Leven en dood

foto van Joop Urlings.
Het plotselinge overlijden van de zeer gewaardeerde (oud) collega Wim den Hartog heeft mij emotioneel hard geraakt. Slechts 2,5 jaar geleden met pensioen gegaan. Ik heb hem bijna m’n hele leven lang gekend. Begin jaren ’70 was ik op zoek naar een kosthuis in Maastricht en omgeving. Wim hoorde ervan en liet mij weten dat hij binnenkort zou vertrekken bij het liefdevolle gezin van Bertha en Jef Nelissen met hun zoon Wiel, aan de Sint Servatiusweg 56 te Heer. Daar was hij een paar jaar in de kost geweest en dat was hem heel erg goed bevallen. Eén bezoek en gesprekje waren voldoende voor mij om de plaats van Wim in dat gezin over te nemen. Ik zal Wim daarvoor eeuwig dankbaar voor zijn. We hebben elkaar nooit meer uit het oog verloren.


En nu, vanuit het niets is daar het bericht dat Wim is overleden. Ik ben er kapot van. Toch niet Wim? Zo’n aimabele, lieve man en collega? En hoe moet het verder met Resi, zijn vrouw en met Mirthe, hun dochter die op het punt staat te bevallen van een tweede kind. Ongeloof, verdriet en pijn maakten zich van mijn meester. Het bleef door mijn hoofd spoken. De drang om er iets over te schrijven diende zich steeds sterker aan. Vandaag is het gelukt. Onderstaande woorden bieden mij troost in de verwerking van dit verlies.

Leven en dood

De wereld vliegt aan ons voorbij
De dood openbaart zich aan ons, keihard

Geheel onverwacht, zonder afscheid
De tijd ontbrak om je erop voor te bereiden

Leven en dood blijken dicht bij elkaar te liggen
De ene keer is er het leven, de andere keer de dood

Het denken stopt, jouw leven stopt met leven
Buiten de deur draait alles verder

Wij, de achterblijvers zijn ontroostbaar
Overmand door verdriet, woede en onbegrip

Zoekend naar steun bij elkaar
Waar zou je anders moeten zoeken?

Herinneringen aan de mens blijven over
Deze mens, met het hart op de juiste plaats

Een echtgenoot, vader, opa en collega
Iemand, die er altijd voor je was

Een baken, toeverlaat en vriend
Luisterend naar onze verhalen

De bakens zijn verzet, het sterven doorgemaakt
Door de deur van leven en dood gegaan

Het nieuwe leven lonkt achter het raam
Eventjes rusten, bijkomen van het voorbije leven

Want het nieuwe leven lonkt…aan gene zijde
Daar, waar wij elkaar ontmoeten

Ooit…

14 Comments

  1. Ik hoorde het slechte nieuws vanavond op BT Brunssum-Landgraaf.
    Mijn Oprechte Deelneming en heel veel sterkte gewenst voor alle nabestaanden.

    Reply
  2. Ik begrijp niet Jacques waar jij deze mooie woorden vandaan haalt.Ik ben supertrots op je als vriend en oud studiegennoot en collega. Ook ik ben er stuk van dat Wim ons op deze relatief jonge leeftijd heeft verlaten.RIP!!

    Reply
  3. Ja, het sloeg in als een bom toen ik ‘de’ advertentie in de krant zag. Dan heb je er verdriet van maar meteen vliegen ook de herinneringen aan Wim, met of zonder Resi, door het hoofd. En ik moet zeggen dat er niet één onaangename tussen zat. Altijd prettig en vaak heel grappig. Hij was de laatste waar ik mee samen heb gewerkt op mijn laatste werkdag bij de motordienst in 1978. Ik wilde die dag toch nog de straat op en vroeg hem mee om eventuele dingen te kunnen afhandelen als we daar nog in betrokken zouden raken. Het was ook hartverwarmend om te zien dat zovelen, zeker van de oude gempo, hem uitgeleide kwamen doen. En dan, gaat het leven weer verder, maar we gaan allemaal ‘met de naas umhoèg’, de enige zekerheid die je in dit leven hebt. Groet en dank voor je mooie woorden, Paul

    Reply
    • Over Wim kon simpelweg geen verkeerde anekdote verteld worden, Paul. Hij was gewoonweg een hele lieve man, iemand met het hart op de juiste plek. Dat werd bij de uitvaartdienst wel duidelijk. Inderdaad, iemand van wie iedereen hield.

      Reply

Laat een bericht achter.