Droombeeld

Goede vriend, Fons Verhoeve uit Stein, maakte een schitterende foto
van een landschap en maakte er een kunstwerk op canvas van ( 90x90x3,5 sm).
Een van zijn ‘droombeelden’ leidde tot deze creatie.
Het thema is moderne oude meesters’.
Het werk inspireerde mij om er de volgende poëzie bij te schrijven.


Droombeeld

Daar staat hij dan in zijn tuin
Te pronken met zijn droombeeld
Ontsproten uit het brein van de meester
In liefde gecreëerd, op canvas

Verscholen onder het bladerdek
Het zonlicht vult de creatie
Sfeervol aanwezig in de sfeer
Van zijn gemoedstoestand

Zal ik het droombeeld vasthouden
Of onvoorwaardelijk loslaten
Vertrouwen of twijfel
Waar leidt dit toe

Hier, pak aan, grijp je kans
De getuige op de sokkel
Ziet dat het goed is
Laat los, mens en creator

Alles valt op zijn plek
In goedgezinde handen
Het droombeeld doet de rest
Treedt in het leven van een ander

Volg je eigen dromen
De mijne volgen je op de voet
Altijd en overal in het leven
Mijn leven, jouw leven, goede vriend

Elsloo, 27 mei 2018

© Foto Fons Verhoeve Stein
© Tekst Jacques Smeets Elsloo

Jonathan Livingstone Seaugull

Jonathan Livingstone Seagull

Op vleugels gedragen door de wind
Toegewuifd door de groene halmen
Ga ik op zoek naar voedsel en geluk
Uitgelaten in de Vlucht
Het voorjaar bruist in de wolken

Opstijgen naar grote hoogten
Duizelingwekkend dalen naar diepten
Speelse taferelen boven de duinen
Als een moedige kunstenaar
Op vleugels de wereld verkennen

Ik voel mij vertrouwd met dit tafereel
Voel me één met de gevaren
Kijk mij eens, ik stijg steeds hoger
Duik steeds sneller in de diepte
Beducht op gevaren in de wereld

De mens kan leren van deze vliegers
Hoe het leven te verheffen tot ware kunst
Los van de noodzaak om voedsel te bemachtigen
De mystieke macht van het vliegen
Met de snelheid van onze gedachten

Gelukkig, ik ben zoals Jonathan
Ik zoek naar voedsel en geluk
Samen met de Vlucht of alleen
Als ik het heb gevonden
Keer ik terug om het met anderen te delen.

Skybird, make your sail
Nightbird, find your way

Skybird van Neil Diamond

Doodlopende weg

Doodlopende weg.

Ik voel me niet goed, de toekomst is ongewis
Alles lijkt bevroren, ik durf niet meer
Bang om dood te lopen en niet verder te kunnen

Links en rechts rijzende wallen
Onheilspellende golven rollen op me af
Ik voel me klein en bedreigd

Voort ijlend, eindeloos, leeg, doelloos
Zo lijkt het en zo voel ik het
Een stem aan het eind van de weg

Iemand roept met vertrouwelijke stem
Kom maar, wees niet bang!
Rustgevend, het is m’n eigen geluid

De stem van de liefde
Aan het eind van de weg uitkomst biedend
Nieuw leven wordt aangekondigd

Geen lijfelijke bedreiging meer
Links en rechts natuurlijke wallen
Ze doen mij niks, ik laat ze bestaan

Deze weg loopt niet dood
Aan het eind gekomen voel ik
Dat ik adem en leef.

Schilderij: © Alfons Smeets
Tekst: © Jacques Smeets

 

De forel

De forel.

De forel komt van ginder
zwemt zich een weg naar boven
tegen de stroom in
bijna uit beeld
niet vermoedend
dat hij straks wellicht
op de barbecue terecht komt

Hij zwemt naar de kant
even aanklampen
vragen aan een voorbijganger
hoever het nog is

De forel voelt nattigheid
dat is wel duidelijk
hij is een dwarsligger
als een rebel
gedraagt hij zich in het water

Hij zal echter doorzetten
totdat hij erbij neervalt

Schilderij: © Alfons Smeets
Tekst: © Jacques Smeets

 

Schuimkoppen

Dit stukje poëzie heb ik op 28 januari 2018 voorgedragen op de Poëzieclub Eindhoven in café Malle Abbe. Daar vond een open podium plaats in het kader van de Gedichtenweek. Heel mooi om daar bij te mogen zijn en een drietal gedichten voor te dragen.
De foto is van Henk van Oijen uit het Limburgse Stein.

Foto: Henk van Oijen

Schuimkoppen

Luid gebrul klinkt vanuit de zee
Dreigend slaan ze neer op het strand

Sporen en schelpen achterlatend in het zand
Rollende schuimkoppen in beweging

Licht aangeraakt door zonnestralen
Een schip op weg naar de horizon

Andere wereld tegemoet varend
Welvaart meevoerend over zee

Op het strand komt alles tot rust
Uitrollend na de inspanning

De zon verwarmt het strand
Even maar, een nieuwe schuimkop is op komst

Nieuw leven, oude vergankelijkheid
De zee en het strand als een eenheid

Golfslag van het leven|
Splash

Tekst: Jacques Smeets
Elsloo 27/01/2018

Kind!

Dit schilderij van mijn broer Alfons inspireerde mij in  2007 tot het schrijven van onderstaande tekst.
16 Kind op stoel
“Kind”
 
Kom op kind, sta op uit die stoel
durf op pad te gaan naar het avontuur
het leven lacht je toe
het staat in je gezicht geschreven
 
Je lacht, bent spontaan
eerlijk, open en onbevangen
echt ’n kind, zoals ’n kind
een kind kan zijn.
 
Zie je niet dat jij het zélf bent, dat kind?
Je voelt de speelsheid misschien niet meer
omdat de werkelijkheid van
jouw wereld een andere is geworden
 
Voel de emotie als je in de ogen
van dit wezen kijk en kijk in de spiegel, van jezelf
Je zou graag zélf uit die stoel op willen staan,
als je de moed maar had
 
Het kind heeft die moed
gun het kind die moed en moedig het aan

Dat is jouw uitdaging, kind!

Schilderij: Alfons Smeets
Tekst: Jacques Smeets

Laten we oversteken

In onze steeds complexer wordende samenleving zijn velen de weg kwijt en zijn op zoek naar een handreiking om over te steken naar rustiger oorden, om het leven op de rails te krijgen, op zoek naar liefde en genegenheid.
In hun hoofd heerst chaos, het wordt lastig om de brug te vinden die de oversteek is naar een comfortabeler leven.
Deze foto van Jacco Bezuijen, politieman, schrijver en blogger inspireerde mij om er een tekst bij te schrijven.

Mist Jacco BezuienTranséamus…laten we oversteken

 

De wereld wordt stiller en stiller bij het zien van de vervaging ervan. Al wat leeft is in mist gehuld. De brug handhaaft zich zonder mokken in zijn taak om te verbinden.

Stap over de brug en treedt zonder vrees de andere kant tegemoet. Laat je verrassen door het onbekende. Wie weet ontmoet je aan de overkant interessante mensen, passanten die de moeite waard zijn om ze te begroeten of een praatje mee te maken.

De bomen zijn jouw steunpunten, zoals de brug rust op hoofden. Deze hoofden denken niet na over de vraag waarom ze de brug dragen, zij doen het gewoon, zoals de bomen er gewoon staan, omdat ze alleen daar kunnen groeien in hun bestaan.

Vandaag tonen de wachters van de brug treurnis omdat de mist de oversteekplaats lijkt te verdoezelen. Je zou ook kunnen denken dat ze jou willen begeleiden en beschermen bij het maken van de oversteek.

Ga! Stap voort! Durf naar de overkant te gaan. De brug, de mist en de bomen zijn symbolen van jouw levensweg. Een weg, die nu even door het natuurverschijnsel vervaagt, maar als je eenmaal aan de overkant bent, lacht het zonlicht je toe.

Gegarandeerd.

 

Brrr….

31-Winterlandschap3

Brrr……

De ijzige kou strijkt langs mijn gezicht
bijna de zweetparels bevriezend
terwijl ik de heuvel beklim
door een smalle enge holle weg

Daarboven kan ik mij vastgrijpen
aan de takken en me verder naar boven hijsen
ik dreig terug te glijden naar beneden
op de spekgladde besneeuwde bodem van het pad

Al vechtend en worstelend kom ik boven
want ik daar moet ik zijn
omdat daarachter mijn geluk ligt,
ook al besef ik dat ik over de top naar beneden kan duikelen

De angst is overwonnen.

Schilderij: © Alfons Smeets
Tekst: © Jacques Smeets

Vrij als een vogel

Vrij als een vogel

Vrij als een vogel

Zo vrij als een vogel
zoekend op de golven van het leven
naar een nieuwe horizon

Daarachter, nieuw land, nieuw leven
De wind blaast mij er naartoe
ik hoef het slechts toe te laten
met de wolken mee
zij blazen mij voorwaarts

Kom op, je durft het
wees niet bang voor de golven en de wind
zij doen je geen kwaad

Maar als jij er tegenin gaat
kom je niet verder
dan zal het steeds langer duren
voordat je het nieuwe land bereik
het land van de uitdaging.

Schilderij: © Alfons Smeets
Tekst: © Jacques Smeets

Een uiltje knappen

Boer tegen muur 2

Uiltje knappen

De handen diep weggestoken in de zakken van de versleten broek,
De overjarige jas stevig dichtgeknoopt tot aan de nek
De klompen aan de voeten lijken zich erbij te hebben neergelegd.

Zich niet bewust van de pijn in botten en spieren
Even bijkomen van de noeste arbeid op het land en in de hoeve
De wereld trekt ongemerkt aan hem voorbij.

De zon werpt zijn schaduw tegen de muren van zijn woonstee
Achter het raam pruttelt de pot ritmisch op het fornuis
De tijd wegtikkend, seconde na seconde, minuut na minuut, uur na uur.

Dit tafereel brengt mij in vervoering
Ik voel me weer kind bij de boerenfamilie op de boerderij.
Een uiltje knappen was iets alledaags…toen.

©Schilderij: Alfons Smeets
©Tekst: Jacques Smeets