Loslaten

Mensen stellen zich de vraag of ze zich ergens aan moeten blijven vastklampen of dat het toch beter is om het los te laten. Dat kan over allerlei zaken gaan, zelfs over mensen.
Ik stel mij regelmatig die vraag. Vooral als zich in mijn lichaam bepaalde (ziekte)symptomen manifesteren.
Voor degene die symptomen duiden als een vervelend toeval klinkt deze beschrijving als onzinnig, misschien wel kwakzalverij, voor mij (en voor anderen) betekent het niet meer dan een bevestiging van wat ik door de jaren heb geleerd te moeten doen onder bepaalde omstandigheden. Van de ene kant is dat een geruststelling, van de andere kant leidt het ook wel eens tot meer tijdelijke onrust en symptomen. Het gaat er volgens mij om de balans te vinden tussen mijn activiteiten en het inzicht dat mijn lichamelijke klachten synchroon verlopen met mijn geestelijke toestand.
Reeds geruime tijd ben ik op zoek naar een evenwicht tussen wat ik enerzijds dagelijks in mijn leven en directe omgeving als partner, vader, opa, familielid en buur doe en laat en anderzijds wat ik als oud-politieman schrijf, welke bijeenkomsten ik bezoek en hoe ik omga met de ontwikkeling van het politieberoep in onze samenleving. Twee totaal verschillende werelden, die vaak naast elkaar bestaan, maar soms ook met elkaar verbonden zijn.

De politiewereld is, zoals overal in de wereld en in Nederland, aan verandering onderhevig.
De tijd dat ik op straat in uniform dienst deed, ligt al twintig jaar achter mij. Op 1 mei 2012 ging ik met prepensioen en sinds 6 mei 2017 ben ik officieel AOW’er met een pensioen.
Mijn interesse voor de ontwikkeling van het politieberoep in het algemeen en die van de individuele diender verdwenen echter nooit uit beeld. Sterker, ik ben erover gaan schrijven, onder andere middels twee autobiografische boeken en op andere wijze, door het publiceren van columns, blogs en artikelen in diverse vakbondsbladen en/of andere organisaties binnen de (semi)publieke sector. Dat deed ik vooral uit betrokkenheid met de dienders, die tijdens en als gevolg van hun werk binnen de publieke domeinen, geconfronteerd werden en worden met agressie, geweld, treitergedrag en, niet te vergeten, de reorganisatie. Ik had het toen al los kunnen laten, maar blijkbaar zat ik zo niet in elkaar. Ik heb overigens ook nergens spijt van.
Het schrijven leverde mij nieuwe kennis, inzicht en vooral ook mooie menselijke contacten op. De vele bijeenkomsten en debatten zorgden voor een relatieve bekendheid binnen politieland. Af en toe mocht ik op radio en tv laten horen wat mij bewoog op politiegebied. Mijn intentie was om op een eigen manier trachten een bescheiden bijdrage te leveren aan het aanmoedigen tot bewustwording bij politiemensen, politici en andere betrokkenen.
Toch voelde ik ook dat er een ommekeer zat aan te komen.

Het begon ongeveer een maand geleden met een verzoek van de redactie van de politievakbond ANPV. Of ik voor het magazine redactiewerk wilde gaan doen.
De twijfel sloeg toe. Dat ik gevraagd werd voelde als een eer. Tegelijkertijd voelde ik ook een vage weerstand de kop opsteken. Nog iets erbij, net iets intensiever, nog meer het land intrekken. En dat allemaal voor en over een beroep dat zó sterk aan verandering onderhevig is dat het mij de grootste moeite kostte om enigszins bij te blijven.
Intussen was ik al een aantal jaar bezig om mij op een andere creatieve manier te uiten. Ik beschreef muziek en beeldende kunst in de vorm van poëzie. De teksten droeg ik voor op kleine intieme podia, soms in samenwerking met muzikanten. In die wereld voel ik mij volledig thuis. Er ontstonden intense vriendschappen met ontzettend creatieve mensen.
Ik merkte dat ik in een soort tweestrijd belandde. En dus moest er iets gebeuren.
Het bleek voor mij echter vrij lastig om de knoop snel door te hakken.

Op Pinksterdag 2017 viel het kwartje. Ik zou per direct een rigoureuze verandering doorvoeren. Ik werd daartoe aangemoedigd door bepaalde ziektesymptomen, die zich een paar weken geleden voorzichtig begonnen te manifesteren en waarvan ik twee eerdere episodes van mijn leven ook last had gehad. Die symptomen duiden in de (esoterische) psychologie op innerlijke conflictsituaties. De samenhang was voor mij direct duidelijk en ik wist wat ik zou moeten doen, ook al zou dat mij moeite kosten.
Ik nam het besluit om per direct alle schrijfactiviteiten voor derden stoppen. Geen columns, artikelen, blogs of boekbeschrijvingen meer die in relatie staan tot het politieberoep.
Na het ontbijt ben ik direct aan de slag gegaan. Diverse e-mails de digitale snelweg opgestuurd.
Elke verstuurde mail voelde als een bevrijding, Het juk viel geleidelijk aan van mijn schouders. Pas nadat de laatste mail was verstuurd voelde ik de opluchting. Een tijdperk is afgesloten, een nieuw dient zich aan. Opbeurende en ondersteunende reacties zijn het gevolg.
De symptomen zijn nog niet verdwenen, het zal enige tijd vergen. Maar het vertrouwen in het herstel is groot, temeer omdat de symptomen, tijdens het nemen van het besluit, voelbaar afnamen en het herstel duidelijk aanwezig is.

Loslaten is iets heel wonderlijks. Ik wist het al lang, maar zo af en toe moet je dat heel bewust doen om te beseffen hoeveel andere mooie ervaringen een mens kan opdoen in zijn leven. De ruimte die wordt gecreëerd wordt vanzelf weer gevuld door nieuwe, zich aandienende uitdagingen. Ook dat is mijn overtuiging.

Het is een kwestie van tijd dat ik weer helemaal de oude ben. Alhoewel, de oude wil ik eigenlijk niet meer zijn. Ik voel me als herboren en ga met heel veel vertrouwen de toekomst tegemoet.

13 Comments

  1. Beste Jacques,
    Alhoewel ik met veel interesse je laatste column heb gelezen en je dubio volledig begrijp, heb ik alle begrip ervoor dat je voor je gezondheid kiest.
    Desondanks vind ik het HEEL ERG JAMMER geen collumns meer van je te kunnen lezen. Mogelijk dat je hiervoor incidenteel nog eens een uitzondering wil maken met een verhaal van je eigen praktijk.
    Verder veel succes met je nieuwe uitdaging en je herstel !!

    groetjes
    Armand Blanken

    Reply
    • Beste Armand,

      Dank voor jouw reactie en mooie woorden. Ik zal zeker blijven schrijven, maar veel minder. Deze blogsite blijft voortbestaan. De blauwe diender pagina op FB zal ik binnenkort afsluiten.

      Hartelijke groet,
      Jacques

      Reply
  2. Beste Jacques,

    Dit is n erg mooi blog , natuurlijk mede door de herkenning.
    En ja….het afsluiten van het een geeft ruimte aan het andere !
    Wens je goeds en hoop zo nu en dan weer n blog te kunnen lezen,
    Hartelijke groet, MarieJose

    Reply
  3. “Doe wat je hart je ingeeft” dat zei mijn moeder altijd. Uit jouw colum maak ik op dat je je hart volgt maar beredeneert met een gezond stel hersens. Dank voor je prachtig geschreven ‘stukken’ Jacques en zoals mijn vader altijd zei “Hou het gezond, dan betaal ik de dokter”.

    Reply
  4. Jammer Jacques, maar ook in het maken van keuzes hebben we allemaal onze valkuil. Ik in ieder geval heb dat in sterke mate. Komt volgens mij voort uit een niet te stillen vorm van nieuwsgierigheid. Wil altijd weten hoe iets gaat uitpakken?!
    Ik wens je veel genoegen toe met de voor jou nu vrij gekomen tijd! Keuzes maken werkt bevrijdend? Ik ga het ook eens proberen. Wij zien/spreken elkaar.

    Leo(nard)

    Reply
    • Nieuwsgierigheid is een goeie eigenschap Leo, ik heb er heel wat vruchten van mogen plukken. Dualiteit is een ook menselijk trekje en daar heb ik af en toe wat meer last van. Het moedigt mij echter telkens aan om op zoek te gaan naar de ‘reset’ knop, welke ik wonderwel elke keer weer weet te vinden.

      Hartelijke groet en graag tot ziens

      Reply
  5. Ik adviseer je een paar dagen naar Mamelis. Klooster Benedictijnen. Verdiep je in hun leer, ga er vier dagen als monnik meeleven en je komt in stilte en in rust terug met mooie inzichten en kapstokjes. Ik spreek nu uit eigen ervaring. Gewoon doen.

    Reply
    • Dag Emile,

      Hartelijk dank voor jouw reactie en tip. Een welgemeend advies, dat lees ik uit je woorden. Toch maak ik de reis liever in mezelf en ga daar op zoek naar balans en rust. Tot nu toe wist ik deze altijd te vinden. Ik verg echter soms iets teveel van mezelf en dan word ik ook weer teruggeworpen op mezelf.
      Overigens kan ik mij vinden in datgene wat er in Mamelis wordt gedaan. Ik heb daar wel eens het e.e.a. over gezien, gehoord en gelezen.
      Inzichten en kapstokjes verkreeg ik al midden jaren ’80 van de vorige eeuw. Het is soms echter hard werken om ze altijd praktisch toe te passen.

      Nogmaals dank en wie weet spreken we elkaar binnenkort ergens.

      Reply
  6. deze kreeg ik deze week :

    Misschien is liefde voor een deel : leren loslaten, weten wanneer het tijd is.

    succes met alles wat je doet en gaat doen…
    vandaag volle bloem/grasmaan….lees er maar eens over…
    nieuwe energie, nieuwe creatieve dingen komen op je weg…

    Reply
  7. Hoi Jacques,

    Mooie inzichten. (Ik kan het begrijpen want ik schrijf niets meer over de Zorg). Loslaten is een ander woord voor Liefde. Dank voor alles wat je deelde. Je liet de menselijke kant zien van zij die bij de Politie werken en het zware.
    Mijn beste wensen voor je gezondheid.

    Warme groet,
    Mathilde

    Reply

Laat een bericht achter.