Het Kwade Gat (’t Koad Gaat)

Zo’n naam vind je alleen terug in oude geschiedenisboeken. Een voormalige boerderij aan de Hessenstraat te Stoutenburg (Utrecht) droeg ooit de naam Het Kwade Gat. De naam was te danken aan een steeds terugkerend gat in de weg die langs de boerderij liep, ondanks dat het telkens met zand werd opgevuld.
In mijn geboortedorp Oud-Geleen (Awt-Gelaen) is er ook een Kwaad Gat. Het is een verbindingsweggetje tussen de doodlopende Bergstraat en het buurtschap Daniken. In deze straat werd ik in 1951 geboren en groeide ik op, samen met nog tien andere telgen uit het gezin van Mia en Sjeng Smeets-Stevens. Enkele decennia terug kreeg het weggetje officieel een naambord, omdat het deel uitmaakte van de weg naar Santiago de Compostela in Spanje.
Lees verder →

Achter het sjpoar (achter het spoor)

Gezien vanaf de eerste verdieping van mijn ouderlijk huis.

In een dorp als Oud-Geleen was er na de oorlog een heuse baby-boom. Het ene na het andere grote gezin werd als het ware uit de klei gestampt. Nou ja, uit de klei, je snapt wel wat ik wil zeggen. Dat hoeft geen verder betoog.
Zo werd ook het gezin Smeets aan de Bergstraat, oftewel achter het sjpoar, binnen een tijdsbestek van veertien jaar gesticht. Vader kwam als enig kind op de wereld en moeder maakte deel uit van elf kinderen. Misschien een logisch gevolg? In huize Smeets kwamen ook elf telgen ter wereld. De eerste tien tussen 1946 en 1956 om te eindigen met een nakomeling in 1960, op een dag dat de wereld zou vergaan. Ik was de middelste van het stel.
Lees verder →

Recensie van een dorpsgenoot

Recensie De Blauwe Diender door Fons Verhoeve te Stein (Lb.).

Profielfoto van Fons Verhoeve‘Ik heb zojuist de laatste pagina’s gelezen van ”de blauwe diender”, een boek geschreven door Jacques Smeets uit Elsloo (Lb.). Jacques is een “dorpsgenoot” van me en we kennen elkaar informeel zo,n 60 jaar vanaf de lagere schoolperiode in Oud-Geleen waar we beiden op zaten. Na zo een lange periode waarin we elkaar uit het oog zijn verloren kwamen we elkaar tegen bij een kunstexpositie. We raakten aan de praat en ik merkte dat het direct tussen ons klikte. Samen wisten we niet hoe ons leven tot dusver verlopen was. Hij vertelde hoe het hem was vergaan en hij bood me spontaan zijn boek “De blauwe diender” aan. Een bezoek volgde en er werden vele anekdotes aangehaald. Ik beloofde hem het boek vlug te gaan lezen en ik heb er geen spijt van gehad.
Lees verder →

De Amsterdamse carrousel

De wereld draait door, kortweg DWDD genoemd. Een van de heilige tv-praattafels, waar velen aanschuiven bij Matthijs van Nieuwkerk, de dominee zonder kerk. Niet dat wij daar aanschuiven. Wij zijn maar normale, gewone, al of niet hardwerkende Nederlanders. Of je moet het al heel erg bont hebben gemaakt, bijvoorbeeld de politie openlijk te kakken hebben gezet, een boek over je eigen seksueel misbruik hebben geschreven of nietszeggende flauwekul verkopen in een theater. Maar dan ben je niet meer normaal of gewoon, dan ben je buitengewoon of bijzonder. Hard werken doen ze wel allemaal, als je ze gelooft tenminste. Je moet Amsterdam wel de stad vinden, waar hét gebeurt.
Lees verder →

De boze mannenwereld

De mensheid bestaat uit mannen en vrouwen. Is altijd zo geweest. Zal altijd wel zo blijven. Tenminste zolang de mens blijft bestaan. Natuurlijk is er altijd een vorm van ambivalentie in de relatie tussen man en vrouw. Logisch, want we hebben het hier immers over tweeslachtigheid.
Uiteraard vind ik ook dat er wederzijds respect dient te zijn, dat mensen elkaar niet behoren af te maken, te vernederen, te misbruiken en te onderdrukken. Het gebeurt desondanks massaal op de wereld.
Lees verder →

Vogels in de tuin

Afbeeldingsresultaat voor koolmeesjes in de tuinVandaag zag ik een paar koolmezen in mijn tuin druk in de weer op zoek naar voedsel in het vogelhuisje. Al mijmerend moest ik denken aan een artikel over het gedrag van koolmeesjes, dat ik een tijd geleden las. Geschreven door ene Yvon Van Heugten. Het ging over de vraag waarom koolmeesjes zo vaak tegen ruiten of spiegels tikken.
Voor de goede orde: in het vogelhuisje hangen geen spiegels of ruiten en ik heb nog nooit een koolmees bij mij aan huis tegen ruiten of spiegels zien tikken. Yvon had wel eens horen vertellen dat koolmezen gek zijn, maar dat vond ze stug. Een vogel kan niet gek zijn, omdat hij niet kan denken, zal zij wellicht gedacht hebben.

Lees verder →