De Koning spreekt!

Normaal gesproken wordt een koning geïnterviewd. En al helemaal als dat op tv gebeurt. Dan is alertheid op uitglijders gewenst. Alles is geregisseerd, tot achter de komma. Vooral geen politiek statement maken, want dat mag en kan een koning niet. Je zou door de minister-president ter verantwoording worden geroepen. Zo gaat dat in een constitutionele monarchie met een parlementair stelsel. Een interview met de koning is voer voor cabaretiers, BN-ers en betweters. Zij vinden zich soms belangrijker dan de koning en voelen zich geroepen om de spot te drijven met de koning.
Gelukkig prefereerde Willem Alexander een persoonlijk gesprek met Wilfried de Jong. Daartegen kan toch niemand bezwaar hebben, toch?
Het werd tijd, vond hij, om te laten zien en horen dat hij een mens is van vlees en bloed, dat hij emoties kan tonen en dat hem de wereld niet koud laat. Wilfried voelde haarfijn aan hoe en wanneer hij ervoor kon zorgen dat de koning zijn emotionele kant voluit zou tonen. Hij had weliswaar een ‘oortje’ in zijn oor, maar toch wist hij doordacht en soms op een diepzinnige manier de gevoelige snaar van de koning te raken. Je weet natuurlijk nooit wat hem op bepaalde momenten precies in zijn oor werd gefluisterd. Misschien was het wel: ‘doorgaan Wilfried, doorgaan op deze voet, hou het thema aan, hij wordt emotioneel’. Immers, emoties doen het altijd goed op tv, vooral als die getoond worden door de koning.

4,5 Miljoen kijkers waren getuige van een koning die de neiging had om in huilen uit te barsten, maar ook van zijn geforceerde manier om dit te onderdrukken. Waarop Wilfried ad rem reageerde door te zeggen: ‘Dan trekt u dit gezicht en dan moet u maar weer door’, waarop de koning antwoordde: ‘Zo is ‘t, ja.’ Als een koning verdriet probeert te onderdrukken en perse wil voorkomen dat hij voor de camera zou huilen, trekt hij een gezicht. Ik vond het vooral heel mooi en gevoelig om juist naar dát gezicht te kijken. Niet als voyeur maar vooral vanwege de discipline die de koning uitstraalde bij de verwoede pogingen om de emoties te onderdrukken. Het is niet niks om koning te zijn van Nederland.

Een paar uur later gaat het aan de heilige tv-praattafel van Jeroen Pauw, zoals verwacht, over het openhartige interview van onze koning. Onze nationale-met-gekleurde-bretels-ophoudende-broek, betweter Jort Kelder zit aan, aan bij de tafel van Pauw. Hij wist zich binnen een paar tellen te manifesteren als het toonbeeld van zelfingenomenheid en vooral zeurpiet. Hij vond de koning in het begin wel iets vrijer maar hij bleef al met al vrij onhandig. Jort orakelde op een onmiskenbare denigrerende toon dat ‘de koning ’n beetje onhandig in dat halletje van dat huis was, van dat moderne villaatje daar.’ Hij vond de koning weliswaar relatief openhartig maar het is en blijft voor hem allemaal ’n beetje harkerig en onhandig overkomen.
Moet hij vooral zeggen. Jort heeft bretels nodig om zijn broek op te houden. Waardoor hij ook vaak met ‘hoog water’ loopt. Willem Alexander heeft tenminste verstand van hoog water.
Jort voelt zich meer thuis in de wereld van snoodaards, snobs en BN-ers. Daar kan hij alles en iedereen te kakken te zetten om zijn voyeuristische publiek te bevredigen.

In televisieland maak je niet zo gauw complimenten, daar ben je gewoon kritisch, althans dat is wat Jort Kelder doet. Eigen schuld, dikke bult voor Pauw. Had hij hem maar niet moeten vragen om naar het interview te kijken en bij hem aan tafel te komen vertellen wat hij ervan vond.
Nee hoor, geef mij maar de koning. Hij sprak tenminste openhartig, straalde oprechtheid uit en had het niet nodig om anderen in een kwaad daglicht te stellen. Laat dat laatste maar over aan de pseudo koningen in de studio en in de roddelbladen.

Lang leve Willem Alexander.

4 Comments

  1. Geweldige column Jacques.
    Het kost ons een paar slordige Euro’s, maar wij hebben een Koning.
    Dat hij niets in de melk te brokkelen heeft dat brengt ons systeem nu
    eenmaal met zich mee. Hij is een groot artiest die op en zeer wankel
    en slap gespannen draadje zijn evenwicht moet zien te houden.
    Ieder woord, emotie, gebaar of mening niet goed ingeschat en hij hangt.
    Dat zijn motorriek nu niet direct een Olympische klasse uitstraalt,
    wat kan ons dat nu deren. Ga er maar eens aan staan voor een miljoenen
    publiek die min of meer op je handen zitten te kijken om dan geheel
    ontspannen over te komen.
    Hij had natuurlijk een paar handschoenen aan kunnen trekken wat het een
    stuk moeilijker maakt op je handen te worden gekeken, maar je had er
    dan vergif op kunnen innemen dat je te horen had gekregen:
    “zo heurt het niet”

    Prettige weekend,

    Aad

    Reply
  2. Geweldige Column,
    Ik heb genoten van het gesprek, vond de schuchtere kennismaking heel menselijk overkomen Ergerde mij even hoe Wilfried de sleutels op de tafel gooide. Zou ik in mijn huis niet leuk vinden.
    Iedereen heeft een mening en gelukkig mogen wij deze uiten!
    mvg,

    Reply
  3. De ophef over het tonen van emoties vind ik wel wat overdreven. Waarom zou ook hij niet een gewoon mens kunnen zijn. Gelukkig maar. En die kelder hoort daar waar zijn naam begint.

    Reply

Laat een bericht achter.