Escalatie

De kleine dingen in het leven gaan over, met de grote dingen houden wij ons bezig.

Eerst is er sprake van "onschuldige" overtredingen door verschillende spelers. De scheidsrechter laat in de geest van de wedstrijd doorspelen, maar dan is het hem te gortig en deelt hij een paar gele kaarten uit. Er heerst echter een bepaalde spanning over de wedstrijd en opeens gaat zich een speler te buiten met een harde en onbesuisde tackle.
Rode kaart!
Zolang het nog past binnen de denkwerelden van de voetballers en supporters, is er niet veel aan de hand. Meestal bedaren spelers en supporters en de wedstrijd kan uitgespeeld worden. Soms leidt een overtreding of een beslissing door een scheidsrechter tot een massale knokpartij op het veld en in het ergste geval ook daarbuiten. De zaak is geëscaleerd. Nadat de vechtenden uit elkaar zijn gehaald en buiten het stadion de politie de orde heeft hersteld, likken partijen hun wonden. Wat rest is de schuldvraag.
Wie begon de ruzie en waardoor escaleerde de zaak?

Het zou nooit bij de betrokkenen opkomen om te bedenken dat ieder zélf oorzaak is geweest van de escalatie, m.a.w. dat de speler openlijk zou toegeven dat hij die smerige overtreding niet had moeten maken, omdat hij niet voldoende respect had voor die medemens, laat staan dat dit gedrag in samenhang staat met het gebrek aan zelfrespect. Een scheidsrechter hoor je nooit zeggen dat hij die rode kaart niet had moeten trekken en dat hij die penalty niet moeten toekennen, omdat hij bang was voor de reactie van de tegenpartij.
Spelers en scheidsrechters zijn bang voor de escalatie.

Politiemensen worden ook vaak beheerst door de angst voor de escalatie. Wij praten liever nog een keer met die groep of stellen een werkgroep in om het probleem te analyseren. Wij spreken niet altijd uit wat wij dénken, want wij hebben loyaliteit gezworen aan een systeem, een organisatie of aan de koningin en vaderland.

In het verloop van ziektesymptomen zie je hetzelfde verschijnsel. Wij spreken met alle gemak over een verkoudheid, griep, hoofd- of spierpijn, een enkelbreuk e.d., maar zodra er sprake is van een levensbedreigende ziekte of intieme lichaamsdelen of -functies zijn aangetast, dan worden wij terughoudender. Ook hier is de zaak geëscaleerd, maar dat zien wij niet, want wat heeft een verkoudheid in godsnaam met kanker te maken? Waarom zou een darmziekte een escalatie zijn van eerdere symptomen zoals aften of gewrichtspijn? Wat heeft eczeem met astma te maken?
Over de schuldvraag is meestal geen discussie mogelijk. Dat zijn de virussen of bacteriën, het roken of het eten, gevaarlijk gedrag of de politiek. In de reguliere medische geneeskunst is de bestrijding van symptomen verheven tot kunst, maar men begrijpt niet dat men aan het begin, in het midden of aan het eind van de trap van escalatie werkzaam is.

Acute symptomen zoals verkoudheid, misselijkheid, diarree, maagzuur, hoofdpijn, verwondingen, blessures e.d. reageren in de tijd heel nauwkeurig. Ik wil hiermee zeggen dat het betekenis heeft om zich af te vragen, wat men op die momenten dat een dergelijk onschuldig symptoom voordeed, gedaan, gedacht of gefantaseerd heeft. Dat geldt ook voor situaties en gebeurtenissen op het werk.Bij een conflict met een chef, de confrontatie met de dood, een interventie in een echtscheiding etc. bestaat er altijd een verband met jouw eigen persoonlijke levensomstandigheden.
Ook hierin is de escalatie te herkennen, mits je er naar durft te kijken.