Carnaval, cultuur en traditie

Carnaval staat weer voor de deur. Een oud cultureel volksfeest in een nieuw jasje gestoken. Er is in de pakweg afgelopen 70 jaar heel wat veranderd. De traditie is nog steeds in stand gehouden. Of dit altijd zo zal blijven? De tijd zal het leren. Voorlopig is Carnaval op veel plaatsen niet weg te denken. Dat hoeft ook niet, tradities zijn er ook om mensen voor eventjes uit de dagdagelijkse sleur of andere bekommeringen te halen.
TV, radio en andere media staan deze tijd bol van de berichten. Het gaat dan voornamelijk om het LVK, de buuttekampioenschappen, het omhangen van onderscheidingen. Immers, competitie en kijk- en luistercijfers beheersen intussen ook al dit feest. Ik heb getracht een iets afwijkend licht over deze volkstraditie te laten schijnen.

Carnaval is cultuur en traditie, maar niet voor iedereen. Massa’s mensen dompelen zich in het feestgedruis, terwijl anderen uit hun vertrouwde omgeving vertrekken om vooral niets van de Vastenoavend mee te hoeven krijgen. Als echte liefhebber laat jij je niet wegjagen, door niets of niemand. Je gaat er een stuk of vijf dagen tegenaan. Het gevoel van losbandigheid wordt opgezocht. Je breekt uit jezelf, gaat uit de bol en laat je even letterlijk gaan. Geen remmen meer, niemand die zegt wat je moet doen, hoe je tot een prestatie moet komen en de productie op gang moet houden. Bazen zijn tijdelijk uit jouw leven verbannen. Bestuursfuncties worden voor een paar dagen overgenomen. Je zet grote veren op je hoofd, krijgt de titel van prins toebedeeld en je voelt je voor even ook een echte prins. Jij bent de trotse pauw onder de Carnavalisten.
Je zet een masker op en denkt dat je niet meer herkend wordt. Zonder het te beseffen toon jij je ware aard. Het masker geeft immers iets weer van hoe je diep in jezelf bent of zou willen zijn. Een clown herbergt een clowneske persoonlijkheid, een vampier ruikt graag het bloed van een ander, de hofnar filosofeert het liefst terwijl een oud wijf niet altijd even serieus genomen wil worden.

Echter, in het leven buiten Carnaval is de drager van die maskers meestal niet zo moedig om dergelijk uiterlijk vertoon aan de dag te leggen. Dan loop je de kans afgerekend te worden op dat gedrag. Het hoeft natuurlijk ook niet letterlijk te worden opgevat, maar toch…
Carnaval is bij uitstek dé gelegenheid om eens niet te hoeven nadenken over verantwoordelijkheden. Je raakt los van de verbondenheid met partner, werk en gezin. Vandaar dat je graag jouw arm in die van een ander haakt om op de zwier te gaan. Het contact met bekenden of wildvreemden wordt iets intiemer. Alhoewel, de toestand in de samenleving is de laatste jaren wel veranderd. Hoe zullen de vreemdelingen die de voorbije jaren hier zijn neergestreken omgaan met het feestgedruis? Gaan zij helemaal los, waardoor met name het vrouwelijk schoon op hun qui-vive moet zijn?
De carnavalsgekken laten zich echter niet ringeloren door andere kwibussen die denken de ongeschreven wetten van de vier doldwaze dagen geweld aan te doen. Zij lachen naar iedereen, zijn vriendelijk, maken muziek en herrie, dansen en hossen met willekeurige voorbijgangers. Het glas of de plastic beker wordt geheven, ongeacht de prijs. Er wordt geknuffeld en gekust. Met Carnaval is er een natuurlijke behoefte aan iets meer lichamelijk contact, waarbij een lichte ondeugd als vanzelfsprekendheid lijkt. Soms wordt de ondeugd omgezet in een daad, getuige de geboorten aan het eind van het jaar.

Na de dolle dagen keren we terug in de wereld van alledag. Al of niet met een kater van de alcohol of van het besef dat er een klein kapitaaltje aan Euro’s naar de kroegen werd gebracht. We gaan verder waar we gebleven waren. Met de vluchtelingen, onze pensioenen, de ondoorgrondelijke politiek, met Trump in the States en met de ellendige terreur in de wereld.
Op Aswoensdag lopen we weer in het gareel, zowel thuis als op het werk. We luisteren braaf naar wat de chef ons opdraagt. Het leven wordt weer serieus. Sommigen halen een askruisje om zo opnieuw te worden herinnerd aan het aardse bestaan. We zetten onze maskers af en vertonen ons alledaagse uitgestreken gezicht. Wij keren terug in onze bol en in onszelf, zonder tot het besef te zijn gekomen wat dat toch was dat ons uit onszelf liet breken en zo losbandig maakte.

Wat een prachtig gevoel eigenlijk!
Derhalve eindig ik met Alaaf !!
We gooien “alles” van ons “(a)af”, met name onze maskers. De vraag is of we dan nog steeds serieus worden genomen. Laat je niet gek maken, elk jaar is er een nieuwe Carnaval. Het is niet voor niets een traditie.

2 Comments

  1. Hallo Jacques, ik heb dit artikel drie keer gelezen en het enige wat ik daaruit denk te begrijpen dat je refereert aan jouw eigen beleving van carnaval. Prima, geen punt. Het lijkt me echter logisch dat jouw mening niet per definitie overeen hoeft te komen met de ervaringen van anderen, die zonder de door jouw omschreven gedragingen toch op een ontzettend leuke manier carnaval vieren.

    Reply

Laat een bericht achter.