Loslaten

Mensen stellen zich de vraag of ze zich ergens aan moeten blijven vastklampen of dat het toch beter is om het los te laten. Dat kan over allerlei zaken gaan, zelfs over mensen.
Ik stel mij regelmatig die vraag. Vooral als zich in mijn lichaam bepaalde (ziekte)symptomen manifesteren.
Lees verder →

De Koning spreekt!

Normaal gesproken wordt een koning geïnterviewd. En al helemaal als dat op tv gebeurt. Dan is alertheid op uitglijders gewenst. Alles is geregisseerd, tot achter de komma. Vooral geen politiek statement maken, want dat mag en kan een koning niet. Je zou door de minister-president ter verantwoording worden geroepen. Zo gaat dat in een constitutionele monarchie met een parlementair stelsel. Een interview met de koning is voer voor cabaretiers, BN-ers en betweters. Zij vinden zich soms belangrijker dan de koning en voelen zich geroepen om de spot te drijven met de koning.
Lees verder →

Optreden met Southern Voices

Op zaterdag, 22 april 2017, heb ik een bijdrage mogen leveren aan het optreden van Southern Voices, een vernieuwend driekoppig damesensemble dat wordt gevormd door sopranen Eline van den Broeke, Elmy Kremer en Aukje Pijper. Na een aantal jaar vooral als de blauwe diender geschreven te hebben over de beleving van en de impact van het politieberoep op mij als mens, ontstond geleidelijk aan tevens de liefde voor allerlei andere kunstvormen. Met name de schilderkunst en poëzie trokken mijn aandacht. Ik heb hierover al eerder berichten geplaatst.
Lees verder →

De Paashaas ’t haasje

De paashaasfamilie is seksistisch. Althans dat zeggen sommigen over het reclamespotje van de HEMA. Een vader paashaas is in dit verband namelijk heteroseksueel. Waarom zou een paashaas niet kunnen behoren tot de LHBT familie? De paashaas is een eenling, een spring-in-‘t-veld. Dan kan je niet uitsluiten dat hij of zij bi- of homoseksueel is of lesbisch. Het zou zelfs geen schande zijn als een transgender in het paashaaspak steekt. Daar zie je immers niets van. Alhoewel, je moet uitkijken dat een vrouw in het pak niet gaat pronken met een enorme boezem. Kinderen zijn niet gek.
Lees verder →

Recensie De Blauwe Diender

Schrijver van de recensie is bij mij bekend. Heb het verzoek om de naam niet te vermelden uiteraard gerespecteerd. Hieronder is de tekst zoals deze mij werd toegestuurd.

‘Alle recensies die ik tot nu heb gelezen hebben mij nieuwsgierig gemaakt naar de inhoud, dit in combinatie met de inmiddels persoonlijke communicatie tussen ons achter de schermen. Ik was nieuwsgierig of de fase waarin ik zit, met betrekking op het beroep “normaal” zou zijn. Ik was klaar voor dit boek. Het juiste moment. Door het lezen van dit boek heb ik hierop antwoord gekregen. Helaas hebben wij elkaar niet leren kennen als directe collega. Ik weet eigenlijk wel zeker dat we leuke, boeiende en diepgaande gesprekken met elkaar zouden hebben, met politie sarcasme en een scheutje humor.

Op het politieberoep kan je je niet voorbereiden. Wat mij heeft aangetrokken om voor het politieberoep te kiezen is mij nog steeds een raadsel. “Ik riep met vier jaar dat ik bij de politie ging, boeven vangen en in de handboeien slaan”. Op mijn 15e wist ik het zeker, mijn vader lachte mij toe, met een gezichtsuitdrukking die je herkent als kind als je vader het maar niks vind. Ik ging mij oriënteren en paste vervolgens mijn vakken zodanig aan dat het genoeg was om te solliciteren. Ik moest van mijn vader een vak leren, met mijn handen werken zodat ik altijd wat had om op terug te vallen. Op mijn 18e gesolliciteerd, alle drie de procedureonderdelen doorlopen en een maand voordat ik 19 werd, begonnen met de opleiding. Mijn vader vond het maar niks, “zijn jongste tussen al dat geweld”. Na de eerste jaren via via vernomen dat hij er toch wel stiekem trots op was. Jacques beschrijft het zoals het is, het is veel meer dan het uniform alleen. Je eigen overtuiging (welke steeds bijgesteld wordt door de ervaringen, de soms botsende overtuigingen van je directe persoonlijke omgeving)
Het is het mooiste vak tot zelfontplooiing van het mens zijn, die iedere diender op zijn eigen manier ondergaat. Middenin, met en tegen de maatschappij. De valkuilen die daarbij horen, de dilemma’s die opduiken en de privé-gebeurtenissen die ieder mens ondergaat, zorgen ervoor dat het soms veel is en complex op zijn tijd. Door het lezen van het boek voel ik erkenning, het ìs normaal en ik heb nu het vertrouwen dat het de beleving van het leven is dat de zelfontplooiing in combinatie met ons beroep, tot in diepere lagen naar bezieling verandert, zoals Jacques dit mooi tot uiting brengt in dit boek. Wellicht is de reorganisatie wel het begin van de bezieling bij veel dienders, op persoonlijk en beroepsmatig vlak en loopt dit wellicht parallel aan elkaar.

Het leest hèèl prettig weg, het is realiteit, integer, de spijker op z’n kop, erkenning, soms grappig, gevoelig, persoonlijk. Een uitleg van ons beroep met een eerlijke waarschuwing, de bevestiging dat 40 jaar in dit beroep “gewoon” genoeg is voor een mensenleven. Een aanrader voor een ieder die er aan toe is en ook bezig is met een zoektocht.

Jacques, dankjewel!
Een buiging en een applaus! Heb je heel goed en mooi gedaan! Mag je ècht enorm trots op zijn!

Misdaad en Vergeving

Twee begrippen die in strijd lijken met elkaar. Een misdaad wordt niet begaan om vergeving te krijgen. De misdadiger vergeven om wat er werd aangedaan, is ook niet vanzelfsprekend.
In deBonjo van december 2016 las ik een mooi artikel van Frits Langeraar, beleidsmedewerker van het ministerie van Veiligheid & Justitie. Het draagt de veelzeggende titel: Geen aansluiting zonder vergeving. Desmond Tutu en Nelson Mandela worden geciteerd. Mandela zei o.a. : Als je niet vergeeft, ben je als een persoon die vergif drinkt in de hoop dat de ander er door zal sterven.
Lees verder →

Review De Blauwe Diender

Mooie woorden van deze lezer van mijn boek De Blauwe Diender.
Tijdloos, zo’n kroniek. Het politieberoep verandert weliswaar, maar de meeste zaken zijn van alle tijden. Alleen de omstandigheden zijn anders.

Review:

‘Het is een zeer goed naar waarheid geschreven boek. Het is tevens zeer herkenbaar en realistisch verwoord waarin het leven van een echte diender beschreven wordt met alle facetten welke een diender zowel tijdens zijn dienst en daarbuiten tegen komt. Het is zeker een aanrader en het is een boek welke in een adam uitgelezen wordt. Een groot compliment voor de auteur’.

Arie van Lavieren   Nieuw-Lekkerland

Rotte appels

Geert Wilders voelt zich niet meer veilig nu blijkt dat er beveiligers in zijn omgeving informatie over hun werk hebben gelekt.
Faris K. is een politieman, die als beveiliger bij de DBB informatie zou hebben gelekt naar een criminele Marokkaanse organisatie. De rechter-commissaris concludeerde dat de verdachte geen informatie zou hebben gelekt naar een criminele organisatie, maar wel naar mensen in de privésfeer.
Lees verder →

Samenwerking met Southern Voices

Muziek, literatuur en schilderskunst komen samen in één concert.
Op 22 april 2017 vindt het plaats in theater De Klimboom te Simpelveld. Ik ben er trots op dat ik als oud-diender, tevens auteur van een aantal boeken, vele columns en blogs, mag meewerken aan een concert van Southern Voices, een vernieuwend driekoppig damesensemble dat wordt gevormd door sopranen Eline van den Broeke, Elmy Kremer en Aukje Pijper.
Lees verder →

Uitreiking Persprijs Jacques van Veen

Op donderdag, 1 december 2016, was ik bij de uitreiking van de Persprijs Jacques van Veen, in de Koninklijke Industrieele Groote Club, gelegen aan de Dam te Amsterdam. Een historisch gebouw, waar in 1788 de Doctrina et Amicitia opgericht, een leesgezelschap waarvan de meeste leden lid waren van de in dat jaar verboden patriottische club ‘Vaderlandsche Sociëteit’. Afkomstig uit de Amsterdamse koopmansstad, de rechterlijke macht, het notarisambt en de ambtenarenwereld. Het was een ontmoetingsplek waar revolutionaire comités werden gevormd.
Lees verder →