Leven en dood

foto van Joop Urlings.
Het plotselinge overlijden van de zeer gewaardeerde (oud) collega Wim den Hartog heeft mij emotioneel hard geraakt. Slechts 2,5 jaar geleden met pensioen gegaan. Ik heb hem bijna m’n hele leven lang gekend. Begin jaren ’70 was ik op zoek naar een kosthuis in Maastricht en omgeving. Wim hoorde ervan en liet mij weten dat hij binnenkort zou vertrekken bij het liefdevolle gezin van Bertha en Jef Nelissen met hun zoon Wiel, aan de Sint Servatiusweg 56 te Heer. Daar was hij een paar jaar in de kost geweest en dat was hem heel erg goed bevallen. Eén bezoek en gesprekje waren voldoende voor mij om de plaats van Wim in dat gezin over te nemen. Ik zal Wim daarvoor eeuwig dankbaar voor zijn. We hebben elkaar nooit meer uit het oog verloren.

Lees verder →

De Blauwe Diender

Boek De Blauwe DienderDe dichtbundel ‘Lange Armen’ van de dichter des Vaderlands Ester Naoni Perquin is een mooi eerbetoon aan het politieberoep en aan de mensen die zich sinds jaar en dag als politieagent inzetten om ons landje een stukje veiliger te maken en te houden. Ik hoorde de twee gedichten welke voorgelezen werden in een uitzending van DWDD op 9 januari 2018 en je zag korpschef Erik Akerboom terecht glunderen. Dit was wel iets anders dan de opsomming van negatieve gebeurtenissen het afgelopen jaar door Matthijs van Nieuwkerk.
Poëzie en politie is geen natuurlijk huwelijk. Toch wordt er in het land vaker op een poëtische manier geschreven over het beroep. Ik deed het zelf in mijn boeken De Bezieling van een politieman en De Blauwe Diender.

Lees verder →

Wie zonder zonde is…

Foto: Gettylmages

Het volkstribunaal heeft zich uitgesproken. Er hoefde geen rechter aan te pas te komen. Of het de reguliere media of die van de sociale netwerken waren, velen wisten precies wat Camiel Eurlings moest doen. Opstappen en nooit meer terugkeren als IOC-lid of in een andere belangrijke publieke functie.
In Valkenburg denkt men daar anders over. Daar blijft Camiel nog altijd ‘eine van ós’ (eentje van ons). Vader Martin zal zijn zoon niet als oud vuil aan de straat in dit pittoreske dorp zetten. Natuurlijk niet, daar is hij immers vader voor.
Lees verder →

Review Chris van Dam

Ergens in februari 2017 ontmoette ik het huidige Tweede Kamerlid Chris van Dam (CDA) voor het eerst. In het verleden ontmoette ik wel vaker Kamerleden en voor mij was en is de vertegenwoordigende politieke partij geen issue, dus dat is ook niet het geval bij de ontmoeting met Chris van Dam. Mijn contacten en ontmoetingen zijn altijd gebaseerd op het politiewerk en de impact die het heeft op de individuele agent en/of de samenleving.
Lees verder →

Transéamus

” Transeamus usque Bethlehem et videamus hoc verbum quod factum est”

Zo heet een oud volkslied van Joseph Schnabel (1767-1831). Het is een lied dat tot voor enkele decennia steevast met Kerstmis op radio was te horen en tijdens concerten werd uitgevoerd.

Foto: Jacco Bezuien 2017

Als kind groeide ik op met dit lied. Rond de Kersttijd hoorde je het op de radio en aangezien mijn ouders dit een van de mooiste kerstliederen vonden, hoorden de kinderen van het gezin Smeets het vanzelfsprekend ook, of zij dat nu leuk vonden of niet. Mij persoonlijk heeft het van het begin af aan geraakt, het bevat een beperkte tekst, waarin het traditionele verhaal over Maria en Jozef met het kind Jezus in Bethlehem wordt bezongen. Lees verder →

Afscheid van Stichting Beroepseer

Zoals ik eerder liet weten, ben ik, vanwege mijn op handen zijnde ziekte in mei per direct gestopt met het schrijven van columns, artikelen en boekbeschrijvingen voor politievakbondsbladen, deBonjo en als Voortrekker voor de website van Stichting Beroepseer.
Voorzitter Thijs Jansen van de stichting liet mij per email weten dat hij graag op een officiële wijze afscheid van mij als Voortrekker wilde nemen. Ik zou tijdig vernemen wanneer en waar dit zou plaatsvinden.

Lees verder →

Het Kwade Gat (’t Koad Gaat)

Zo’n naam vind je alleen terug in oude geschiedenisboeken. Een voormalige boerderij aan de Hessenstraat te Stoutenburg (Utrecht) droeg ooit de naam Het Kwade Gat. De naam was te danken aan een steeds terugkerend gat in de weg die langs de boerderij liep, ondanks dat het telkens met zand werd opgevuld.
In mijn geboortedorp Oud-Geleen (Awt-Gelaen) is er ook een Kwaad Gat. Het is een verbindingsweggetje tussen de doodlopende Bergstraat en het buurtschap Daniken. In deze straat werd ik in 1951 geboren en groeide ik op, samen met nog tien andere telgen uit het gezin van Mia en Sjeng Smeets-Stevens. Enkele decennia terug kreeg het weggetje officieel een naambord, omdat het deel uitmaakte van de weg naar Santiago de Compostela in Spanje.
Lees verder →

Achter het sjpoar (achter het spoor)

Gezien vanaf de eerste verdieping van mijn ouderlijk huis.

In een dorp als Oud-Geleen was er na de oorlog een heuse baby-boom. Het ene na het andere grote gezin werd als het ware uit de klei gestampt. Nou ja, uit de klei, je snapt wel wat ik wil zeggen. Dat hoeft geen verder betoog.
Zo werd ook het gezin Smeets aan de Bergstraat, oftewel achter het sjpoar, binnen een tijdsbestek van veertien jaar gesticht. Vader kwam als enig kind op de wereld en moeder maakte deel uit van elf kinderen. Misschien een logisch gevolg? In huize Smeets kwamen ook elf telgen ter wereld. De eerste tien tussen 1946 en 1956 om te eindigen met een nakomeling in 1960, op een dag dat de wereld zou vergaan. Ik was de middelste van het stel.
Lees verder →