In de mist van het bestaan

In de mist van het bestaan

Ze lijken te schrikken
Van de mist aan hun voeten

Alsof ze zich in de wolken willen nestelen
Die nog zo ver weg zijn

Zou het er pluis zijn, daar boven?
De donkere lucht ziet er onheilspellend ui

Kruip dicht bij elkaar
Sta niet zo te bibberen

Op je ijle pootjes
Wees maar niet bang

De mist trekt heus op, geen nood
Dan zie je vanzelf de aarde weer

Jouw vertrouwde voedingsbodem
Van jouw bestaan

Wolken trekken weg
De zon breekt door

In de mist ben je geworteld
Verbinding tussen leven en dood

Maak je los van het tijdelijke
Op er op enig moment terug te keren

Voel je sterk en kom overeind
Leef!

Schilderij: © Alfons Smeets
Tekst: © Jacques Smeets

Laat een bericht achter.