Achter het sjpoar (achter het spoor)

Gezien vanaf de eerste verdieping van mijn ouderlijk huis.

In een dorp als Oud-Geleen was er na de oorlog een heuse baby-boom. Het ene na het andere grote gezin werd als het ware uit de klei gestampt. Nou ja, uit de klei, je snapt wel wat ik wil zeggen. Dat hoeft geen verder betoog.
Zo werd ook het gezin Smeets aan de Bergstraat, oftewel achter het sjpoar, binnen een tijdsbestek van veertien jaar gesticht. Vader kwam als enig kind op de wereld en moeder maakte deel uit van elf kinderen. Misschien een logisch gevolg? In huize Smeets kwamen ook elf telgen ter wereld. De eerste tien tussen 1946 en 1956 om te eindigen met een nakomeling in 1960, op een dag dat de wereld zou vergaan. Ik was de middelste van het stel.
Lees verder →

De sollicitatie

De laatste tijd lees ik veel artikelen over diversiteit binnen de politie, over problemen die zich m.n. onder allochtonen zouden voordoen en dat de wervingsprocedure en verlaging van sollicitatiedrempels daar mede oorzaak van zouden kunnen zijn. Dat is natuurlijk een enorm complex onderwerp, dat ik hier niet in een artikeltje kan omschrijven. Ik laat dat liever over aan experts.
Tijdens het lezen van een aantal van deze artikelen moest ik wel regelmatig terugdenken aan de tijd dat ik solliciteerde bij de politie. Dat was in het voorjaar van 1969. In een totaal ander tijdsgewricht, in een geheel andere wereld. In mijn autobiografische kroniek De Blauwe Diender heb ik een heel hoofdstuk gewijd aan mijn sollicitatie toentertijd. Als je dit leest – hetgeen wel iets meer tijd vergt dan mijn andere berichten op deze website –  dan begrijp je wellicht iets beter waarom de huidige lichtingen jonge politiemensen heel anders zijn dan die van mijn generatie.

Trots op je beroep

Lees verder →

Arrestanten en frites bakken

Wat hebben arrestanten met frites bakken te maken, hoor ik je denken. In mijn politieleven veel. Het kwam in de jaren zeventig wel eens voor dat er ’s nachts patat en frikadellen gebakken werden, als daar tijd en ruimte voor was tenminste en er niet werd gekaart. In mijn boek De Blauwe Diender heb ik over dit fenomeen het volgende hoofdstuk geschreven. Dronkenmanscel voormalig politiebureau Vrijthof Maastricht

Nadat de eerste uren van de nachtdienst waren verstreken, de vechtersbazen uitgeknokt waren en de dronkaards opgesloten zaten in de cel, gebeurde het wel eens dat een collega thuis de friteuse ophaalde en dat er een flinke portie frites werd gebakken. Dat ging er tijdens de stille uurtjes wel in.

Lees verder →

De diender en de dood

Dit is een verhaal waarmee ik vorig jaar deelnam aan een schrijfwedstrijd. Ik kreeg er veel positieve reacties op maar het viel niet in de prijzen. Zo gaat dat met ingezonden verhalen. Maar, geen nood, gelukkig is er nog deze blogsite. Ruit_Geel_Vlam_1
Het is geen vrolijk verhaal, maar dat is het leven van een politieman ook niet altijd. Hier gaat het om de rauwe werkelijkheid van de dood, over de vrijwel dagelijkse confrontatie met menselijk leed. Over wat het met mij deed. Je moet er wel even voor gaan zitten.
Lees verder →

Het Kosthuis

Na de opleiding trad ik op 1 oktober 1970 officieel in dienst van het korps gemeentepolitie Maastricht. In die tijd was het gewenst dat jonge politiemensen in hun standplaats een kosthuis zochten, zeker als ze meer dan twintig kilometer moesten reizen om van de thuishaven naar de plaats van tewerkstelling te komen. Ik viel nog net binnen die grens, verhuizing was derhalve niet vereist. De eerste paar jaar bleef ik thuis wonen, ik had toen al verkering, maar wij hadden nauwelijks iets bij elkaar gespaard om te gaan trouwen. Ik gaf nog steeds een groot gedeelte van mijn inkomen af ten bate van het gezin. De situatie thuis was echter van dien aard dat ik er toch niet aan ontkwam om op zoek te gaan naar een kosthuis. Mijn drang naar zelfstandigheid werd heviger, een sterk gevoel stak de kop op om op zoek te gaan naar een eigen plekje waar ik in alle rust zou kunnen gaan wonen.

Lees verder →

Wereldreis van een schilderij

JpegHuize De Koekamp”.

We schrijven het jaar 1994.

Mijn broer Alfons, kunstschilder uit het Zuid-Limburgse dorp Elsloo, woelt in zijn fotomateriaal dat hij gedurende zijn schildersleven tot dan toe heeft verzameld. Hij is op zoek naar een motief voor een nieuw te maken schilderij.

Zijn oog valt op een zwart/wit foto en een kleurenfoto van Huize De Koekamp in Oud-Geleen. De zwart/wit foto is vele jaren geleden gemaakt door zijn vader, de kleurenfoto heeft hij zelf gemaakt.

Lees verder →