Verdriet

De mensen struikelen af en toe over de waarheid, maar dan krabbelen ze weer gauw op de been en gaan op de oude voet verder.

Er sterft plotseling een kind van je. Hoe is dat nu in godsnaam mogelijk?

Ik hoor en zie ouders op t.v. praten over zo'n verlies en dan denk ik aan mijn eigen kind of de situatie waarin ik verkeer. Misschien heb je het zelf al meegemaakt. Wat kun je in zo'n situatie meer dan huilen en intens verdriet voelen?
Ik heb mijn ogen gericht op de t.v., maar kijk toch stiekem om mij heen en dan zie ik mijn zoon zitten. Verdriet borrelt vanuit mijn binnenste op als ik denk dat hij zou komen te overlijden. Maar ik praat er niet direct over, nee hoor, ik ben er heel stilletjes in mijzelf mee bezig. Hoogstens een brok in mijn keel of een traantje in een hoekje van het oog, maar dat wend ik wel af, zodat niemand het ziet. Ik kan gewoonweg niets uitbrengen. Dan denk ik, ja logisch, want ik word overmand door de verdrietige gevoelens van die ouders op t.v.

Wanneer iemand dichtbij sterft, zoals b.v. een kind, ouder, partner, vriend of collega, dan voelen wij pas echte emoties van verdriet en onmacht. Hele pijnlijke en verdrietige momenten in iemands leven.
Je kunt ook verdrietig zijn om een verbroken relatie, ruzie binnen de familie, het verlies van een baan, het niet krijgen van een functie enz. Hoe zit het dan met politiemensen, brandweerlieden of ambulancepersoneel, die zo vaak met angstige of gruwelijke zaken in aanraking komen? Wanneer ze ergens op een slaapkamer uitkomen en daar een moeder schreeuwend en huilend zien hangen aan haar zoon, die zich verhangen heeft en dan te horen krijgen dat de tweelingbroer van die jongen zich precies een jaar geleden verhangen heeft? Dan kun je toch niets meer zeggen? Ik kan het weten, want ik heb het zelf ervaren.
Jawel hoor, wij doen dat wel, wij schakelen die emoties uit en gaan aan de slag, want wij zijn doeners, mensen die actie ondernemen en overal wel een oplossing voor vinden.

Ik heb mij vaak afgevraagd waarom wij dan niet verdrietig kunnen zijn. Het beschreven voorval is waar gebeurd en ik heb toen ook verdriet gezien en gevoeld, bij de directe familie, collega's en bij mezelf. In het onderstaande artikel "Verdriet" wordt deze zaak nader beschreven. Er zijn zoveel van dit soort voorvallen, soms nog veel gruwelijker en onmenselijker, waarbij ik geen verdriet voelde. Dat komt, omdat je er aan gewend bent geraakt, hoor je dan.
O ja, hoe moet ik dat dan zien? Hoe kun je nu wennen aan zoveel ellende? Volgens mij verdringen wij dat verdriet alleen maar, en we zijn ons daar helemaal niet van bewust. Ik ben er nooit aan gewend geraakt, leerde er wel mee omgaan. Als ik voor de zoveelste keer de dood recht in de ogen keek, kwamen vragen in mij op, zoals hoe zou het zijn aan gene zijde, wat zou die persoon gevoeld hebben zo vlak voor de dood? Hoe zou ik zelf de onomkeerbare dood ervaren als ik er zo vlak voor stond?

Voor politiemensen is dat een onwezenlijke situatie. Zij gaan gegevens noteren, praten met mensen, zoeken naar redenen en/of oorzaken. Zij zoeken naar sporen en gaan aan het werk, formeren een team en behandelen de gebeurtenis, alsof er een verslag gemaakt moet worden. Dat doen zij dan ook, in de vorm van een proces-verbaal, want die zaak krijgt eventueel een vervolg bij het openbaar ministerie. Is dat niet aan de orde, dan handelen zij de zaak ter plaatse verder af. Er wordt gezorgd dat het lijk wordt weggehaald, dat zaken die voor de achterblijvers emoties zouden kunnen teweegbrengen worden verwijderd en dan vertrekken zij, op naar het volgende lijk.

Verdriet?
Nee hoor, geen tijd voor, dat is voor de nabestaanden, maar niet voor de politie. Ik heb het nooit zo zakelijk naast mij kunnen neerleggen, verdrietig was ik echter nooit, ook niet erna als ik thuis was. Indrukwekkend was de dood wel, dat zeker. Angst had ik af en toe, maar die keren zijn op een hand te tellen. Ik heb mij vaak afgevraagd hoe het toch komt dat ik dit allemaal zo goed kon verdragen en dat ik nooit verdrietig was als ik voor de zoveelste keer met een lijk en diens nabestaanden werd geconfronteerd. Misschien dat de bezoeker van deze website of de lezer van mijn boeken het begrijpt. Voor mij is dit rationeel moeilijk uit te leggen, het is meer een gevoelskwestie, denk ik.