Droombeeld

Goede vriend, Fons Verhoeve uit Stein, maakte een schitterende foto
van een landschap en maakte er een kunstwerk op canvas van ( 90x90x3,5 sm).
Een van zijn ‘droombeelden’ leidde tot deze creatie.
Het thema is moderne oude meesters’.
Het werk inspireerde mij om er de volgende poëzie bij te schrijven.


Droombeeld

Daar staat hij dan in zijn tuin
Te pronken met zijn droombeeld
Ontsproten uit het brein van de meester
In liefde gecreëerd, op canvas

Verscholen onder het bladerdek
Het zonlicht vult de creatie
Sfeervol aanwezig in de sfeer
Van zijn gemoedstoestand

Zal ik het droombeeld vasthouden
Of onvoorwaardelijk loslaten
Vertrouwen of twijfel
Waar leidt dit toe

Hier, pak aan, grijp je kans
De getuige op de sokkel
Ziet dat het goed is
Laat los, mens en creator

Alles valt op zijn plek
In goedgezinde handen
Het droombeeld doet de rest
Treedt in het leven van een ander

Volg je eigen dromen
De mijne volgen je op de voet
Altijd en overal in het leven
Mijn leven, jouw leven, goede vriend

Elsloo, 27 mei 2018

© Foto Fons Verhoeve Stein
© Tekst Jacques Smeets Elsloo

Jonathan Livingstone Seaugull

Jonathan Livingstone Seagull

Op vleugels gedragen door de wind
Toegewuifd door de groene halmen
Ga ik op zoek naar voedsel en geluk
Uitgelaten in de Vlucht
Het voorjaar bruist in de wolken

Opstijgen naar grote hoogten
Duizelingwekkend dalen naar diepten
Speelse taferelen boven de duinen
Als een moedige kunstenaar
Op vleugels de wereld verkennen

Ik voel mij vertrouwd met dit tafereel
Voel me één met de gevaren
Kijk mij eens, ik stijg steeds hoger
Duik steeds sneller in de diepte
Beducht op gevaren in de wereld

De mens kan leren van deze vliegers
Hoe het leven te verheffen tot ware kunst
Los van de noodzaak om voedsel te bemachtigen
De mystieke macht van het vliegen
Met de snelheid van onze gedachten

Gelukkig, ik ben zoals Jonathan
Ik zoek naar voedsel en geluk
Samen met de Vlucht of alleen
Als ik het heb gevonden
Keer ik terug om het met anderen te delen.

Skybird, make your sail
Nightbird, find your way

Skybird van Neil Diamond

In memoriam Fien Bertholet

Daar gaat ze…voor de laatste tocht

Het is er dan toch van gekomen
Dat móest gewoon gebeuren
Het gaat immers om een mens
En mensen sterven omdat ze leven
En ze leven opdat ze sterven

Tante Fien was al een paar jaar bereid
Het sterven leefde zij tegemoet
De laatste jaren verlangde zij ernaar
Als ik maar niet erg ziek word
Het liefst word ik op een dag niet meer wakker

Zo geschiedde op vrijdag, 23 februari 2018
Bijna 96 jaar op deze wereld geleefd
Gewerkt, gereisd, gelezen en vooral gewandeld
Meer dan 40.000 km in de boekjes
Verder dan de wereld reikt

Het afscheid staat in het teken van haar tochten
Door de Limburgse landschappen
Uitstapjes naar België of Duitsland
Het maakte haar niet uit
De stappers aan, het tasje in de hand
Hup, de natuur in, over velden en paden

Bijnamen kreeg ze bij de vleet
Bedacht door mede-wandelaars
Mie Tèschke, Wandelkoningin en Vlieg
Kleine dribbelpasjes in een snelle draf
Iedereen kende het vrouwtje met ’t tèschke

Aan alles komt een einde
Zelfs aan het wandelen
Op het laatst alleen met de rollator
Een klein stukje tot aan de rotonde
Dat was een mooi keerpunt

Naar de kerk, alleen als het windstil was
Immers, haar gewicht zou de wind niet trotseren
Zij zou in de bomen terechtkomen
Was haar stellige overtuiging
Eén sterke windvlaag en weg was zij

Zo ook op vrijdag, de 23e februari
In haar slaap, zoals zij zichzelf had gewenst
Een waardig eerbetoon in de kerk
Dit heeft zij absoluut verdiend
Fien heeft haar tocht beëindigd…voorgoed

Proost!

Doodlopende weg

Doodlopende weg.

Ik voel me niet goed, de toekomst is ongewis
Alles lijkt bevroren, ik durf niet meer
Bang om dood te lopen en niet verder te kunnen

Links en rechts rijzende wallen
Onheilspellende golven rollen op me af
Ik voel me klein en bedreigd

Voort ijlend, eindeloos, leeg, doelloos
Zo lijkt het en zo voel ik het
Een stem aan het eind van de weg

Iemand roept met vertrouwelijke stem
Kom maar, wees niet bang!
Rustgevend, het is m’n eigen geluid

De stem van de liefde
Aan het eind van de weg uitkomst biedend
Nieuw leven wordt aangekondigd

Geen lijfelijke bedreiging meer
Links en rechts natuurlijke wallen
Ze doen mij niks, ik laat ze bestaan

Deze weg loopt niet dood
Aan het eind gekomen voel ik
Dat ik adem en leef.

Schilderij: © Alfons Smeets
Tekst: © Jacques Smeets

 

De forel

De forel.

De forel komt van ginder
zwemt zich een weg naar boven
tegen de stroom in
bijna uit beeld
niet vermoedend
dat hij straks wellicht
op de barbecue terecht komt

Hij zwemt naar de kant
even aanklampen
vragen aan een voorbijganger
hoever het nog is

De forel voelt nattigheid
dat is wel duidelijk
hij is een dwarsligger
als een rebel
gedraagt hij zich in het water

Hij zal echter doorzetten
totdat hij erbij neervalt

Schilderij: © Alfons Smeets
Tekst: © Jacques Smeets

 

Schuimkoppen

Dit stukje poëzie heb ik op 28 januari 2018 voorgedragen op de Poëzieclub Eindhoven in café Malle Abbe. Daar vond een open podium plaats in het kader van de Gedichtenweek. Heel mooi om daar bij te mogen zijn en een drietal gedichten voor te dragen.
De foto is van Henk van Oijen uit het Limburgse Stein.

Foto: Henk van Oijen

Schuimkoppen

Luid gebrul klinkt vanuit de zee
Dreigend slaan ze neer op het strand

Sporen en schelpen achterlatend in het zand
Rollende schuimkoppen in beweging

Licht aangeraakt door zonnestralen
Een schip op weg naar de horizon

Andere wereld tegemoet varend
Welvaart meevoerend over zee

Op het strand komt alles tot rust
Uitrollend na de inspanning

De zon verwarmt het strand
Even maar, een nieuwe schuimkop is op komst

Nieuw leven, oude vergankelijkheid
De zee en het strand als een eenheid

Golfslag van het leven|
Splash

Tekst: Jacques Smeets
Elsloo 27/01/2018

De Blauwe Diender

Boek De Blauwe DienderDe dichtbundel ‘Lange Armen’ van de dichter des Vaderlands Ester Naoni Perquin is een mooi eerbetoon aan het politieberoep en aan de mensen die zich sinds jaar en dag als politieagent inzetten om ons landje een stukje veiliger te maken en te houden. Ik hoorde de twee gedichten welke voorgelezen werden in een uitzending van DWDD op 9 januari 2018 en je zag korpschef Erik Akerboom terecht glunderen. Dit was wel iets anders dan de opsomming van negatieve gebeurtenissen het afgelopen jaar door Matthijs van Nieuwkerk.
Poëzie en politie is geen natuurlijk huwelijk. Toch wordt er in het land vaker op een poëtische manier geschreven over het beroep. Ik deed het zelf in mijn boeken De Bezieling van een politieman en De Blauwe Diender.

Lees verder →

Over het weer gesproken

‘Wat ’n weertje hé?’

16la_koeien

Schilderij: Alfons Smeets Schin op Geul

Deze opmerking is in deze warme zomertijd de meeste gebruikte, wanneer bekenden (en soms ook onbekenden) elkaar toespreken. Volgens mij komt dat doordat er een verkleinwoord wordt gebruikt, dat de klemtoon op ‘weertje’ wordt gelegd en dat de woorden op een vrolijke, opgeluchte manier worden geuit.
Want zou je zeggen: ‘Wàt ’n weer, hé?’ en je legt de klemtoon op ‘wat’ en je klinkt ’n beetje sikkeneurig, dan weet je direct dat het buiten regent, stormt of te koud is.
Volgens mij is het weer het meest besproken onderwerp in ieders mensenleven. Ik laat me er hier ook door meeslepen.
Lees verder →

Onder het licht van de lantaarn

De muzikanten Ivo Rosbeek en Paul van Loo uit Heerlen hebben wij (mijn vrouw en ik)  in onze harten gesloten. Voor ons zijn zij dit op muzikaal gebied mensen die weten hoe ze anderen in hun hart en gevoel kunnen raken.
Intussen zijn wij min of meer bevriend geraakt met Paul van Loo.
Zijn gevoelige teksten weten telkens onze snaren te treffen. Met name waar het gaat om relaties binnen familie (b.v. ouders/kinderen).

Dit liedje gaat over vader en zoon. Het staat op de cd De Vertellers. Een verzameling van prachtige luisterliedjes.
Onder het licht van de lantaarn komt de inspiratie volledig tot leven en tot zijn recht.

 

Voor de mensen die niet alles verstaan is hier de volledige tekst in het Nederlands:

‘Het huis uit, de stad in, ’t is alsof jouw leven mij omringt
Jouw ziel, jouw gedachten, alsof de dood van achter op me springt
En de hemel, de hemel, die voller is dan het land kan zijn, de hemel

Maar ik zoek niet naar de hemel, ik zoek niet naar de hel
Ik zoek naar de verhalen, die niemand meer vertelt
In het licht van de lantaarn, in regen en in wind
Opeens kom ik hem tegen, de vader van het kind

De stad uit, het bos in, duizend zielen zingen in de wind
Regen en tranen spannen samen, tot ik leeg ben en verblind
En de hemel, de hemel, die voller is dan het land kan zijn, de hemel

Refrein….

Het bos uit, de weg terug, ’t leven glinstert zacht
De lichtjes, de feestjes, het Glaspaleis weerspiegeld in de nacht
En de hemel, de hemel, die voller is dan het land kan zijn, de hemel

Refrein…..

Deze originele Nederlandse tekst behoort bij het lied ‘Lantaarn’ van de recent overleden zanger Thé Lau.
Ivo Rosbeek (arrangeur) en Paul van Loo (zanger) hebben de tekst vertaald in het Heerlens dialect.
Aan het slot van het laatste refrein hoor je Paul in het Heerlens dialect zingen:
‘Opeens kom ik je tegen, jij de vader, ik het kind’