Gemeenteraadsverkiezingen, bubbel voor gelijkgezinden

foto van Jacques Smeets.

Verkiezingsdebat gemeente Stein

De media is er vol van, maar de kiesgerechtigden blijven zowat voor de helft thuis. Zij mijden de stemhokjes alsof zij zelf over een drempel moeten stappen. Het feest voor de democratie wordt gevierd door de kandidaten raadsleden, landelijke politieke kopstukken en al hun aanhang, vooral familie, bekenden en (politieke)vrienden.

Er wordt vanachter debattafels van alles geroepen, met een serieuze blik kijkend in de lens van de camera. Want dáár zit die burger, die hem of haar wél ziet zitten. Dáár is het te doen, dáár is de aandacht. Het geïnteresseerde of op sensatie beluste kijkvolk zit lekker op de bank, met de smartphone in de hand of de laptop op schoot. Je bent immers belangrijk omdat jij je in maximaal 288 tekens tegenover iedereen kan en mag uiten. Lekker anoniem of met een leuke nickname, zoals klapkoe321 of voddejan. Stel je voor, jouw tweet wordt tijdens de verkiezingsuitzending getoond. Dan heb je toch wel eventjes jouw moment of fame mogen beleven, toch?
De regisseur bepaalt nauwkeurig hoe lang wie aan het woord is, hoe men in beeld wordt gebracht, waar de meeste aandacht op moet worden gericht. Immers, er moet voldaan worden aan de behoefte van het kijkersvolk en het klapvee. Sensatie, emotie, controverses, uiterst links tegen uiterst rechts, het midden alleen als daardoor iets ter linker- of ter rechterzijde kan worden uitgelokt.

De lijstaanvoerders mogen vanuit hun zelf gecreëerde bubbel hun eigen stellingen te berde brengen. Goed zo, dit past precies in het beeld van de programmamaker, sensatie en dus goede kijkcijfers verzekerd. Stel je voor dat zij de stellingen hadden moeten bedenken, had men zich ook nog moeten verdiepen in de politiek. Nee hoor, laat dat maar over aan de kandidaten, zij weten precies wat ze moeten stellen. De afgelopen tijd zijn ze erin gestampt, zij hoeven slechts op een denkbeeldig knopje te drukken en de mantra gaat zijn gang. Helemaal vanzelf, autonoom, zonder in discussie hoeven te gaan met het volk.
Ondertussen wel alert blijven op hoe je voor de camera staat, dat je de wenkbrauwen optrekt bij de gespeelde verontwaardiging of boosheid, dat je wel of niet door elkaar spreekt en natuurlijk niet vergeet je opponent na afloop, voor het oog van de camera, de hand te schudden. Zoveel mogelijk spreektijd opeisen, dat is belangrijk. De grootste schreeuwer wint altijd, vooral in de politiek.

Dan worden de stemmen geteld en aan het eind van de dag trekt ieder kopstuk zich terug in zijn of haar bubbel, de plek waar gelijkgezinden zijn samengestroomd. Dáár is in elk geval geen tegenspraak te vrezen. Over winst en verlies is men binnen die bubbel eenduidig. Niemand verliest écht. Alle verlies wordt zodanig gerelativeerd dat het lijkt alsof gewonnen is. Elke winst wordt euforisch gevierd, met alle egards voor het kopstuk. In deze bubbel is het fijn toeven.
Op 22 maart gaan we over tot de orde van de dag. Nog even napraten bij Pauw aan tafel, nog een nachtje slapen en dan weer terugkeren in de wereld van alledag.

Op naar de volgende bubbel.

Laat een bericht achter.