Pastorale

 

 

 

 

 

Pastorale

Volop zomer, een lieflijk tafereel
Koeien, vreedzaam grazend
Gestreeld door zonnestralen
Ongestoord, in de stilte van de natuur

Op het land is het werk gedaan
Op de schoven rust het graan
Te drogen zolang het nodig is
Onderaards bedrijvigheid

Mijnwerkers hanteren pikhouwelen
Om in het angstige donker
Te oogsten wat de aarde biedt
Het zwarte goud uit Limburgse gronden

Ervaar de nostalgie van het boerenleven
Samen met vergane glorie ondergronds
Gouden aren geven kleur aan het bestaan
Uitgewuifd in de zachte zomerwind

De boerderij biedt beschutting
Uitrusten van de noeste arbeid
De koeien trekken zich terug in de stal
Niet wetend wat zij doormaken

Mensen kruipen in huis bij elkaar
Nostalgie voert de boventoon
Maar ook of de oogst is gelukt of niet
Verwilderde hagen verbergen de verhalen

De overgang naar een nieuw jaar
Is zichtbaar in de wolkenlucht
Storm en regen dienen zich aan
De natuur gaat zijn gang, zoals altijd

Wolken zullen zich ontladen
Zoals de mens zijn zorgen
Wees gerust, elke storm gaat weer liggen
De mens komt weer tot rust.

De natuur waakt over de mens
Zoals de herder over zijn kudde
Op weg naar het leven
Dat hem toelacht.

Schilderijen: © Alfons Smeets
Tekst: © Jacques Smeets

Stil verlangen

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon

Stil verlangen

Ogen gericht op de verte
Daar waar het goed was
Voor ons allen het beste
Zonder deuk en zonder kras

Ogen gericht op de toekomst
Spreken jullie over mij?
Ik voel mij verwond
Door alles wat je tegen me zei

Ogen gericht op twijfel
Hunkering naar licht in mijn hart
Stop de eeuwige weifel
Verdwijn voor mijn part

Ogen gericht op de hemel
Sterren stralen geluk naar de aarde
In de straten is het gewemel
Van mensen met gebrekkige waarden

Ogen gericht op de liefde
In het licht van de lantaarn
Voel ik wat mij kliefde
Laat mij niet langer staren

Ogen gericht op vreugde
Kom terug en hou me vast
Laat achterwege wat niet deugde
Heb mij lief met heel jullie hart

Foto: © Maaike Schauer
Tekst: © Jacques Smeets

Website Maaike Schauer

Die vier von der Tankstelle

Afbeelding kan het volgende bevatten: 4 mensen, inclusief Fons Verhoeve, lachende mensen, zittende mensen en hoed
Die vier von der Tankstelle.
Zo omschreef vriend en kunstenaar Fons Verhoeve uit Stein de vier mannen op de bank, waarop hij rechts zelf op de bank zit. Een foto die zó enorm veel betekenis uitstraalt. Of dat komt door het scherpe contrast zwart/wit of dat het de vier mannen zijn die gebroederlijk naast elkaar op de bank zitten uit te rusten van een wandeling. Ik moest denken aan het kinderliedje ‘hoedje van papier’ en toen ontsproten de volgende woorden uit mijn eigen wezen:

Een, twee, drie, vier…
Hoedje van, hoedje van…Fons
Als het dan niet past zetten we jou in de kast
Kom je later vanzelf weer uit de kast
Als het je goeddunkt en lukt tenminste

Een, twee, drie, vier…
Een viertal hangouderen op een bank
Wachtend op wat voorbij paradeert
Wie weet raken zij nog opgewonden
Van zoveel levende schoonheid

Een, twee, drie, vier…
Evenzovele verhalen worden verteld,
Soms ’n beetje aangedikt
Dat mag wel op deze leeftijd
Jaren vertroebelen waarheden

Een, twee, drie, vier…
Je hoeft niet in de glazen kast
Laat je zien, toon je aan het gepeupel
Dat jullie gadeslaat en toeknikt
Wellicht uit jaloezie om zoveel vrijheid

Een, twee, drie, vier…
De blos op de wangen is niet te zien
Kleuren vervagen als je ouder wordt
Zoals het oor niet alles meer hoort
Wat er over jou wordt gefluisterd

Een, twee, drie, vier,
Deze vier genieten van het leven
Van de wandeling en de ervaring
Noemen zich met enige trots
Die Vier von der Tankstelle.

© Foto: Fons Verhoeve Stein
© Tekst: Jacques Smeets 2018

Samen op weg

Twee kinderen aan de wandel. Wel vreemd. De een gaat voorwaarts, de ander achterwaarts. Ik vind het een schitterende foto van Maaike Schauer uit Maastricht en schreef er het volgende gedicht bij.

Samen op weg

Samen onderweg
De een voorwaarts, de ander achterwaarts
Of is het omgekeerd?

Samen onderweg
Verbonden door liefde
Voor eeuwig bij elkaar

Samen onderweg
De band zal nooit breken
Ook al scheiden zich wegen

Samen onderweg
Vluchtend voor oorlog
Op zoek naar genegenheid

Samen onderweg
Een warm huis of een koud kamp
Ver van huis of dichtbij

Samen onderweg
Of gewoon aan de wandel
Aangespoord door liefde

Samen onderweg
Twee richtingen verenigen zich
Vasthouden en loslaten

Samen onderweg
Kijk vooruit
Kijk achteruit

Samen onderweg
Zie hier en nu
Zo is het en niet anders

Samen op weg

Foto: © Maaike Schauer
Tekst: © Jacques Smeets 2018

Kiezen

Kiezen

Welk pad kies ik vandaag?
Ga ik linksaf of rechtsaf
Of toch maar recht door het midden

Recht door zee
Altijd oprecht en eerlijk
Misschien ’n beetje links of rechts

Als het nodig is
Extreem of gematigd
Samen met de ander

Toch maar liever alleen
Blijft de beslissing van mij
Onafhankelijk en bewust

Altijd weer kiezen
Overal en nergens
Het ene pad of het andere

Laat ik het een links liggen
Ligt het andere rechts?
Het doet er niet toe

Elke weg is er één
Zo loop ik over talloze wegen
Elke dag weer

Dus kies ik opnieuw
Zoals de vorige keer
En de volgende keer

Kiezen is niet moeilijk
Je hoeft het maar te willen
Je hoeft het maar te durven

Wees niet bang, je kan het!
Elke weg heeft een begin en einde
De eerste stap brengt je op weg

Foto: © Fons Verhoeve
Tekst: © Jacques Smeets 2018

Het Alziend Oog

Het Alziend oog

Waar je ook gaat, waar je ook staat
Het Alziend Oog is nabij

Zon en schaduw spelen hun spel
Onderwijl voor betovering zorgend

Zeg nou eerlijk
Had jij dit gezien?

In één oogopslag?
Nee, het Alziend Oog is onzichtbaar

Maar het is er wel, kijk maar eens goed
De doorgang lokt je er naartoe

Voel je beschermd door het Oog
Wanneer jij er doorheen loopt

Dat zich omringd weet
Door de natuurlijke elementen

Het speelse karakter verandert
In een serieuze aangelegenheid

Zodra jij er doorheen bent
Geeft het Oog jou de vrijheid

Om op zoek te gaan naar wat jij zoekt
Laat je niet misleiden door het spel

Dat is er slechts om zichtbaar te maken
Wat jij niet zag, maar nu wel

Haal diep adem en ga
Het avontuur tegemoet.

Foto: © Fons Verhoeve Stein
Tekst: © Jacques Smeets

Leny Bird

Omstreeks 2012/2013 werd mijn vriendschap met  de veelzijdige kunstenaars Leny Franken en Leo Klein uit Eygelshoven geboren. Hij ontstond via de Kunstmanifestatie Kunzfettie te Sittard en Overmunthe in de Terpkerk te Urmond. De laatste paar jaar schreef ik bij allerlei gelegenheden welke door beide kunstenaars waren georganiseerd of bij persoonlijk werk stukjes poëzie. Hier en daar trad ik op als mysterie guest, zoals b.v. bij de party’s ter gelegenheid van hun verjaardag. Deze poëzie heb ik vervolgens hier op deze website geplaatst.
Op 4 augustus 2018 vierde Leny haar 65e verjaardag. Leo had een mooie (geheime) verrassingsparty voor haar verzorgd waarbij ik de vrijheid kreeg om iets moois te schrijven en voor te dragen. Dat het gedicht iets te maken zou hebben met de kunstwerken van Leny was evident. Haar bronzen vogels van het project Mus-Lukt bracht mij tot het volgende:

Leny Bird

Een open lach, vrolijk en trots
Aanstekelijk betrokken bij kunst
Nieuwsgierig naar ontmoetingen
Bruisend van creativiteit

Samen met Leo, de levenskunstenaar
Liefde voor de kunst verbindt
In het werk en in het leven
Vloeit samen tot L&L art+design

Bronzen vogels slaan hun vleugels uit
Zover dat kan natuurlijk
De imperfectie voorbij
Mislukt wordt Mus-Lukt

Het concept is overduidelijk
Het gaat om de kunst van het weglaten
Er zijn en toch niet bestaan
Een concept van eenvoud en ingetogenheid

De beschouwer oordeelt over de vogel
Zoals de kunstenaar bedoelt: met een open lach
De bronzen vriend is haar boreling
Ze heeft hem immers in haarzelf verwekt

Vivo Linio, het is slechts een motto
En tevens uiting van pars pro toto
De filosoof, verenigd in het kunstwerk
Diepgewortelde geestverwantschap

De mens is beperkt, niemand is perfect
Ook Leny en haar vogels niet
Beide zijn wel in balans met elkaar
Zoals de dag zich verhoudt tot de nacht

Koket en uitdagend toont zij vrouwelijk schoon
Het is de schoonheid van de kunstenares
Of het brons is, schilderwerk of keramiek
Een vogel, een schilderij of een danseres

Alles draait om leven en liefde
De liefde met Leo is rotsvast
Wij eren jou voor alles wat jij bent
Voor de liefde die jij ons schenkt

De levenslijn blijft bestaan
Tijdloos, in al zijn facetten
Houdt elkaar vast en laat elkander los
Ervaar de verbinding

Vivo Linio

© Jacques Smeets 2018

 

Einde van de dag

Einde van de dag

De zon lijkt haar weg te zoeken

tussen de wolken naar de horizon

Zonnestralen kleuren de wolken

Een palet, het lijkt een schilderij

De opgewonden fotograaf kijkt ernaar

De lens klikt even open

Om direct daarna weer te sluiten

De dag is ten einde

De avond valt, de koeien staan roerloos

Alsof zij dit kunstwerk gadeslaan

De bomen houden trouw de wacht

De mens kan zich te ruste leggen|

Het werk is volbracht

Een nieuwe dag ligt in het verschiet

Tekst: © Jacques Smeets
Foto: © Fons Verhoeve

VivoLinio

Splash!

VivoLinio,
de lifeline van een kunstenaar
weerspiegeld in kunst

schildergrafie
licht werpt schaduw
over de zeven lagen wit

de vinger laat zijn afdruk na
in papillairlijnen
karakter vormend

muren spreken woorden, sokkels dragen vogels
ik laat mij meevoeren
tot voorbij mijn verstand

Crazy Birds, typetjes, Spielerei,
DameOiseau, Unuf=Unuf
nooit genoeg

zo vrij kan de mens zijn
hij slaat vleugels en vliegt
naar onbekende tijden

MusLukt, Mislukt, Gelukt
Köpkus, Quatromol, hazen.
dieren kijken gelaten toe

Adam is waiting for Eve
de appel onaangeroerd
in het paradijs

AsperGeluk, onbeschaamde fallus
Ik voel de kracht in mij
creatieve inspiratie

Om te reizen
naar onbestemde oorden
Zoals de danser danste met de vogel

VivoLinio
Muziek klinkt uit het niets,
de tong klakt, lippen kussen

gevoelige snaren worden geraakt
reiken tot in het hart
hazenoren spitsen zich

beweeglijk de mens ontvluchtend
onverhoedse wendingen
trekken sporen in het land

goud gesmukt maar o zo puur
zoals lijnen zich eerlijk verbinden
met elkaar tot in eeuwigheid

VivoLinio
van conceptie tot dood
verval in vergetelheid
verdwijnen in een zee van stilte

de herinnering vervaagt in zwart en wit
op weg naar hereniging met al wat is
in grijze tinten

hoor, luister naar de woorden
jubel, wees verrukt
en keer huiswaarts

naar nieuw geluk
een nieuwe conceptie
vanuit gene zijde

in zeven lagen
vier jaargetijden en
twaalf maanden

VivoLinio
de drie-eenheid
het is volbracht

Alles is besloten
van begin tot einde.
Splash!

foto van Jacques Smeets.

De maretak

foto van Jacques Smeets.

De maretak

Wandelend langs de populieren
Overwoekerd door de parasiet
Kom ik tot onverwachte mijmeringen

Eerst maar eens mijn hoofd leegmaken
Van politiek, hoofddoeken en politiegeweld
Van Mugabe, Zimbabwe en feestgewoel

De maretak, ook wel mistel of vogellijm genoemd
Trekt zich niets aan van zijn gastheer
Water en zout onttrekt hij uit de takken

Soms is daar de mens met zijn idee
Om het kanaal te verbreden
Of om de natuur her in te richten

Alsof de natuur hier om vraagt
De maretak die er helemaal niet om maalt
Gekortwiekt of niet, hij laat niet los

Uiteindelijk legt de maretak toch het loodje
Net zoals de boom zich neervlijt op aarde
Het einde is er voor alles en iedereen

Voor de boom en de maretak
Blijft niets anders over dan zich ermee te verenigen
Zoals de mens dat zou moeten doen

Zonder morren aanvaarden
Dat het einde de start is
Van elk nieuw begin

Tekst en foto: © Jacques Smeets