Stil verlangen

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon

Stil verlangen

Ogen gericht op de verte
Daar waar het goed was
Voor ons allen het beste
Zonder deuk en zonder kras

Ogen gericht op de toekomst
Spreken jullie over mij?
Ik voel mij verwond
Door alles wat je tegen me zei

Ogen gericht op twijfel
Hunkering naar licht in mijn hart
Stop de eeuwige weifel
Verdwijn voor mijn part

Ogen gericht op de hemel
Sterren stralen geluk naar de aarde
In de straten is het gewemel
Van mensen met gebrekkige waarden

Ogen gericht op de liefde
In het licht van de lantaarn
Voel ik wat mij kliefde
Laat mij niet langer staren

Ogen gericht op vreugde
Kom terug en hou me vast
Laat achterwege wat niet deugde
Heb mij lief met heel jullie hart

Foto: © Maaike Schauer
Tekst: © Jacques Smeets

Website Maaike Schauer

Steen voor Steen (expositie)

Op zondag 7 oktober a.s. was ik aanwezig bij de vernissage van de expositie ‘Steen voor Steen’ in de Kapel van het Ursulinenconvent te Eijsden. De expositie omvat schilderijen/tekeningen van Menno Balm (Mheer) en sculpturen van Jo Peters (Geverik). De officiële inleiding nam Jacques Giesen, oud-directeur van de Toneelacademie en van Het Theater aan het Vrijthof voor zijn rekening. De muzikale omlijsting werd verzorgd door Pauline Nieuwenhuys op Keltische harp.
Jos Solberg (Geleen) was namens Stichting Chrisjteijn de gastheer op deze schitterende vernissage.
De expositie duurt van 6 t/m 28 oktober en is toegankelijk van 10.00 tot 17.00 uur. De entreeprijs bedraagt € 7 voor toegang tot het museum en de expositie. Een expositie en trouwens ook museum die een bezoek zeer de moeite waard zijn.
Lees verder →

Vriendschap tussen Maastricht en Amsterdam

Omstreeks 2003 ontstond er spontaan een correspondentie via Internet tussen de Amsterdamse Marja Ruiterman en mij, een politieman uit Maastricht. Blijkbaar hadden wij soortgelijke interesses op het gebied van spiritualiteit, levenswijze, esoterische psychologie, in relatie tot ons persoonlijke dagelijkse leven en eigenzinnige geaardheden. Ik meen mij te herinneren dat wij elkaar op de digitale snelweg tegenkwamen op een website over Burnout / Burnin.

Al vrij snel bleek dat er ook gebeurtenissen in ons leven hadden plaatsgevonden waarbij wij letterlijk en fysiek zeer dicht bij elkaar ter plekke kwamen, maar om totaal verschillende redenen.

Lees verder →

Die vier von der Tankstelle

Afbeelding kan het volgende bevatten: 4 mensen, inclusief Fons Verhoeve, lachende mensen, zittende mensen en hoed
Die vier von der Tankstelle.
Zo omschreef vriend en kunstenaar Fons Verhoeve uit Stein de vier mannen op de bank, waarop hij rechts zelf op de bank zit. Een foto die zó enorm veel betekenis uitstraalt. Of dat komt door het scherpe contrast zwart/wit of dat het de vier mannen zijn die gebroederlijk naast elkaar op de bank zitten uit te rusten van een wandeling. Ik moest denken aan het kinderliedje ‘hoedje van papier’ en toen ontsproten de volgende woorden uit mijn eigen wezen:

Een, twee, drie, vier…
Hoedje van, hoedje van…Fons
Als het dan niet past zetten we jou in de kast
Kom je later vanzelf weer uit de kast
Als het je goeddunkt en lukt tenminste

Een, twee, drie, vier…
Een viertal hangouderen op een bank
Wachtend op wat voorbij paradeert
Wie weet raken zij nog opgewonden
Van zoveel levende schoonheid

Een, twee, drie, vier…
Evenzovele verhalen worden verteld,
Soms ’n beetje aangedikt
Dat mag wel op deze leeftijd
Jaren vertroebelen waarheden

Een, twee, drie, vier…
Je hoeft niet in de glazen kast
Laat je zien, toon je aan het gepeupel
Dat jullie gadeslaat en toeknikt
Wellicht uit jaloezie om zoveel vrijheid

Een, twee, drie, vier…
De blos op de wangen is niet te zien
Kleuren vervagen als je ouder wordt
Zoals het oor niet alles meer hoort
Wat er over jou wordt gefluisterd

Een, twee, drie, vier,
Deze vier genieten van het leven
Van de wandeling en de ervaring
Noemen zich met enige trots
Die Vier von der Tankstelle.

© Foto: Fons Verhoeve Stein
© Tekst: Jacques Smeets 2018

Samen op weg

Twee kinderen aan de wandel. Wel vreemd. De een gaat voorwaarts, de ander achterwaarts. Ik vind het een schitterende foto van Maaike Schauer uit Maastricht en schreef er het volgende gedicht bij.

Samen op weg

Samen onderweg
De een voorwaarts, de ander achterwaarts
Of is het omgekeerd?

Samen onderweg
Verbonden door liefde
Voor eeuwig bij elkaar

Samen onderweg
De band zal nooit breken
Ook al scheiden zich wegen

Samen onderweg
Vluchtend voor oorlog
Op zoek naar genegenheid

Samen onderweg
Een warm huis of een koud kamp
Ver van huis of dichtbij

Samen onderweg
Of gewoon aan de wandel
Aangespoord door liefde

Samen onderweg
Twee richtingen verenigen zich
Vasthouden en loslaten

Samen onderweg
Kijk vooruit
Kijk achteruit

Samen onderweg
Zie hier en nu
Zo is het en niet anders

Samen op weg

Foto: © Maaike Schauer
Tekst: © Jacques Smeets 2018

De Ganse Kluur

Presentatie dubbel cd De Ganse Kluur.

Op zondag, 23 september 2018, vond er een mooie presentatie plaats van de dubbel cd De Ganse Kluur in kasteel Hoensbroek. Het project is tot stand gekomen op initiatief van de Hoensbroekse Amateurkunst (HAK) onder de bevliegende en vooral inspirerende leiding van Lian Strijards, Herman Coenen, Peter Sikora, Ivo Rosbeek, Angelo Bombrini, Harrie Spronken en Ute Jobes.

Ik ben ontzettend trots dat ik een steentje heb mogen bijdragen aan dit project. Binnen anderhalf jaar staan er 39 (!) luisterliedjes over Gebrook (Hoensbroek) op deze twee cd’s . Ik heb o.a. meegezongen in een gelegenheidskoor voor de nummers ‘Tussen Arvo en toen’ en ‘Ode aan Hoensbroek’.
De presentatie werd gehouden voor een enthousiast publiek in de volle bovenzaal. Ivo Rosbeek en Angelo Brombini met combo verzorgden de muzikale omlijsting. Er werden live liedjes gezongen welke op de cd staan. Ivo gaf het publiek middels een aantal jukebox sessies een heel mooi overzicht van alle nummers op de twee cd’s. Er werden korte toelichtingen, anekdotes en verhaaltjes verteld en er werd een mooie overzicht op video getoond van het gehele project. Onderstaande video geeft een overzicht weer van het gehele project.

Na afloop van de officiële presentatie was er in de benedenzaal nog een gezellig samenzijn, konden diverse deelnemers hun liedje nog eens in karaoke-stijl ten gehore brengen en gingen de cd’s over naar veel nieuwe eigenaren.

Voor mij persoonlijk was het nog eens extra bijzonder omdat ik geen Hoensbroekenaar ben maar toch direct werd opgenomen in deze grote ‘familie’. Het heeft mij zelfs zoveel geïnspireerd dat ik pianoles ga nemen bij Harrie Spronken. Het was een waar feest om zoveel nieuwe mensen te ontmoeten, daarmee een band te creëren die leidde tot deze geweldige middag in Kasteel Hoensbroek.

Afbeelding kan het volgende bevatten: 14 mensen, zittende mensen en binnen

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, op podium, staan, een muziekinstrument bespelen en binnen

 

Kiezen

Kiezen

Welk pad kies ik vandaag?
Ga ik linksaf of rechtsaf
Of toch maar recht door het midden

Recht door zee
Altijd oprecht en eerlijk
Misschien ’n beetje links of rechts

Als het nodig is
Extreem of gematigd
Samen met de ander

Toch maar liever alleen
Blijft de beslissing van mij
Onafhankelijk en bewust

Altijd weer kiezen
Overal en nergens
Het ene pad of het andere

Laat ik het een links liggen
Ligt het andere rechts?
Het doet er niet toe

Elke weg is er één
Zo loop ik over talloze wegen
Elke dag weer

Dus kies ik opnieuw
Zoals de vorige keer
En de volgende keer

Kiezen is niet moeilijk
Je hoeft het maar te willen
Je hoeft het maar te durven

Wees niet bang, je kan het!
Elke weg heeft een begin en einde
De eerste stap brengt je op weg

Foto: © Fons Verhoeve
Tekst: © Jacques Smeets 2018

Het Alziend Oog

Het Alziend oog

Waar je ook gaat, waar je ook staat
Het Alziend Oog is nabij

Zon en schaduw spelen hun spel
Onderwijl voor betovering zorgend

Zeg nou eerlijk
Had jij dit gezien?

In één oogopslag?
Nee, het Alziend Oog is onzichtbaar

Maar het is er wel, kijk maar eens goed
De doorgang lokt je er naartoe

Voel je beschermd door het Oog
Wanneer jij er doorheen loopt

Dat zich omringd weet
Door de natuurlijke elementen

Het speelse karakter verandert
In een serieuze aangelegenheid

Zodra jij er doorheen bent
Geeft het Oog jou de vrijheid

Om op zoek te gaan naar wat jij zoekt
Laat je niet misleiden door het spel

Dat is er slechts om zichtbaar te maken
Wat jij niet zag, maar nu wel

Haal diep adem en ga
Het avontuur tegemoet.

Foto: © Fons Verhoeve Stein
Tekst: © Jacques Smeets

Een zacht briesje

Onderstaande column schreef ik 6 jaar geleden. Aanleiding was een bezoek aan pater Nies van Lier  te Heythuysen. Hij was ten tijde van de verdwijning en dood van Nicky Verstappen pastoor van Heibloem, het dorp waar Nicky vandaan kwam. De dood had een enorme indruk gemaakt in Heibloem, terwijl het onderzoek en uitlatingen van allerlei mensen de inwoners van het dorp tot stilzwijgen bracht. Niemand bleek meer bereid te zijn om iets te vertellen. Nies van Lier sprak de kerkbezoekers tijdens de preken rechtstreeks aan op dit gedrag, hetgeen hem niet in dank werd afgenomen. Hij was sowieso al een soort ‘rebel’ binnen de R.K. kerk, immers hij had vaker openlijk gezegd dat de kerk ‘uitgepraat’ was en dat wij mensen ons niet meer naar het kruis moesten richten.
Toen ik pater van Lier voor het eerst ontmoette wist ik van zijn bestaan niet af en evenmin van zijn betrokkenheid bij Heibloem. Dat ik de column nu hier plaats heeft te maken met het feit dat ik recent een e-mail van pater van Lier kreeg waarin hij het betreurde dat de media geen aandacht had besteed aan het feit dat het op 10 augustus 20 jaar geleden was dat Nicky verdween en dood werd aangetroffen.  Ik was een paar weken daarvoor bij hem op bezoek geweest, samen met mijn vrouw. Wij bezochten hem in de afgelopen jaren minstens een keer per jaar en tijdens onze gesprekken kwam Nicky Verstappen steeds ter sprake. Wij hebben tijdens ons recente bezoek kort gesproken over het lopende DNA-verwantschapsonderzoek. Blijkbaar hield hem deze kwestie tot op de dag van vandaag bezig. Op dat moment konden wij niet bevroeden dat een paar dagen later het bericht over een ‘match’ en de signalering van een verdachte het nieuws beheersten.
Toen ik zijn bericht las dacht ik terug aan onderstaande artikel, dat ik in die tijd ook naar de krant stuurde.

Een zacht briesje.

Zondag, 28 oktober 2012.

Zomaar een zondag, een frisse sombere herfstdag. Een zacht briesje begeleidt ons naar Midden-Limburg. We gaan op bezoek bij pater Nies van Lier in het zorgcentrum De Kreppel te Heythuysen.
Nies van Lier is een 87 jarige gepensioneerde geestelijke, iemand die vanaf zijn jeugd geestelijke wilde worden, niet omdat het zijn roeping was, maar omdat hij dan naar het gymnasium kon. Hij is de oudste zoon in het gezin van 11 kinderen. Zijn ouders hadden een boerenbedrijf in een Midden-Limburgs dorp, zoals er toen zovelen waren. In dat dorp gebeurde er niet veel, dus speelde zich het jeugdleven van Nies voornamelijk op en rond de boerderij af. Naarmate de kinderen ouder werden was het ook snel duidelijk dat studeren er niet in zat. Er was echter één uitzondering; degene die geestelijke zou willen worden – en dat moest er minstens één uit het gezin zijn – mocht naar het gymnasium. Voor Nies was dit dé gelegenheid om toch te kunnen gaan studeren, dus liet hij zijn ouders onomwonden weten dat hij graag geestelijke wilde worden. Zijn aandacht voor het vrouwelijk schoon zat in die tijd sowieso ver verscholen in zijn bestaan.
Aldus geschiedde. 

Ik leerde Nies van Lier in oktober 2010 kennen. Intussen alweer bijna 8 jaar geleden. Nies was toen 85 jaar oud. Op een van de zaterdagen in die maand las ik een artikel van deze man in de krant. Ik begreep dat hij nog zeer actief in het leven stond, preken schreef en zelfs een website onderhield.

“Noem mij vooral mens” zijn zo ongeveer de laatste woorden in dit interview van iemand die zich volwaardig mens mag noemen. Ik kende deze mens niet totdat ik het artikel las. Tijdens het lezen al voelde ik een drang om de man persoonlijk te ontmoeten en zijn gelukzalige gevoel zelf te ervaren. Ik heb hem nog dezelfde dag gebeld en hij was razend enthousiast over dit telefoontje. Er werd direct een afspraak gemaakt en op 16 oktober 2010 was ik samen met mijn vrouw in Berchanianum, de verblijfplaats van Nies van Lier.

God wil gezelschap, stond in het interview. Mijn vrouw en ik begrepen precies wat hij daarmee bedoelde. De man was een levende mens zoals zovelen op de wereld, maar waarvan er slechts weinigen zo open zijn. Wij spraken over de nieuwe regering, over seksueel misbruik in de kerk, over borstkanker, over onze ontwikkelingen en over de samenhangen en overeenkomsten tussen onze beide beroepen (geestelijke en politieman).
Met liefde gaf ik deze man mijn boek De blauwe Diender cadeau. Twee dagen later kreeg ik een e-mail van hem (jazeker, 85 jaar en nog helemaal bij de tijd) waarin hij schreef dat hij het bijna in één adem had uitgelezen en diep onder de indruk was. Hij zag hierin dat de confrontatie met jezelf een noodzakelijk ingrediënt is voor een gezonde en aantrekkelijke menselijkheid.
Diepzinnige woorden van een bijzonder wijs mens.
Nies vertelde honderduit, over zijn kijk naar het universum in relatie tot zichzelf en de communicatie tussen beide werelden. Onomwonden vertelde hij dat het in zijn kop gonsde, er moest nog zóveel uit wat erin zat. Hij realiseerde zich dat hij een lichaam had van 87 jaar oud en dat zijn hersenen een jaar of dertig jonger leken te zijn. Voor zijn hart gold kennelijk hetzelfde, dat had Nies van zijn arts vernomen.

Voordat wij vertrokken gaf Nies ons nog een zelf geschreven column mee, die hij recent had voorgelezen aan een groep mensen in het cultureel café Salon Remunj, gevestigd in de Oranjerie te Roermond. In dit artikel refereerde hij aan zachte briesjes in onze hersenen, ons gemoed of ons gevoel, zo apart dat je er geen naam of woorden voor hebt en dan kan je er beter niets over zeggen. Nies is iemand die zo’n briesje in ons veroorzaakte, zonder het in beton van woorden vast te leggen en ze met vuur en geweld te verkondigen. Hij is wel iemand die zich vurig wenst dat hij nog lang zijn gedachten tot de verbeelding kan laten spreken.

Net voordat we in onze auto stapten om terug te keren naar huis, blies een zacht briesje over ons heen. Wij weten nu dat dit briesje ons dichter met Nies en met ons zelf verbond. In tegenstelling tot Nies vinden wij dat we er wel iets over moeten zeggen.

 

Leny Bird

Omstreeks 2012/2013 werd mijn vriendschap met  de veelzijdige kunstenaars Leny Franken en Leo Klein uit Eygelshoven geboren. Hij ontstond via de Kunstmanifestatie Kunzfettie te Sittard en Overmunthe in de Terpkerk te Urmond. De laatste paar jaar schreef ik bij allerlei gelegenheden welke door beide kunstenaars waren georganiseerd of bij persoonlijk werk stukjes poëzie. Hier en daar trad ik op als mysterie guest, zoals b.v. bij de party’s ter gelegenheid van hun verjaardag. Deze poëzie heb ik vervolgens hier op deze website geplaatst.
Op 4 augustus 2018 vierde Leny haar 65e verjaardag. Leo had een mooie (geheime) verrassingsparty voor haar verzorgd waarbij ik de vrijheid kreeg om iets moois te schrijven en voor te dragen. Dat het gedicht iets te maken zou hebben met de kunstwerken van Leny was evident. Haar bronzen vogels van het project Mus-Lukt bracht mij tot het volgende:

Leny Bird

Een open lach, vrolijk en trots
Aanstekelijk betrokken bij kunst
Nieuwsgierig naar ontmoetingen
Bruisend van creativiteit

Samen met Leo, de levenskunstenaar
Liefde voor de kunst verbindt
In het werk en in het leven
Vloeit samen tot L&L art+design

Bronzen vogels slaan hun vleugels uit
Zover dat kan natuurlijk
De imperfectie voorbij
Mislukt wordt Mus-Lukt

Het concept is overduidelijk
Het gaat om de kunst van het weglaten
Er zijn en toch niet bestaan
Een concept van eenvoud en ingetogenheid

De beschouwer oordeelt over de vogel
Zoals de kunstenaar bedoelt: met een open lach
De bronzen vriend is haar boreling
Ze heeft hem immers in haarzelf verwekt

Vivo Linio, het is slechts een motto
En tevens uiting van pars pro toto
De filosoof, verenigd in het kunstwerk
Diepgewortelde geestverwantschap

De mens is beperkt, niemand is perfect
Ook Leny en haar vogels niet
Beide zijn wel in balans met elkaar
Zoals de dag zich verhoudt tot de nacht

Koket en uitdagend toont zij vrouwelijk schoon
Het is de schoonheid van de kunstenares
Of het brons is, schilderwerk of keramiek
Een vogel, een schilderij of een danseres

Alles draait om leven en liefde
De liefde met Leo is rotsvast
Wij eren jou voor alles wat jij bent
Voor de liefde die jij ons schenkt

De levenslijn blijft bestaan
Tijdloos, in al zijn facetten
Houdt elkaar vast en laat elkander los
Ervaar de verbinding

Vivo Linio

© Jacques Smeets 2018