Euforie

Het paradijs is de toestand waarin alle mensen van alles genoeg hebben.

In 1981 werd mijn zoon geboren. Ik was daar zo intens gelukkig mee, dat ik een euforische neiging kreeg om het van de daken te schreeuwen. Die gelukzalige toestand was uniek, zo heb ik mij nooit eerder en ook niet daarna nog eens gevoeld.
In woordenboeken wordt euforie beschreven als een gevoel van lichamelijk welbehagen.

Dat moment van gelukzaligheid was meer een gevoel van geestelijk welbehagen, ik kan nu niet zeggen dat ik mij lichamelijk anders voelde dan daarvoor. Wanneer is er dan wel sprake van euforie? Als je een wandeling door het prachtige natuurlandschap, zoals hierboven, maakt? Tijdens een orgasme misschien, want daar is toch wel sprake van een ultieme vorm van lichamelijk welbehagen, of niet soms? Of is euforie misschien aan de orde bij de eerste verliefdheid, tijdens het eerste orgasme of bij het sluiten van een huwelijk? Is euforie aan de orde tijdens het sterven?
Als je de martelaarsverhalen ziet en hoort van fundamentalistische moslims, die zelfmoord plegen om voor hun daad de ultieme beloning krijgen bij Allah in de hemel, dan moet er wel sprake zijn van een euforische toestand op het moment dat zo iemand zichzelf opblaast.

Soms zie je op t.v. mensen die een verhaal vertellen over hun bekering tot God. Zij stralen een enorme gelukzaligheid uit wanneer ze vertellen over het moment waarop zij door God geraakt werden en de interviewer raakt in een soortgelijke toestand, ook hij of zij straalt dit dan af. Ik voel dan een soort warmte door mij heen stromen, niet omdat ik plotseling door God geraakt word of zo, dat gevoel heb ik dan niet, maar meer door de uitstraling van dat gelukzalige gevoel van die mensen. Die mensen raken in een euforische stemming en ik voel me warm worden van binnen.

Tijdens mijn werk ben ik eigenlijk nooit in een soortgelijke toestand geraakt, althans ik heb nooit dat gevoel van lichamelijk welbehagen ervaren tijdens bepaalde gebeurtenissen. Ja, misschien één keer, toen ik beëdigd werd en de woorden uitsprak: "Zo waarlijk helpe mij God almachtig". Dat is wel al bijna 40 jaar geleden en intussen is er met mij het een en ander gebeurd, maar toch, dat moment schiet mij te binnen als ik erover aan het schrijven ben. Het moet een diepe indruk op mij hebben gemaakt. Vandaag de dag spreek ik over het blauwe gevoel dat ik in mij ervaar, het gevoel m'n hele beroepsleven politieman te zijn geeft best wel een bijzonder gevoel. Een blauwe diender, zo voel ik mij wel, iemand die bijna z'n hele carrière in dienst van de wet en de samenleving zijn werk heeft gedaan.

De vraag schiet door mijn hoofd, of het überhaupt mogelijk is om in een euforische stemming te geraken tijdens de uitoefening van de dienst? Door de jaren heen heb ik vele tientallen collega's in een lichamelijke en/of geestelijke toestand van onbehagen meegemaakt, zelf heb ik ook zo'n periode doorgemaakt. Angst en onzekerheid waren toen de belangrijkste emoties, en toen ik weer gezond werd en nieuwe zingeving vond in het werk, was ik blij en opgelucht, maar euforisch? Nou nee, niet bepaald, want de drang om het politieberoep helemaal te verlaten werd ook groter. Waar ik wel euforisch van werd en word zijn de gesprekken en correspondentie met mensen waarmee ik op een onvoorwaardelijke manier van gedachten kan wisselen over mijn persoonlijke ontwikkeling. Euforie voelde ik toen mijn eerste boek het licht zag en het door zoveel collega's werd gekocht, euforie zal ik ook voelen als het volgende boek De Blauwe Diender uit wordt gebracht. Mijn nieuw verkregen vrijheid ervaar ik als euforisch, als een soort bevrijding, een juk dat verdwijnt, ketens die breken.
Wie weet wat het mij nog brengt?