Seksualiteit

Waarom wordt de waarheid zo vaak geweld aangedaan?

Omdat zij naakt is!

Wij komen naakt ter wereld, met niets behalve met ons zelf en als je deze wereld verlaat, heb je ook niets. Jij zelf verdwijnt zelfs van het toneel, en met jou de mannelijke of vrouwelijke kenmerken. Een heel leven lang zijn wij er mee bezig om juist die naakte waarheid te verdoezelen, te bedekken, af te schermen, te misbruiken, af te kraken, te verbieden enz. Waarom doen mensen dat toch? Is het schaamte om je eigen lichaam? Waarvoor schamen wij ons dan? Voor de penis of de vagina, voor de borsten of de billen, voor de anus, de beharing of is het gewoonweg het gehele uiterlijke vertoon, het gevoel van macht of onmacht, dat ons angst en terughoudendheid inboezemt, of dat ons aanzet tot aanstootgevend gedrag?

Zijn mensen werkelijk zo bang om zich naakt te tonen zoals hij of zij werkelijk is, om zich letterlijk in gemeenschap met elkaar te verzoenen?
Aan seks doen we bijna allemaal, maar hebben wij ook echt gemeenschap, als de penis en vagina verstrengeld zijn? Is er dan sprake van een gelukzalige geestelijke en lichamelijke eenheid en is ieder mens dan gelijk aan de ander? Als je te lang als zedenrechercheur bij de politie werkt, lijkt het erop dat normale seks bijna onmogelijk is, dat de wereld alleen maar bestaat uit gedwongen seks, incest, aanranding en verkrachting. Maar wanneer je in staat bent om dat beeld los te laten en probeert de seksualiteit zo objectief mogelijk en vanuit verschillende gezichtshoeken te bekijken, dan komen andere beelden op.

Dan zou het beeld kunnen ontstaan van twee mensen, die letterlijk naar een hoogtepunt groeien, naar een waarlijk orgasme toe. Daaruit kan nieuw leven ontstaan, het scheppingswonder van een nieuwe mens. Het gevoel op zich kan zodoende als gelukzalig worden ervaren, ook al is er sprake van het gebruik van voorbehoedsmiddelen. Wat kan er nog gelukzaliger zijn dan deze toestand? Maar toch hè, als het hoogtepunt achter de rug is, verlangen wij naar een nieuw hoogtepunt, we krijgen er niet genoeg van. Steeds opnieuw is er die drang naar dat gelukzalige gevoel van eenheid, waarin alle conflicten, stress, ziekte, armoede en oorlog geen rol van betekenis meer spelen.

Mensen planten zich op een al of niet natuurlijke manier voort, zonder zich werkelijk bewust te zijn van het feit dat een kind ter wereld brengen een daad van (medewerking aan de) schepping is, dat er vanuit een toestand van "niet-zijn" (dood) een toestand van "zijn" (leven) ontstaat. Het ter wereld brengen van een kind zou slechts één doel mogen hebben, nl. een nieuw wezen de mogelijkheid bieden om hier op aarde zijn eigen unieke leven te beleven en te ontwikkelen. Aangezien wij mensen ons, van generatie op generatie door anderen (ouders, school, kerk, samenleving, leiders, politici, geestelijken, media etc.) láten opzadelen met overtuigingen van hulpbehoevendheid en afhankelijkheid, gekoppeld aan de noodzaak van gehoorzaamheid aan die anderen, is het niet verwonderlijk dat ook wij onze kinderen vanuit die geestelijke toestand verwekken.

Veel kinderen komen hier ter wereld in een werkelijkheid, waarin de mens niet in zichzelf gelooft, en waar het kind maar heel weinig leeft vanuit zijn eigen innerlijke zekerheid en geborgenheid. De natuurlijke wil om dat uniek-zijn te (be)leven, wordt al heel snel in de kiem gesmoord, omdat het kind nog niet over een eigen denkkader beschikt, zoals een volwassene (geacht wordt daarover te beschikken). Het kind wordt derhalve niet meer gestimuleerd om zich vanuit zichzelf op een natuurlijke manier te ontwikkelen, maar wordt opgezadeld met de (volwassen) overtuigingen van die hulpbehoevendheid en afhankelijkheid, in gehoorzaamheid. Eenmaal volwassen komen die verdrongen aspecten boven drijven en uiten zich natuurlijk ook dan op een manier die niet acceptabel is. Als er dan opnieuw verdringing, ontkenning of vermijding plaatsvindt, is de vicieuze cirkel geboren.

En zo gaat het ook met de ontwikkeling van de seksualiteit. Elk zg. afwijkend gedrag (volgens volwassen maatstaven) wordt in de kiem gesmoord, omdat dit niet normaal is. Tegelijkertijd moet ik hier benadrukken dat ik daarmee afwijkend seksueel gedrag niet goedkeur. Mijn kijk op die zaken zijn alleen ruimer, dat is alles. Als politieman en zedenrechercheur heb ik van heel wat afwijkend gedrag iets meegekregen en ik vond dit zelf behoorlijk afwijken van mijn eigen seksueel gedrag. Er is een bepaalde voorzichtigheid of terughoudendheid bij de zg. seksuele voorlichting, terwijl er voor de volwassenen een keur aan seksuele uitingen bestaat (pornografie, partnerruil, kamasutra). Er worden zelfs kinderen ge- of misbruikt om aan de behoeften van volwassen te voldoen. Een vreemde wereld, waarin ik als politieman ervaringen heb mogen opdoen, die menig mens nooit zal opdoen.