Geheimhouding en privacy

In de jaren ’90 waren er nog een smartphones en Sociale Media. Wie weet wat voor commentaar er dan op deze foto zou zijn geweest?

Het tv-programma Monitor zond op 30 januari 2018 een reportage uit over de wijze waarop de politie zich toont via Sociale Media. Er werd geopperd dat de politie te vaak de geheimhouding geweld aandeed en dat de privacy van burgers regelmatig werd geschonden.

Tijdens mijn 43-jarige politieloopbaan ging er ook wel eens iets mis met de geheimhoudingsplicht en/of de schending van privacy. De wetgeving werd gedurende die jaren aangescherpt. Nu leven wij in het digitale tijdperk met Internet en Sociale Media. Dat politie gebruik maakt van deze middelen en media juich ik toe. Daarbij komt dat, als gevolg van de zware bezuinigingen op personeel, middelen en financiën de laatste jaren, de politie best wel wat hulp kan gebruiken vanuit de samenleving.

Het gaat erom hoe de politie zich presenteert, wanneer dat gebeurt en met welk doel zij zich in de openbaarheid toont. Het is inmiddels vrij normaal geworden dat zich in zowat elke organisatie een communicatieafdeling heeft ontwikkeld tot een soort spindoctor. Bij de politie is dat niet anders. Alles wat op straat gebeurt en waar media bij betrokken zijn, dient te worden voorgelegd aan deze afdeling. Er worden afwegingen gemaakt over allerlei (on)mogelijkheden in de berichtgeving naar buiten toe. Uiteindelijk hoor en zie je meestal dat de woordvoerder zegt, dat er vanwege het belang van onderzoek nog niets naders gezegd kan worden. Soms wordt er zeer krampachtig of te politiek correct gereageerd op een incident waarbij politiemensen zijn betrokken.
Op mij geeft dat de indruk dat men meer bezig is met de vraag hoe men in beeld komt en of men al of niet goed overkomt, waardoor er te weinig aandacht is voor de geheimhoudingsplicht en de privacybescherming.

Ik vind dat advocaat Juriaan de Vries er goed aan doet om een minderjarig meisje (15) aangifte te laten doen. Hij heeft toegelicht dat hij daarmee slechts één doel heeft: dat de politie zich meer bewust wordt van wat zij doet. Immers, de politie had haar na de actie – het meisje had een politiebusje beklad en kreeg de opdracht om het busje weer te reinigen – niet goed afgeschermd op Facebook geplaatst waardoor zij door velen in haar omgeving direct herkenbaar was. Het is mijns inziens niet goed dat politiemensen dergelijke berichten op Sociale Media plaatst zonder dat er van tevoren goed gekeken of de geheimhoudingsplicht overeind blijft en of de privacy van burgers niet onnodig wordt geschonden. Laat staan dat zij zelf een ‘gepaste straf’ voor het meisje bepaalden.

Tegelijkertijd hebben reguliere media die dit probleem in beeld brengen, een enorme berg boter op hun hoofd. Zelf schenden zij dagelijks (bewust) de privacy van heel veel mensen. Dat geldt ook voor Teun van de Keuken van het programma Monitor.
Maar ja, de politie is nu eenmaal geen media. Politiemensen doen hun werk in ondergeschiktheid aan het bevoegde gezag en handhaven de openbare rechtsorde in overeenstemming met de geldende rechtsregels. Het is gewoon een feit dat het voorkomt dat regels en wetten door politiemensen worden overtreden. Waar gehakt wordt vallen immers spaanders en zeker als er ontzettend veel gehakt wordt. Het is goed dat dit onder de aandacht wordt gebracht door de journalistiek, maar het is diezelfde journalistiek die geen rekening hoeft te houden met de regels en wetten die voor de politie gelden. Dan is het gemakkelijk om kritiek te uiten en uitsluitend naar anderen te wijzen.

De pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet.

Laat een bericht achter.