Het Alziend Oog

Het Alziend oog

Waar je ook gaat, waar je ook staat
Het Alziend Oog is nabij

Zon en schaduw spelen hun spel
Onderwijl voor betovering zorgend

Zeg nou eerlijk
Had jij dit gezien?

In één oogopslag?
Nee, het Alziend Oog is onzichtbaar

Maar het is er wel, kijk maar eens goed
De doorgang lokt je er naartoe

Voel je beschermd door het Oog
Wanneer jij er doorheen loopt

Dat zich omringd weet
Door de natuurlijke elementen

Het speelse karakter verandert
In een serieuze aangelegenheid

Zodra jij er doorheen bent
Geeft het Oog jou de vrijheid

Om op zoek te gaan naar wat jij zoekt
Laat je niet misleiden door het spel

Dat is er slechts om zichtbaar te maken
Wat jij niet zag, maar nu wel

Haal diep adem en ga
Het avontuur tegemoet.

Foto: © Fons Verhoeve Stein
Tekst: © Jacques Smeets

Leny Bird

Omstreeks 2012/2013 werd mijn vriendschap met  de veelzijdige kunstenaars Leny Franken en Leo Klein uit Eygelshoven geboren. Hij ontstond via de Kunstmanifestatie Kunzfettie te Sittard en Overmunthe in de Terpkerk te Urmond. De laatste paar jaar schreef ik bij allerlei gelegenheden welke door beide kunstenaars waren georganiseerd of bij persoonlijk werk stukjes poëzie. Hier en daar trad ik op als mysterie guest, zoals b.v. bij de party’s ter gelegenheid van hun verjaardag. Deze poëzie heb ik vervolgens hier op deze website geplaatst.
Op 4 augustus 2018 vierde Leny haar 65e verjaardag. Leo had een mooie (geheime) verrassingsparty voor haar verzorgd waarbij ik de vrijheid kreeg om iets moois te schrijven en voor te dragen. Dat het gedicht iets te maken zou hebben met de kunstwerken van Leny was evident. Haar bronzen vogels van het project Mus-Lukt bracht mij tot het volgende:

Leny Bird

Een open lach, vrolijk en trots
Aanstekelijk betrokken bij kunst
Nieuwsgierig naar ontmoetingen
Bruisend van creativiteit

Samen met Leo, de levenskunstenaar
Liefde voor de kunst verbindt
In het werk en in het leven
Vloeit samen tot L&L art+design

Bronzen vogels slaan hun vleugels uit
Zover dat kan natuurlijk
De imperfectie voorbij
Mislukt wordt Mus-Lukt

Het concept is overduidelijk
Het gaat om de kunst van het weglaten
Er zijn en toch niet bestaan
Een concept van eenvoud en ingetogenheid

De beschouwer oordeelt over de vogel
Zoals de kunstenaar bedoelt: met een open lach
De bronzen vriend is haar boreling
Ze heeft hem immers in haarzelf verwekt

Vivo Linio, het is slechts een motto
En tevens uiting van pars pro toto
De filosoof, verenigd in het kunstwerk
Diepgewortelde geestverwantschap

De mens is beperkt, niemand is perfect
Ook Leny en haar vogels niet
Beide zijn wel in balans met elkaar
Zoals de dag zich verhoudt tot de nacht

Koket en uitdagend toont zij vrouwelijk schoon
Het is de schoonheid van de kunstenares
Of het brons is, schilderwerk of keramiek
Een vogel, een schilderij of een danseres

Alles draait om leven en liefde
De liefde met Leo is rotsvast
Wij eren jou voor alles wat jij bent
Voor de liefde die jij ons schenkt

De levenslijn blijft bestaan
Tijdloos, in al zijn facetten
Houdt elkaar vast en laat elkander los
Ervaar de verbinding

Vivo Linio

© Jacques Smeets 2018

 

Einde van de dag

Einde van de dag

De zon lijkt haar weg te zoeken

tussen de wolken naar de horizon

Zonnestralen kleuren de wolken

Een palet, het lijkt een schilderij

De opgewonden fotograaf kijkt ernaar

De lens klikt even open

Om direct daarna weer te sluiten

De dag is ten einde

De avond valt, de koeien staan roerloos

Alsof zij dit kunstwerk gadeslaan

De bomen houden trouw de wacht

De mens kan zich te ruste leggen|

Het werk is volbracht

Een nieuwe dag ligt in het verschiet

Tekst: © Jacques Smeets
Foto: © Fons Verhoeve

De maretak

foto van Jacques Smeets.

De maretak

Wandelend langs de populieren
Overwoekerd door de parasiet
Kom ik tot onverwachte mijmeringen

Eerst maar eens mijn hoofd leegmaken
Van politiek, hoofddoeken en politiegeweld
Van Mugabe, Zimbabwe en feestgewoel

De maretak, ook wel mistel of vogellijm genoemd
Trekt zich niets aan van zijn gastheer
Water en zout onttrekt hij uit de takken

Soms is daar de mens met zijn idee
Om het kanaal te verbreden
Of om de natuur her in te richten

Alsof de natuur hier om vraagt
De maretak die er helemaal niet om maalt
Gekortwiekt of niet, hij laat niet los

Uiteindelijk legt de maretak toch het loodje
Net zoals de boom zich neervlijt op aarde
Het einde is er voor alles en iedereen

Voor de boom en de maretak
Blijft niets anders over dan zich ermee te verenigen
Zoals de mens dat zou moeten doen

Zonder morren aanvaarden
Dat het einde de start is
Van elk nieuw begin

Tekst en foto: © Jacques Smeets

Drie paarden

foto van Fons Verhoeve.

Drie paarden.

Met z’n drieën, gedwee in de sneeuw
Niets vermoedend starend naar de wereld
De witte besneeuwde aarde, sereen
Aan de voet van de boom

Takken reiken naar de hemel
Sommigen hebben het reeds volbracht
De last was te zwaar om zich vast te klampen
Aan de stam van hun leven

Verbaasd kijken de paarden naar de passant
Hij tuurt naar het schouwspel, digitaal of spiegelreflex
Onderwijl zoekend naar het juiste moment
Het tafereel is perfect; klik zegt de camera

Voor eeuwig op de gevoelige plaat
De sneeuw zal veranderen in water
Zodra de natuur dit toelaat
De drie paarden malen er niet om

Zij staan sterk op hun knoestige benen
Laat het maar sneeuwen, de tijd staat even stil.
De passant trekt verder het land in
Op zoek naar een volgend tafereel.

Tekst: © Jacques Smeets
Foto: © Fons Verhoeve Stein

Stairway to Haeven

Stairway To Heaven

De mens graaft en ploegt zich door het leven
Op weg naar schier onbereikbare doelen

Soms zijn het lang gekoesterde wensen of dromen
Het kan ook zomaar om ambitie gaan

De rivier meandert ongestoord door het land
De cyclus moet immers worden afgerond

Geprezen en verguisd door de mens
De rivier is een voedselbron maar kan ook overstromen

Er worden dijken opgeworpen tegen het wassende water
De natuurlijke begrenzing is voor de mens niet veilig

Hij wikt, weegt en ontwerpt snode plannen
Om zichzelf te bevredigen, de rivier doet er niet toe

In zijn onuitputtelijke streven bouwt de mens verder
Aan zijn eigen stairway to heaven.

Tekst: © Jacques Smeets
Foto: © Fons Verhoeven Stein

Voor de liefhebber: Hier is Led Zeppelin
https://www.youtube.com/watch?v=D9ioyEvdggk

Mysterieus

foto van Jacques Smeets.

Mysterieus

Een deken van mist verhult het land
Verdwijning van wat eerst zichtbaar was

Het blote oog van de mens neemt waar
Wat het ziet en verwerkt in het brein

De mist verhult mysteries
Van wat de natuur herbergt

Voor de mens een natuurverschijnsel
Voor de natuur heel gewoon

Alsof er niets te verbergen valt
Een koe onttrekt zich aan de deken

Op zoek naar…
Ja, naar wat eigenlijk?

Het mysterie wordt niet ontrafeld
Het bestaat omdat het er is

Niet meer en niet minder.
Er valt niets te verklaren.

Een mysterie is nu eenmaal
Mysterieus.

Tekst: © Jacques Smeets
Foto: © Fons Verhoeve Stein

Zwangerschap

Zwangerschap

Zonovergoten en toch onheilspellend
De gemeenschap zoekt beschutting

Veranderlijkheid van het weer
Komt overeen met de mens

Dreigende luchten dringen op
Op gepaste afstand gehouden door de zon

Zwangere wolken draperen het land
Weldra wordt de buik geleegd

Levensvocht valt neer
Er wordt volop gelaafd

Na de regen droogt het land op
Zoals het hoort na een bui van verdriet

Mensen kruipen uit hun beschutting
Goedgemutst komt men weer tot leven

De teerling is geworpen
Besluiten zijn genomen

Omarm de geboorte in volle glorie
Overtuigd van nieuw leven

In vruchtbaarheid

Tekst: © Jacques Smeets
Foto: © Fons Verhoeve Stein

Hartstocht

foto van Fons Verhoeve.

Hartstocht

Het kampvuur nodigt je uit
Kom, schuif aan en blijf eventjes
Zomaar, om even uit te rusten
Bij te kletsen over het leven
Over de hartstocht in de groep

Vertel maar, laat horen wat er leeft
Over wat er is geweest en gaat komen
Alles is naar wens, voor nu nochtans
De zon heeft gedaan wat ze moest doen
De maan neemt het stokje over

De hartstocht bij het kampvuur
Zal nog lang voelbaar zijn
Het vuur niet aan de schenen
Maar in het diepste van ons hart
Is er de liefde voor elkaar

Zo, dat was het voor nu
Dank voor deze mooie momenten
Voor alles wat jullie ons toevertrouwden
Onvoorwaardelijk, zomaar omdat het kon
Ga nu naar huis en geniet nog even na

Morgen is een nieuwe dag
Als de zon in de ochtend kriekt
De vogels hun lied zingen
Wij opstaan om verder te gaan
Op onze zoektocht naar het leven.

© Tekst Jacques Smeets
© Foto Fons Verhoeven Stein

Het Kruis

foto van Jacques Smeets.Dit schilderij van het resterende historische stukje Oud-Geleen in het Hazelderveld herinnert mij aan vader, die prachtige foto’s maakte van dit kruis met de drie bomen. In mijn jeugdtijd liepen er paadjes achter langs de oude woningen van het dorp richting kerk (op de achtergrond te zien) en naar de Lagere School. Het was mijn kleine plekje op de wereld, waar ik opgroeide. Al het oude is vervangen door een hele nieuwbouwwijk. Deze belangrijke en vooral markante plaats in het Hazelderveld is, naast de oude begraafplaats, bewaard gebleven voor het nageslacht.

Mijn broer Alfons Smeets maakte er dit schitterende schilderij van en ik schreef er de volgende poëzie bij.

Het kruis.

Het is goed zo, het kruis is gedragen, de taken volbracht
Zo is het leven geweest en niet anders

Donkere wolken pakken zich samen
Maar wijken ook weer voor de zon

Het kruis staat in de aarde en naar boven gericht
Wijst ons de weg naar boven, maar ook naar links en rechts

Zoals de bomen ons beschermend omringen
Hun takken naar alle richting uitslaand

Wij leven en sterven, maar zoals de bomen ons leren
Zullen wij ook weer opbloeien en voortleven

De bladeren vallen in de herfst op de aarde
In de lente vullen de takken zich weer met een volle kroon

De stam blijft leven, alsof hij het leven zelf is
Hij trotseert de dood en toont zich telkens opnieuw

In vol ornaat, onbeschaamd
Het kruis koesterend in zijn schaduw

Het kruis dat wij op onze levensweg ontmoeten
Voelt zich één met de bomen

Wij gaan onze weg
Met het kruis én de bomen

Ergens langs deze weg rusten we een moment
Overdenken onze levenswijze en problemen

Bij het kruis dat ieder van ons draagt
Voor eeuwig en altijd.

Tekst ©Jacques Smeets Elsloo
Schilderij © Alfons Smeets Schin op Geul