Wat je zegt, ben je zelf!
Zo, dat moest er even uit.
Wat dit niet allemaal teweeg brengt, zeg. De draagwijdte van deze opmerking is nauwelijks te overzien. Want ik zeg hier nogal wat. Bedoel ik dat nu voor de toehoorder of is het voor mijzelf bestemd? Als jij dit zo leest, wat denk je dan?
Denk je dat hetgeen ik hier schrijf, alleen op mij van toepassing is of heb je het gevoel dat ik het naar jou toe bedoel, dat jij je die vraag zelf maar eens moet stellen als je iemand voor weet ik wat hebt uitgescholden?
Voel je vooral vrij om die vraag aan jezelf te stellen, ik heb ze al vele malen aan mijzelf gesteld en ik kom telkens weer tot de conclusie dat het precies klopt. Wat ik zeg ben ik zelf! Want alles wat ik zeg, komt vanuit mijzelf, uit mijn eigen keel en dus ook vanuit mijn eigen bewustzijn, vanuit mijn unieke persoonlijke innerlijke gesteldheid. De woorden worden als het ware uit mijzelf geboren.
Ja maar, wacht even, hoor ik je zeggen, ik reageer toch op iemand of iets en dus heeft de ander of iets daar toch ook schuld aan? Dat klopt, iedereen en alles heeft daarmee te maken. Maar ik heb nu 'ns eventjes besloten om alleen maar vanuit mijzelf te redeneren. En de term "schuld" wil ik toch wel wat nader beschouwen.
Wij mensen hebben er een gewoonte van gemaakt om voor alles wat slecht, verkeerd of misdadig is, verontschuldigingen in de buitenwereld te zoeken. Van familieleden tot aan de regeringen, van virussen tot bacteriën, van de situatie en/of de omstandigheden tot aan de samenleving toe reikt het scala van schuldigen die wij verantwoordelijk willen maken voor wat ons overkomt. Dit wordt de projectie van schuld genoemd. Het gebeurt ook dat mensen alle schuld van wat hen overkomt uitsluitend bij zichzelf leggen. Het merendeel zoekt altijd in de buitenwereld naar de oorzaken van een situatie of een stoornis.De economische toestand of de topmanagers zijn oorzaak van de hoge werkloosheid, een virus of bacterie is schuld aan besmettelijke ziekten, het beleid van het Vaticaan is oorzaak van de miljoenen Aids-doden in de zg. ontwikkelingslanden en die andere automobilist had beter moeten uitkijken, dan had die aanrijding nooit plaatsgevonden. De functie werd mij niet gegund en dus word ik geremd in mijn loopbaanontwikkeling, de scheidsrechter was schuld dat mijn favoriete club verloor.
Zo kan ik eindeloos doorgaan op zoek naar voorbeelden van projectie van schuld.
In deze rubriek wordt dieper ingegaan op dit fenomeen binnen de politiewereld, maar ook op andere gebieden.
Abonneer hier