Het politieverhoor

Boek De Blauwe DienderGedurende mijn politieloopbaan was ik ruim 12 jaar tactisch rechercheur. Dat betekende dat ik heel erg veel onderzoeken heb ‘gedraaid’ en dat ik ontelbare verhoren van aangehouden en/of in verzekering gestelde verdachten heb gedaan.
Over die verhoren is de laatste tijd nogal wat te doen.
De vraag wordt regelmatig gesteld of een verdachte zijn verklaring in volledige vrijheid en zonder dwang heeft afgelegd. Verder is de discussie opgelaaid of een verdachte die zich op zijn zwijgrecht beroept, daar altijd goed aan doet.
Actueel komen deze vragen op bij de aanhouding van de verdachte Jos Brech in de zaak Nicky Verstappen.  Overigens vind ik persoonlijk dat de informatie door de media niet in het belang is van de zaak, er wordt immers heel erg veel gesuggereerd, men gaat uit van aannames en er worden zelfs al zeer voorbarige conclusies getrokken over of en wat Jos Brech zou kunnen verklaren of wat hij daadwerkelijk wel of niet met Nicky zou hebben gedaan.

Het gaat ook regelmatig over de wijze waarop een proces-verbaal van verhoor is opgebouwd. Is er sprake van een standaard verhoorplan, een themaverhoor of een mengeling van beide?
In het standaard verhoorplan worden alle vragen van tevoren geformuleerd en opgeschreven. Zij worden dan voorgelezen aan de verdachte, die daar wel of niet op antwoord.
Bij een themaverhoor begint de rechercheur te praten over een bepaald thema dat door de verdachte zelf is aangehaald, b.v. over zijn werk, hobby of gezin.  Gaandeweg het gesprek stelt de rechercheur er tussendoor relevante vragen die betrekking hebben op de strafbare feiten waarvoor de verdachte is aangehouden.
Ik had de voorkeur voor een combinatie van beide verhoren, zonder dat alle vragen van te voren werden opgeschreven. Tegenwoordig worden alle rechercheverhoren gevoerd in vraag en antwoord, met op- en aanmerkingen over de gedragingen en/of emoties van de verdachte. Aan mij werden nooit vragen over de techniek gesteld. De meeste verhoren deed ik alleen dan wel met z’n tweeën. Er is nooit een advocaat aanwezig geweest bij mijn/onze, dus ook niet in het bijgevoegde verhoor.

In het overgrote deel van de verhoren leidde dit tot een volledige verklaring en bekentenis.
Om jullie te laten zien hoe zo’n proces-verbaal van verhoor, zoals ik deze maakte, er uitziet heb ik een voorbeeld bijgevoegd (zie onderstaande link). Het is gebaseerd op een ware gebeurtenis. Uiteraard zijn namen, locaties, de modes operandi (MO) enz. zodanig gewijzigd dat deze zaak niet direct terug kan verwijzen naar het betreffende politieonderzoek.

Dit verhoor heb ik in 2012 als hoofdstuk voor het boek (Prikkerdraad)  ingezonden aan uitgeverij De Dochters van Grifioen & Griffioen te Utrecht. Het werd integraal geplaatst.
Het boek biedt een blik op seksbeleving waarin treurnis, afkeer en ongemak de boventoon voeren. De verhalen gaan over gemankeerde relaties waarin seks zijn liefdevolle rol definitief heeft verloren. Dat geldt ook voor de dader en slachtoffer in dit politieverhoor.
Over het boek Prikkeldraad heb ik eerder een artikel geschreven (in de rubriek Publicaties).

Acht jaar cel. TBS met dwangverpleging 

Boek Prikkeldraad 

Meer informatie over politieverhoren?

9 Comments

      • Ja, kan ik goed volgen.
        In het personeelsvak heb ik, toen ik in de eerste jaren in de ‘metaal’ werkte’ de ellende van sommige thuissituaties ‘moeten’ aanhoren. Er was nauwelijks een oplossing voorhanden. Het vervolg kwam vaak op jouw (politie)bordje terecht. Ik maak een diepe buiging voor degenen die dagelijks met hun benen in de modder staan..

        Reply
        • Vaak was het zo dat wij eerst de ellende zelf moesten aanzien om vervolgens naar de nabestaanden moesten om beroerde boodschappen over te brengen, Niek. Maar, als je op de werkvloer iets dergelijks meemaakt komt dat net zo hard aan.

          Reply
      • In de metaal heb ik vroeger (op P&O) de ellende van thuissituaties meegekregen. Respect voor degenen die met hun benen in de modder staan.

        Reply
  1. Ik heb het verhoor doorgelezen, Jacques en vraag me steeds af hoe een rechercheur zoveel geestelijk en lichamelijk geweld kan verdragen en er los van kan komen, want thuis wacht hem een totaal andere belevingswereld en zal hij de ‘verhoorervaringen’ op het politiebureau moeten achter laten, wil een rechercheur een zachtaardig en vreedzaam leven leiden.

    Reply
    • Heb mij dat zelf ook vaak afgevraagd, Frans. Blijkbaar heb ik het allemaal goed kunnen verwerken, althans uiteindelijk want door de jaren heen heb ik mij zelf ook door een aantal moeilijke periodes moeten slaan. Wonderwel slaagde ik daar telkens in. Overigens ben ik Mariet heel erg dankbaar dat zij altijd een luisterend oor bood. Wij hebben altijd goed over deze zaken kunnen praten. Zelfs in de nachtelijke uren wanneer ik in het holst van de nacht bij haar terug in bed kroop nadat ik even daarvoor geconfronteerd was met opnieuw een zelfmoord.

      Reply

Laat een bericht achter.