De ballen!

Sportjournalist Ivar Hoekstra verwoordde zijn frustratie over diverse vormen van hufterig gedrag in zijn wekelijkse column van De Limburger. Hij hekelde het gooien van blikjes bier naar burgemeester Femke Halsema tijdens de huldiging van de kersverse landskampioen Ajax.
In het kielzog van dit asociale gedoe haalde hij ook de afscheidsgroet ‘de ballen’ van tv-commentator Jan Smit na afloop van het Eurovisiesongfestival aan en de weigerende hand en bellende gele hesjes bij premier Rutte.

Lees verder →

Liegebeesten

Te gniffelen zaten ze bij Jeroen Pauw aan tafel toen deze begon over de resultaten van een onderzoek dat Donald Trump meer dan 11.000 keer in het afgelopen jaar bewijsbaar had gelogen. Factcheckers van de Washington Post hadden dit vastgesteld. Trump zou gemiddeld per dag zo’n 15 keer liegen.
Lees verder →

We gaan er op vooruit!

We gaan er met z’n allen op vooruit!

Het CPB is eruit. De rekenmeesters hebben vastgesteld dat wij met z’n allen gemiddeld 1,6 % meer te besteden hebben in 2019.
Gemiddeld ja. Daar heb je het weer. Altijd dat gemiddelde. Gemiddeld is de uitkomst van alle inkomens bij elkaar optellen en dat vervolgens delen door het aantal mensen dat een inkomen heeft. Het is alleen zo dat de inkomens van mensen enorm verschillen en dat er hele grote groepen zijn met kleine inkomens en een relatief kleine groep miljonairs.
Lees verder →

Een andere kijk op daders en slachtoffers

Er zijn van die gebeurtenissen in iemands leven, die nooit meer worden vergeten, zeker als ze een diepe indruk hebben gemaakt. Als iemand slachtoffer van een misdrijf is geworden, kan het leven van die persoon en dat van zijn of haar omgeving drastisch veranderen. Het lijkt daarom zinvol om hier eens bij stil te blijven staan. Politiemensen hebben dagelijks te maken met daders en slachtoffers. Niet ieder misdrijf wordt even ernstig opgevat, zowel door de burger als door de politie. Het hangt van de ernst van het feit af hoe slachtoffers en daders worden benaderd. Eén zaak is voor de meesten onder ons wel duidelijk: datgene wat de dader het slachtoffer aandoet is verkeerd of abnormaal en moet daarom bestraft worden. Als er sprake is van onderling geweld in de criminele sfeer dan zijn we nog wel eens geneigd om te zeggen: eigen schuld, dikke bult.
Lees verder →

De Boekenbeurs

Een weekend in december. Boekenbeurs in Kermt-Hasselt (B.) Ik was daar, niet om tweedehands boeken te kopen maar om m’n eigen producties aan de man of vrouw te brengen.

Mijn twee boeken heb ik frivool en uitdagend uitgestald op de speciaal voor mij gereserveerde tafel. Samen met mijn waker van dienst: een miniatuuruitgave van De Blauwe Diender.
Ik werd, net als een hele keur aan andere schrijvers, uitgenodigd om mij tussen de handelaren te scharen, opdat er meer publiek op de beurs af zou komen. Een goed idee? Je weet het niet. Komen mensen alleen maar naar zo’n beurs om op zoek te gaan naar een speciaal boek dat niet meer in de handel te krijgen is of hopen ze te scoren met een of meerdere boeken voor een paar Euro’s? Zouden er echt mensen zijn die kennis willen maken met relatief onbekende schrijvers en een praatje aanknopen om daarna verblijd huiswaarts te keren in de gedachte dat zij niet alleen een bijzonder boek hebben aangeschaft, maar ook nog een mooi en diepgaand gesprek hebben gevoerd met de schrijver zelf?
Lees verder →

Een zacht briesje

Onderstaande column schreef ik 6 jaar geleden. Aanleiding was een bezoek aan pater Nies van Lier  te Heythuysen. Hij was ten tijde van de verdwijning en dood van Nicky Verstappen pastoor van Heibloem, het dorp waar Nicky vandaan kwam. De dood had een enorme indruk gemaakt in Heibloem, terwijl het onderzoek en uitlatingen van allerlei mensen de inwoners van het dorp tot stilzwijgen bracht. Niemand bleek meer bereid te zijn om iets te vertellen. Nies van Lier sprak de kerkbezoekers tijdens de preken rechtstreeks aan op dit gedrag, hetgeen hem niet in dank werd afgenomen. Hij was sowieso al een soort ‘rebel’ binnen de R.K. kerk, immers hij had vaker openlijk gezegd dat de kerk ‘uitgepraat’ was en dat wij mensen ons niet meer naar het kruis moesten richten.
Toen ik pater van Lier voor het eerst ontmoette wist ik van zijn bestaan niet af en evenmin van zijn betrokkenheid bij Heibloem. Dat ik de column nu hier plaats heeft te maken met het feit dat ik recent een e-mail van pater van Lier kreeg waarin hij het betreurde dat de media geen aandacht had besteed aan het feit dat het op 10 augustus 20 jaar geleden was dat Nicky verdween en dood werd aangetroffen.  Ik was een paar weken daarvoor bij hem op bezoek geweest, samen met mijn vrouw. Wij bezochten hem in de afgelopen jaren minstens een keer per jaar en tijdens onze gesprekken kwam Nicky Verstappen steeds ter sprake. Wij hebben tijdens ons recente bezoek kort gesproken over het lopende DNA-verwantschapsonderzoek. Blijkbaar hield hem deze kwestie tot op de dag van vandaag bezig. Op dat moment konden wij niet bevroeden dat een paar dagen later het bericht over een ‘match’ en de signalering van een verdachte het nieuws beheersten.
Toen ik zijn bericht las dacht ik terug aan onderstaande artikel, dat ik in die tijd ook naar de krant stuurde.

Een zacht briesje.

Zondag, 28 oktober 2012.

Zomaar een zondag, een frisse sombere herfstdag. Een zacht briesje begeleidt ons naar Midden-Limburg. We gaan op bezoek bij pater Nies van Lier in het zorgcentrum De Kreppel te Heythuysen.
Nies van Lier is een 87 jarige gepensioneerde geestelijke, iemand die vanaf zijn jeugd geestelijke wilde worden, niet omdat het zijn roeping was, maar omdat hij dan naar het gymnasium kon. Hij is de oudste zoon in het gezin van 11 kinderen. Zijn ouders hadden een boerenbedrijf in een Midden-Limburgs dorp, zoals er toen zovelen waren. In dat dorp gebeurde er niet veel, dus speelde zich het jeugdleven van Nies voornamelijk op en rond de boerderij af. Naarmate de kinderen ouder werden was het ook snel duidelijk dat studeren er niet in zat. Er was echter één uitzondering; degene die geestelijke zou willen worden – en dat moest er minstens één uit het gezin zijn – mocht naar het gymnasium. Voor Nies was dit dé gelegenheid om toch te kunnen gaan studeren, dus liet hij zijn ouders onomwonden weten dat hij graag geestelijke wilde worden. Zijn aandacht voor het vrouwelijk schoon zat in die tijd sowieso ver verscholen in zijn bestaan.
Aldus geschiedde. 

Ik leerde Nies van Lier in oktober 2010 kennen. Intussen alweer bijna 8 jaar geleden. Nies was toen 85 jaar oud. Op een van de zaterdagen in die maand las ik een artikel van deze man in de krant. Ik begreep dat hij nog zeer actief in het leven stond, preken schreef en zelfs een website onderhield.

“Noem mij vooral mens” zijn zo ongeveer de laatste woorden in dit interview van iemand die zich volwaardig mens mag noemen. Ik kende deze mens niet totdat ik het artikel las. Tijdens het lezen al voelde ik een drang om de man persoonlijk te ontmoeten en zijn gelukzalige gevoel zelf te ervaren. Ik heb hem nog dezelfde dag gebeld en hij was razend enthousiast over dit telefoontje. Er werd direct een afspraak gemaakt en op 16 oktober 2010 was ik samen met mijn vrouw in Berchanianum, de verblijfplaats van Nies van Lier.

God wil gezelschap, stond in het interview. Mijn vrouw en ik begrepen precies wat hij daarmee bedoelde. De man was een levende mens zoals zovelen op de wereld, maar waarvan er slechts weinigen zo open zijn. Wij spraken over de nieuwe regering, over seksueel misbruik in de kerk, over borstkanker, over onze ontwikkelingen en over de samenhangen en overeenkomsten tussen onze beide beroepen (geestelijke en politieman).
Met liefde gaf ik deze man mijn boek De blauwe Diender cadeau. Twee dagen later kreeg ik een e-mail van hem (jazeker, 85 jaar en nog helemaal bij de tijd) waarin hij schreef dat hij het bijna in één adem had uitgelezen en diep onder de indruk was. Hij zag hierin dat de confrontatie met jezelf een noodzakelijk ingrediënt is voor een gezonde en aantrekkelijke menselijkheid.
Diepzinnige woorden van een bijzonder wijs mens.
Nies vertelde honderduit, over zijn kijk naar het universum in relatie tot zichzelf en de communicatie tussen beide werelden. Onomwonden vertelde hij dat het in zijn kop gonsde, er moest nog zóveel uit wat erin zat. Hij realiseerde zich dat hij een lichaam had van 87 jaar oud en dat zijn hersenen een jaar of dertig jonger leken te zijn. Voor zijn hart gold kennelijk hetzelfde, dat had Nies van zijn arts vernomen.

Voordat wij vertrokken gaf Nies ons nog een zelf geschreven column mee, die hij recent had voorgelezen aan een groep mensen in het cultureel café Salon Remunj, gevestigd in de Oranjerie te Roermond. In dit artikel refereerde hij aan zachte briesjes in onze hersenen, ons gemoed of ons gevoel, zo apart dat je er geen naam of woorden voor hebt en dan kan je er beter niets over zeggen. Nies is iemand die zo’n briesje in ons veroorzaakte, zonder het in beton van woorden vast te leggen en ze met vuur en geweld te verkondigen. Hij is wel iemand die zich vurig wenst dat hij nog lang zijn gedachten tot de verbeelding kan laten spreken.

Net voordat we in onze auto stapten om terug te keren naar huis, blies een zacht briesje over ons heen. Wij weten nu dat dit briesje ons dichter met Nies en met ons zelf verbond. In tegenstelling tot Nies vinden wij dat we er wel iets over moeten zeggen.

 

President Vladimir Poetin en Koning Salman bin Abdoel Aziz al-Saoed verenigd met Koning Voetbal.

Het is weer zover. Een hele maand lang worden we overspoeld met voetbal. Bijzondere acties worden verheven tot heldendaden, de superlatieven over wonderschone wereldgoals vliegen je om de oren. De nationale hymnes roepen gevoelens op die sinds de vorige editie naar de achtergrond waren verdrongen. Tsaar Poetin overziet het spektakel van de opening en uiteraard de eerste wedstrijd van zijn kameraden en hij ziet dat het goed is. De Koning is ook tevreden, zelfs zó tevreden dat het in zijn koninkrijk aan vrouwen is toegestaan om naar het voetbal te kijken. Robbie Williams zingt zijn lied ter ondersteuning van de verkoop van zijn ziel aan Poetin. Tenminste, zo denkt men in Engeland hierover.
Lees verder →

Zwarte Zwanen

De documentaireserie Zwarte Zwanen van omroep Max loopt al bijna drie jaar. In aflevering 7 kwamen de pensioenfondsen aan bod.
Zwarte zwanen staan binnen de economische wereld symbool voor onvoorziene gebeurtenissen met enorme gevolgen. Gedurende de onverwachte financiële economische crisis verdubbelde de gezamenlijke pensioenpot in Nederland tot het onvoorziene astronomische bedrag van meer dan 1300 miljard Euro, waarvan bijna 409 Miljard bij het ABP. Dat geld kwam van de deelnemers, de premiebetalers en van winsten uit beleggingen en speculaties, terwijl de pensioenen sedertdien niet meer werden geïndexeerd, er werd zelfs gekort.
Lees verder →

Trollen

Het is me toch wat met die Dotan, hé? Hij heeft wel lef om ons zó te besodemieteren? Verontwaardiging alom, sommigen lachen het weg, immers iedereen doet het toch? Er zijn in de wereld van menselijke sterren veel kunstenaars die trollen inschakelen die nepaccounts aanmaken om aandacht te genereren via negatieve berichtgeving en juist door die aandacht uiteindelijk meer succes te hebben. Wisten jullie dat? Ik niet, tot voor kort waren trollen voor mij rare wezens uit de boeken van Tolstoi. Intussen ben ook ik wel ’n beetje wijzer geworden. Ik ben niet gek!

Lees verder →