Beroep en Werk

De meeste mensen worden als origineel geboren, maar ze sterven als kopie.

Heb jij nooit het gevoel, dat je eigenlijk liever iets anders in je leven had willen doen? Je werkt al jarenlang voor dezelfde baas, doet (meestal) trouw wat je opgedragen wordt tegen een beloning waarvan je wel eens dacht, kan dit niet iets hoger? Opeens, na verloop van tijd, zie je het werk als een sleur en ga je nadenken over gemiste kansen. Maar voor de buitenwereld lijkt het allemaal prima, want daar doe jij je voor alsof je met veel plezier naar het werk gaat. Is misschien ook wel logisch, want je bent blij dat je werk hebt, in een tijd van massaontslagen, financiële crisis en economische recessie. Per slot van rekening heb je een inkomen en je kunt de financiële lasten betalen. Toch zou je ook wel eens wat anders willen doen. Of dit soort vragen opkomen bij mensen die een zelfstandig beroep uitoefenen, die van hun hobby hun beroep hebben kunnen maken, weet ik niet zeker, inmiddels heb ik veel creatieve mensen met een vrij beroep horen uitspreken dat zij nooit (meer) voor een baas zouden kunnen en willen werken. Zelf heb ik die ervaringen nooit gehad. Wat ik ook vaak hoorde was dat mensen b.v.na een ernstige ziekte plotseling het roer helemaal omgooien, als zij het tenminsteoverleven. Soms zie je dat mensen die financieel erg rijk zijn opeens ontdekken dat zij helemaal niet gelukkig zijn en de diepere zin in hun leven missen. Door een ander beroep te gaan uitoefenen gaat men op zoek naar nieuwe zingeving.

Binnen de politiewereld hoor ik vaker mensen roepen dat zij het liefst iets anders zouden willen en steevast komt daar achteraan dat zij toch niets anders kunnen, dus blijven ze maar zitten waar ze zitten. Hun gebrek aan moed wordt dan bijna altijd weggemoffeld door te zeggen dat het nog niet zo slecht is, financiëel dan toch.. Inhoudelijk kan ik weinig over andere beroepen zeggen, omdat ik vanaf mijn achttiende politieman werd en nooit iets anders heb gedaan. Ik weet helemaal niet wat het betekent zelfstandig ondernemer te zijn, met eigen verantwoordelijkheid over bedrijf en personeel, ik weet ook niet wat het betekent een artistiek beroep uit te oefenen. Soms voel ik wel jaloezie opkomen als ik zie met wat voor schijnbaar gemak mensen zich op een creatieve manier uiten. Mijn broer Alfons is daar een treffend voorbeeld van. Dan denk ik wel eens, waarom heb ik dit nooit gedaan, want dat vind ik prachtig.
Ik hebt ooit gekozen voor het politieberoep, maar de vraag doet zich dan voor hoe bewust ik dat heb gedaan. Was dit een geheel zelfstandige beslissing of werd ik door anderen aangemoedigd politieagent te worden? Hoe zat het toen met mijn rechtsgevoel en de loyaliteit t.o.v. gezag en autoriteit? Wat voor opvattingen en overtuigingen speelden een rol bij die keuze? Achteraf gezien heb ik begrepen dat het mij ook aan moed heeft ontbroken, ik was bang om bepaalde zekerheden zoals inkomen, pensioen, status e.d. te verliezen. Kennelijk zat er ook een diepe angst om problemen binnen mijn relatie te krijgen, of beter gezegd, durfde ik de confrontatie met dit soort problematiek niet aan. Ik werd er beroepshalve dagelijks mee geconfronteerd en zelf ging ik ze uit de weg.

Toen ik geboren werd, had ik geen benul, was ik nog origineel, zat alles wat mogelijk was, in mij. Die onmetelijke potentie werd vanaf het begin afgebroken en gereduceerd. Als kind had ik niets te vertellen over de stappen die ik zou gaan ondernemen, want ik werd naar school gebracht door mijn opvoeders, ook al wilde ik niet graag, ik móest, want het was in m'n eigen belang. Na de lagere school kwam ik in een fase, waarin ik wat meer zelfstandig kon gaan nadenken over mijn latere beroepskeuze, toch werd die sterk beïnvloed door mijn ouders. Zij bepaalden naar welke school ik ging. Uiteindelijk heb ik zelfstandig mijn beroepskeuze gemaakt.
In ruim 40 jaar is er veel veranderd. Kinderen hebben meer inbreng bij het bepalen van school en opleiding, schooltesten helpen ouders om samen met hun kinderen belangrijke beslissingen te nemen. Op middelbare en hogere scholen worden regelmatig eventuele beroepskeuzes bijgesteld, er wordt langer gestudeerd en bij het kiezen van een baan kun je allerlei instanties raadplegen.

Voor politiemensen uit midden vorige eeuw is het een vrij simpele keuze geweest, de tijd van even na de oorlog, een tijd van wederopbouw, herstel van de openbare orde e.d. Vanaf midden jaren zestig was er een grote behoefte aan jonge politiemensen. Daarbij kwam dat het een beroep was, dat toen nog aanzien had en er was een bepaalde zekerheid dat je minstens 40 jaar lang een vast inkomen had.
De meeste politiemensen kwamen uit grote gezinnen, waar het inkomen niet al te breed was. Elke bijdrage was er een en een vast maandelijks inkomen van een van de kinderen was natuurlijk erg welkom. Begin jaren '80 was er een enorme recessie, maar wij overleefden deze omdat ontslag binnen de publieke sector toen ondenkbaar was. Uit solidariteit met al die ontslagenen in de andere sectoren leverden wij een stukje salaris in, ook al ging dat gepaard met gemor en protestacties in Den Haag. Die solidariteit heeft uiteindelijk meer dan tien jaar geduurd en dat zorgde daarna voor een behoorlijke achterstand in de salarisontwikkeling voor politiemensen. Dus waren er opnieuw protestacties. Ontslagen vielen er ook toen niet.. Voor de huidige generatie geldt die zekerheid al lang niet meer. Veel jongeren willen zich niet meer voor hun leven vastpinnen aan een beroep. Er is een breed scala aan beroepsmogelijkheden en daar wordt gretig gebruik van gemaakt. Ook binnen de politiewereld zie je vandaag de dag dat mensen vroegtijdig vertrekken om zich verder te ontwikkelen..
Voor de persoonlijke ontwikkeling van het individu is dat natuurlijk een pluspunt.

Ik kan mij herinneren dat ik in begin jaren '70 zei, dat ik ervoor zou waken dat ik over een jaar of 30 net zo'n ouwe zeurkous zou worden als sommige oudere collega's van toen. Er werd wat geklaagd en gekankerd, op alles en iedereen, vooral door de hoofdagenten z.v.v. (zonder verdere vooruitzichten). Ik dacht hieraan toen ik recentelijk vernam dat een onderzoek onder politiemensen uit had gewezen dat jongere collega's klagen dat de oudere collega's zoveel klagen. Persoonlijk ben ik erg blij dat ik mij daar steeds van bewust ben geweest. De klaag- en kankercultuur is niet verdwenen, ik heb er nu geen last meer van, omdat ik kennelijk in staat ben gebleken mij op dat gebied te veranderen.

Maar ook voor mij geldt, dat ik als origineel ben geboren.Ik werd mij pas na een jaar of dertig ervan bewust dat ik een soort kopie werd van het gezag dat op mij als kind werd uitgeoefend, echter ik had het voordeel dat ik dit begon te begrijpen en dus kon ik er een zodanige slinger aan geven, dat ik nu weer terug kan keren naar de originaliteit. Want mijn diepe innerlijke wens is van jongs af aan geweest, dat ik iets creatiefs moest gaan doen in en met mijn leven. Nu krijg ik daartoe de kans en ik grijp haar met beide handen aan, ook al ontbreekt het nog altijd aan moed om uit het politieberoep te treden. Er is ook geen reden meer toe, want het pensioen nadert met rassen schreden, in 2011 is het zover. Die tijd zal ik nog wel zonder noemenswaardige problemen binnen Hermandad weten te overbruggen.