons leven is veranderd, onze liefde voor elkaar is sterker dan ooit en de kracht om op een rustige en evenwichtige manier verder door het leven te gaan, vinden we bij en in elkaar en in contacten met andere mensen, waarmee wij op een onvoorwaardelijke manier over de gebeurtenissen van gedachten kunnen wisselen.
In mei 2008 werden wij door uitgeverij Gopher te A'dam uitgenodigd om het manuscript en een daaraan gekoppelde overeenkomst te gaan bespreken. Enkele weken later had ik een 5 jarig contract met deze uitgeverij getekend en het boek werd op 1 september 2008 officiëel uitgegeven. Er werd een persbericht gemaakt en het boek kwam in diverse webwinkels terecht. Het boek kan in elke boekenwinkel in Nederland en Vlaanderen besteld worden. Ik werd in oktober geïnterviewd voor de WeekendGezet. Al heel snel volgde een eerste uitnodiging om een lezing te houden bij het Steunpunt Terneuzen (een soort inloophuis). Die heeft op 31 januari 2009 plaatsgevonden en was een bijzondere ervaring. Het werd een interactieve bijeenkomst waarbij op een zeer respectvolle en vooral warme manier van gedachten werd gewisseld over mijn ervaringen. Intussen is er op de website van de Borstkanker Vereniging Nederland aandacht besteed aan het boek. Ik vermoed dat meerdere lezingen zullen volgen, zeker weten doe ik dat niet, want al snel blijkt dat de animo om dit boek te kopen lang niet zo groot is als voor het vorige boek. Dat kan ook niet anders, want je gaat niet zomaar op een zaterdagmiddag een boekhandel binnen om een boek over kanker te kopen. Patiënten en partners hebben al heel wat sores aan hun hoofd, de overlevingswil en -strategie staat voorop, het kopen en lezen van een boek over kanker zal het laatste zijn wat in die momenten in je opkomt. Ik ben relaistisch genoeg om mij daarvan bewust te zijn en te blijven. Eind 2009 ben ik tot de slotsom gekomen dat ik mij niet te zeer in de wereld van lotgenoten moet storten, maar dat ik mijn leven moet leven aan de hand van impulsen die van binnenuit ontstaan en niet van buitenaf worden gecreëerd. Het proces is geleefd, het boek is geschreven en verder moet er niets meer. Ik zie wel hoe het zich verder ontwikkelt, of niet.

Lang voordat ik met de borstkanker werd geconfronteerd, was ik al gestart met het schrijven van een tweede boek over mij als politieman. Het zou een kroniek van mijn politieleven worden en nu, aan het eind van 2009 aangeland, krijgt het zijn eindbeslag. Het draagt de toepasselijke titel De Blauwe Diender, in december 2009 is het uitgebracht. Ruim 4 maanden verder liggen er al concrete plannen om het in het Amerikaans/Engels te vertalen en een poging te ondernemen het in de USA onder de aandacht te brengen. Betrouwbare bronnen lieten mij weten dat Amerikanen verkocht zouden zijn op verhalen over het politieberoep van politiemensen uit Europa. Het boek werd in elk geval al persoonlijk overhandigd aan de voormalige minister Guusje Ter Horst, aan de korpschefs van de politie Gelderland-Zuid en Limburg-Zuid, de twee voorzitters van de grootste politiebonden zijn erg enthousiast, er werd al een videofilm gemaakt t.b.v. de website van de Stichting Beroepseer, vanuit de politiek is er interesse. Kortom, er gebeurt vanalles met mij, ruim een jaar voor mijn pre-pensioen.
Het auteurschap heeft plotseling inhoud gekregen. Ik werk nog steeds bij de politie, momenteel in een kantoorfunctie. Ik krijg wel nog veel mee van wat zich binnen de politiewereld afspeelt, waardoor de mogelijkheid voor mij blijft bestaan om mijn creativiteit op het schrijversschap te blijven ontplooiien. Ik vond de moed om boeken te gaan schrijven en uit te geven en tegelijkertijd heb ik de moed gevonden om mijn laatste jaren als werknemer uit te dienen. Zo is in elk geval een relatieve zekerheid dat er brood op de plank ligt en dat rekeningen worden betaald.
Al met al kan ik zeggen dat ik eindelijk die vrijheid en ruimte heb ontdekt om mij op een creatieve manier te uiten en ik zie wel waar het op uitdraait. Ik leef nu in de geruststellende gedachte dat ik geen voorwaarden en/of grenzen meer hoef te verbinden aan datgene waar ik mee bezig ben.

Dit betekent echter niet, dat ik regels, normen en waarden enz. terzijde schuif. Nee hoor, ik ben mij daar sterker van bewust dan ooit. Zij leggen echter geen claim meer op mij, ik word er emotioneel en rationeel niet meer door beheerst.

Mijn eerste drie boeken zijn gebaseerd op dat gelukzalige gevoel, dat niets meer moet en dat alles kan. Op het ene moment ben ik druk bezig met mijn website, dan weer met mijn werk om vervolgens weer verder te gaan met schrijven van artikelen of een nieuw boek. Niets loopt meer weg, niets vervaagt, de creativiteit is er, als een soort waakvlam, die de innerlijke krachtbron levend houdt. Ik voed deze krachtbron met datgene wat ik ervaar en beleef, thuis en op het werk.

Dat is een zeer plezierige bezigheid.