Blijf vooral gezond, hé?

Hoe vaak zeg je dat tegen iemand of word jij daartoe door een ander aangemoedigd? Gezond eten, lekker sporten, goed slapen, met plezier werken, een liefdevolle relatie. Het zijn allerlei ingrediënten die je gezond houden. Het lijkt vanzelfsprekend dat wij zo horen te leven.
Voor politiemensen en uiteraard ook voor mensen in andere zware beroepstakken krijgt het onderdeel met plezier werken een extra lading, want je kan niet altijd en overal met plezier je werk doen. Zelfs niet als je ervan overtuigd bent dat je de mooiste baan van de wereld hebt. Dat laatste wordt heel vaak uitgesproken, zeker door politiemensen. Op de keper beschouwd is het natuurlijk een heel bijzonder beroep. Je komt met zoveel verschillende mensen in aanraking, telkens onder andere omstandigheden, je komt op plaatsen delict waar niemand anders toegang heeft, je raakt betrokken bij schiet- en vechtpartijen, je bekeurt mensen en houdt ze aan om ze uiteindelijk voor de rechter te krijgen en je probeert hulp te verlenen waar mogelijk is. Ingewikkelde taken, die niet voor iedereen zijn weggelegd.
Zo’n beroep trekt uiteraard ook een zware wissel op je persoonlijke leven. Hoezeer je het ook met plezier uitoefent. De confrontatie met geweld en de onnatuurlijke dood is altijd heftig en laat diepe indrukken en sporen achter. Het is niet mogelijk om deze te negeren of te vermijden.

Desondanks blijven we tegen elkaar zeggen: ‘blijf vooral gezond, hé?’
Gezondheid is met geen geld te betalen, je kunt het ook niet kopen of lenen. Je bent gezond of je bent ziek. Het liefste zijn we ons hele leven lang gezond. Als je echter goed naar jezelf kijkt en naar de mensen om je heen, dan merk je al heel snel dat eigenlijk niemand een heel leven lang kerngezond blijft.
Ik heb het nu zelf mogen ervaren hoe snel je vanuit een gezond leven opeens doodziek wordt, dat je helemaal teruggeworpen wordt op de eerste levensbehoeften, dat je niet meer normaal kan poepen omdat je geen dikke darm meer hebt. Zomaar, uit het niets, blijkt dat mijn auto immuunsysteem niet meer in staat is mezelf gezond te houden.
Dat geldt niet alleen voor mij. Gedurende de tijd dat ik zelf ziek ben hoor ik oud-collega’s, die mij bezoeken, vertellen over een collega die plotseling acute leukemie heeft, dat een andere collega tijdens het fietsen een hartstilstand kreeg en dood neerviel of dat er iemand darmkanker heeft.

Blijf vooral gezond, hé? Dat zeg je dan tegen elkaar als je dergelijke berichten met elkaar hebt gedeeld en afscheid neemt. Of dat zo vanzelfsprekend is zoals we het uitspreken, waag ik te betwijfelen. Gezond zijn en blijven is hard werken. Gezondheid bestaat naast ziekte, zoals ziekte naast gezondheid bestaat. Het leven zélf laat je vanzelf zien aan welke kant van de medaille je zit. Als je aan de kant van de ziekte zit, hoop je zo spoedig mogelijk weer te herstellen en de draad op te pakken. Ben je gezond, dan hoop je gezond te blijven en ziekte te ontlopen. Zolang het duurt, tenminste.
Gelukkig is dit allemaal menselijk.

Let goed op jezelf, hé?

4 Comments

  1. Blijf gezond hè? Na therapieën beroepsziekte gerelateerd moet je keuzes maken om gezond te blijven. Terugkijkend heb ik sinds oktober 1998 geen normaal leven meer gehad; psychisch naar de kloten, om de koe maar bij de horens te pakken. Overleven tot je een goede en juiste therapie en begeleiding krijgt. Daarna twijfel, een reïntegratie om van te huilen: gezond blijven hè? Keuzes maken. De kogel is voor mij door de kerk: ik moet, omwille van mijn gezondheid en mijn gezin afscheid nemen van het vak, dat altijd op de eerste plaats stond ten koste van veel. Rennen, vliegen, duiken, vallen en weer opstaan. Vooral niet stilstaan, want dan voelde ik de pijn van het verleden: gezond blijven hè? Pijn van het verleden, pijn van het onbegrip. De papieren tijger die zegt dat alles veel beter is geregeld, is uitgebruld; voor mij althans. Ik schop niet na, dat wil en doe ik niet. Ik kijk naar voren en heb mijn nieuwe levensdoel inmiddels gevonden en ondanks dat dit ook niet het makkelijkste werk is, kan ik in vele gevallen bepalen in welk tempo gewerkt wordt: gezond blijven hè?
    Ik zit vanavond voor de eerste keer van de dag op het gemak in de tuin en verneem op fb het overlijden van een net één jaar gepensioneerde collega; wederom slaan mijn gedachten op hol: mieljaar, nondedju, voorwat? Gezond blijven hè?
    En Jacques, haw pin, verleer noets de mood!
    Zoals wij vroeger krom van t lachen bei us MVV’ke hebben gestaan, als de stadionspeaker riep: ” Laot uuch ins huure!!”, zal ik nimmer vergeten. Maar ook de trauma’s zal ik nimmer vergeten, maar die staan nu op een plaats, dat die te “handelen” zijn, maar wel zonder het vak, waar ik zo van hield.
    Afscheid nemen bestaat niet, zo zong eens iemand; het bestaat, gewild of ongewild maar met één doel: gezond blijven hè?

    Reply
    • Dag Geert,

      Erg jammer dat het jou zo is moeten vergaan. Ik weet dat jij met hart en ziel je werk deed. Maar, zoals je zelf zegt, je gezondheid dient voor te gaan en uiteindelijk kies je daarvoor, mede omwille van jouw gezin.
      Het is niet anders, ik vermoed dat jij sterk genoeg bent om jouw nieuwe leven (met rugzak) een ander elan in te blazen en er het beste van probeert te maken. Ik gun je in elk geval van ganser harte het allerbeste bij deze nieuwe levensweg.

      Herinneringen blijven er altijd. Wat jij zegt, onze gezamenlijke diensten bij us MVV-ke hadden altijd een bijzonder karakter. Voor mij ook onvergetelijk. Opvallend dat wij de anekdote vrijwel altijd aanhalen wanneer wij elkaar ontmoeten 🙂

      Ich haw pin Geert. Zo’n ervaring is ook heel erg heftig, is echter iets heel anders dan die van jou.
      En wat die berichten betreft: ik hoorde gisteren al van collega’s (die even langs kwamen) van het overlijden van Piet. 66 jaar jong. Mijn leeftijd. Vooral gezond blijven, hé? Inderdaad, we kunnne het niet vaak genoeg zeggen.

      Hartelijke groet en wie weet, zeen veer us nog èns hië of doa. Ich verheug mich dr op.

      Reply

Laat een bericht achter.