Vervulling

Het was dit jaar (2018) weer eens genieten geblazen in de Oranjerie te Roermond. Daar voerden Guido Dieteren en Wendy Kokkelkoren met Guido’s Orchestra hun nieuwste show Maestro of Music uit voor een bomvolle zaal.  Het werd een hele bijzondere en onvergetelijke avond.
Zeer inspirerend voor iemand als mij die iets met woorden heeft.
De show maakte zoveel indruk op mij dat ik er de volgende poëzie over schreef.


Vervulling.

Tedere klanken vanachter het immense gordijn
Spotlights lichten op als het doek zich traag opent
Aanzwellende muziek dringt door tot diep in mijn hart
The show begins, duizend harten openen zich

Het orkest reist door de tijd, het vertrek aangekondigd
Conte partiró, hemelse stemmen vullen de ruimte
Kleurrijke kleding siert de muzikanten en solisten
Strijkers, blazers en slagwerkers komen tot leven

Een ster daalt statig af, betreedt het podium,
Vanuit een sterrenwolk uit de hemel
Als een engel, haar stem streelt het publiek
Warm, vertederend, groots, een echte diva

De maestro in vol ornaat voor zijn troepen
Gepassioneerd in liefde met zijn viool
Het publiek aanrakend met strijkstok en snaren
Solisten voeren mij naar grote hoogten

Het programma vult zich met duetten,
De muzikale show bruist in volle hevigheid
Ik word heen en weer geslingerd
Van Bohemian Rhapsody tot Halleluja

Oorlog is van alledag, jonge mensen sterven
Miserabele toestanden op de slagvelden
Bring him home, bidden vaders en moeders
Het gebed voelt goed, mijn hart komt tot rust

That’s what it feels like rolt van het podium
I did it my way, vertelt de leader of the band
De zaal zingt hartstochtelijk mee op de tonen
Dankbaarheid, een diepe buiging voor het applaus

Alles is eindig, Mazzeltov danst nog eenmaal
Een hymne draagt ons tenslotte mee
Naar de Highlands Cathedral in Schotland
In stilte keer ik huiswaarts, vervuld van liefde.

©Jacques Smeets

Hartstocht

foto van Fons Verhoeve.

Hartstocht

Het kampvuur nodigt je uit
Kom, schuif aan en blijf eventjes
Zomaar, om even uit te rusten
Bij te kletsen over het leven
Over de hartstocht in de groep

Vertel maar, laat horen wat er leeft
Over wat er is geweest en gaat komen
Alles is naar wens, voor nu nochtans
De zon heeft gedaan wat ze moest doen
De maan neemt het stokje over

De hartstocht bij het kampvuur
Zal nog lang voelbaar zijn
Het vuur niet aan de schenen
Maar in het diepste van ons hart
Is er de liefde voor elkaar

Zo, dat was het voor nu
Dank voor deze mooie momenten
Voor alles wat jullie ons toevertrouwden
Onvoorwaardelijk, zomaar omdat het kon
Ga nu naar huis en geniet nog even na

Morgen is een nieuwe dag
Als de zon in de ochtend kriekt
De vogels hun lied zingen
Wij opstaan om verder te gaan
Op onze zoektocht naar het leven.

© Tekst Jacques Smeets
© Foto Fons Verhoeven Stein

Het Kruis

foto van Jacques Smeets.Dit schilderij van het resterende historische stukje Oud-Geleen in het Hazelderveld herinnert mij aan vader, die prachtige foto’s maakte van dit kruis met de drie bomen. In mijn jeugdtijd liepen er paadjes achter langs de oude woningen van het dorp richting kerk (op de achtergrond te zien) en naar de Lagere School. Het was mijn kleine plekje op de wereld, waar ik opgroeide. Al het oude is vervangen door een hele nieuwbouwwijk. Deze belangrijke en vooral markante plaats in het Hazelderveld is, naast de oude begraafplaats, bewaard gebleven voor het nageslacht.

Mijn broer Alfons Smeets maakte er dit schitterende schilderij van en ik schreef er de volgende poëzie bij.

Het kruis.

Het is goed zo, het kruis is gedragen, de taken volbracht
Zo is het leven geweest en niet anders

Donkere wolken pakken zich samen
Maar wijken ook weer voor de zon

Het kruis staat in de aarde en naar boven gericht
Wijst ons de weg naar boven, maar ook naar links en rechts

Zoals de bomen ons beschermend omringen
Hun takken naar alle richting uitslaand

Wij leven en sterven, maar zoals de bomen ons leren
Zullen wij ook weer opbloeien en voortleven

De bladeren vallen in de herfst op de aarde
In de lente vullen de takken zich weer met een volle kroon

De stam blijft leven, alsof hij het leven zelf is
Hij trotseert de dood en toont zich telkens opnieuw

In vol ornaat, onbeschaamd
Het kruis koesterend in zijn schaduw

Het kruis dat wij op onze levensweg ontmoeten
Voelt zich één met de bomen

Wij gaan onze weg
Met het kruis én de bomen

Ergens langs deze weg rusten we een moment
Overdenken onze levenswijze en problemen

Bij het kruis dat ieder van ons draagt
Voor eeuwig en altijd.

Tekst ©Jacques Smeets Elsloo
Schilderij © Alfons Smeets Schin op Geul

Over creativiteit gesproken

Tonny Mulders en haar man Jacques leerde ik een jaar of acht geleden, in café Bie José in Amby, kennen. In dat café las ik een stukje voor uit, naar ik meen de Blauwe Diender, ik was toen zelfs in uniform. Als ik mij goed herinner droeg Jacques Mulders toen al gedichten voor van Guido Gazelle, zomaar uit het blote hoofd.

Een ‘toevallige’ ontmoeting welke in de loop der jaren uitgroeide tot een bijzondere vriendschap vormde. Toen het Verhalencafé overging naar de Amyerhoof in Amby, kwam mijn vrouw Mariet ook wel eens mee. Zodoende raakten wij in gesprek met Tonny en Jacques. Wij leerden elkaar wat beter kennen en Mariet werd in de vriendschap betrokken.

In die tijd kwam ik er achter dat Jacques ook dichttalenten bezat. Het Verhalencafé in Amby stopte echter vrij onverwachts en het duurde een of twee jaar voordat er nieuws kwam dat een aantal mensen waren overgestapt naar het Schrijverspodium in Valkenburg (in de Stationnerie). De middagen werden daar verzorgd door het Verhalencafé d’n Dwingel. In de Stationnerie ontmoetten wij Tonny en Jacques opnieuw en al vrij snel kwam Jacques uit zijn schulp met mooie korte gedichten die hij af en toe voordroeg. Nu loopt hij rond met een klein boekje op zak waarin hij het ene na het andere schitterende gedichtje schrijft. Eerder berichtte ik hierover. Lees verder →

Dansende penselen

foto van Jacques Smeets.

Mijn broer Alfons Smeets aan het werk tijdens een demonstratie aan een andere kunstschilder, Erik Salden uit Elsloo. De laatste vier jaar heeft Alfons nauwelijks nog geschilderd. Allerlei omstandigheden lagen eraan ten grondslag, o.a. een ernstige hartaandoening die in 2017 uitmondde in een zwaar infarct en operatie. Daar is hij gelukkig helemaal van hersteld en geleidelijk aan ontstaat er ook weer de zin om te gaan schilderen.
Een van mijn oud-collega’s, Erik Salden, kreeg lucht van de FB-pagina van Alfons en raakte zó onder de indruk van dienst schilderscapaciteiten dat hij contact met hem opnam. Uiteindelijk kwamen ze bijeen in het atelier van Alfons te Schin op Geul en daar liet Alfons zien hoe hij een schilderij opzet. Wat je daar op het doek ziet, stond er binnen pakweg een halfuurtje op.
Erik Salden schreef als reactie:
Het was een geweldige en indrukwekkende demonstratie die mijn broer Alfons aan Erik toonde. Ik was erbij en raakte geïnspireerd door zoveel schoonheid en talent. Dit is het resultaat:

Dansende penselen

De ezel staat gereed, op zijn rug het doek
Er naast een palet met verf uit verwrongen tubes

Napelsgeel, sapgroen, zwart en wit
Van Dijckbruin, vermiljoenrood en groene aarde

Alles is voorhanden voor een nieuwe creatie
Van een natuurlijk tafereel binnenshuis

Verfkwasten, penselen en vingers
Het maakt niet uit, als er maar verf aan zit

Zij dansen over het doek
Tamponeren, draaien en kronkelen

Het tempo is niet bij te benen
Sneller als de natuur zijn werk doet

Ontstaat er een zomers tafereel
De kunstenaar voelt de zwoele lucht

Simpele bewegingen creëren licht en schaduw
Gras, struiken, afrastering en bomen

De schepper houdt zich niet in
De leeuwerik zingt vrolijk zijn lied

Een regenbui trok ongemerkt voorbij
Op het pad achteloos een plas neergelegd

Zo toont deze veelzijdige kunstenaar
Zijn gevoelens uit geboren talenten

Toeschouwers in verbijstering achterlatend
Zij moeten innerlijk tot rust komen

Om deze dans van de penselen
Tot diep in hun wezen te laten bezinken

Kunstenaar, vertoon je kunsten
Voor altijd en eeuwig!

© Jacques Smeets 2018

De Filosofentuin

foto van Jacques Smeets.

De filosofentuin

Mijmeren na gedane arbeid
Het zaad is ontkiemd, de planten groeien
Natuurlijke weelde en gezondheid
Zolang de voorraad strekt

De aardappels doen het goed dit jaar
De uien en de boontjes ook
En wat te denken van de prei
De erwten en de wortelen

Hoe lang zullen we dit nog doen
De oude botten doen al zeer
Maar er zal gegeten worden
Elke dag weer, zolang er honger is

Over enige tijd is alles geoogst
Is de diepvriezer weer gevuld
Komen wij de winter door
Samen met onze verhalen

Restanten gaan op de mesthoop
Om in het voorjaar de grond te voeden
Zodat de cyclus van zaaien en planten
Zich ook het volgend jaar herhaalt

D’n Hoaf trekt aan om te filosoferen
Tussen de rijen groenten is vriendschap
Zoals die er is tussen de twee mannen
In deze welriekende filosofentuin

© Tekst Jacques Smeets Elsloo 2018
© Foto Fons Verhoeve Stein

Stiltebeleving

Jos Solberg

Jos Solberg (Geleen, 1945) is een veelzijdig kunstenaar.
Hert onderstaande kunstwerk maakt deel uit van zijn expositie ‘Horizon-Taal’.  Jos zegt over deze expositie het volgende:
‘Onderweg naar de horizon’ is een thema voor grens-verleggers en wandelaars. Voor een wandelaar die ook nog schildert, zoals ik, is de horizon een onuitputtelijke bron van inspiratie. Het biedt ruimte voor mijn eigen gedachten zoals: Wie ben ik? welke ‘perspectieven’ heb ik? wat is belangrijk voor mij? hoe geef ik mijn gedachten vorm? Onderweg zijn naar de horizon leidt me naar de mooiste ‘vergezichten’, of zet me weer met beide benen op de grond…’

Al rondlopend door de expositieruimte in de Ophovenermolen te Sittard, luisterend naar de geluiden van de draaiende molen en kijkend naar zijn schitterende schilderijen, kwam ik tot het gedicht zoals dit door Jos in een van zijn werken werd geprojecteerd. Erg mooi van Jos dat hij dit heeft gedaan.

foto van Jos Solberg.

Uit de kast

foto van Jacques Smeets.
Uit de Kast

Kom op, jij kan en wil het
Kom tevoorschijn uit je huisje
Doe het, toon moed,
Kruip vooruit over jouw pad

Nog onbekend, maar wat geeft het
Het huisje beschermt je,
Je kan er in schuilen
Soms ook ’n beetje huilen

Tast jouw wereld af met gevoel
In jouw sprieten, vooruit
Jij haalt best de overkant
Die er altijd is, vóór je

Pas wel op hé?
Grote mensenvoeten in de buurt
Wegwezen, als het kan
Als je snel genoeg bent

Misschien is er iemand in de buurt
Die jou een handje helpt
Je eventjes optilt en
Een stukje verder neerzet

Weg van het gevaar
Verder op weg naar…
Ja, waar naartoe eigenlijk?
Naar het ongewisse van jezelf.

Toon je nu maar zoals je bent
De kast kan helemaal open
Zie de schoonheid van jezelf
Zoals jij bent en altijd zal zijn

© Tekst: Jacques Smeets 2018
© Foto: Maria De Jongh

Hoeve Vernelsberg

Hoeve Vernelsberg

Voor even episch centrum in Epen
De Plaatweg als begin- en eindpunt
Een kunstoord aan de oever van de Geul
Natuurlijk gevoel op een idyllisch plekje

Kunstenaars verzamelen zich
Tonen zich aan muren en in tuinen
Ongegeneerd en in volle pracht
Aan kunstzinnige liefhebbers

Lange tijd ontoegankelijk
Voor de nieuwsgierige passant
Charlie kwam, zag en ontsloot de hoeve
Nieuwsgierigheid werd bevredigd

Woorden klinken over de binnenplaats
Aaneengeregen door Ruud, de woordkunstenaar
Soms à capella voorgedragen
Lente me, zomer me, september en winter me

De hoeve op de rots komt tot leven
Jos zingt zijn stem over de hoofden
Dit is een plek om lief te hebben
Vogels stoppen eventjes hun gezang

De gebouwen vormen een driehoek
Die van eenheid en verbroedering
Als ware het een oneindige cirkel
Generaties volgden zich hier op

De Geul meandert vrolijk verder
Laat de hoeve achter zich
Vogels zingen gebekt, zoals altijd
De mens in betovering achterlatend

Woorden zijn gesproken, liederen gezongen
Kunst is bekeken, werd betast en gekocht
De binnenplaats keert terug naar zijn oorsprong
Vernelsberg wordt weer één met het landschap.

© Tekst Jacques Smeets 2018
© Foto Anya Niewerra

Bescherming

foto van Jacques Smeets.

Bescherming

Wakende wolken boven je hoofd
Opgenomen door de hemel
Met de wind meegevoerd
Door de zon opgewarmd

Zonnestralen en schaduwen
Vormen een beschermende koepel
Over al het leven op de grond
Alles kijkt tevreden toe

Windmolens draaien kwiek
Kruinen van bomen zwieren
Het water heeft zich teruggetrokken
Tijdelijk, want de rivier zal aanzwellen

Zodra de lucht is uitgeteld en
Wolken zich hebben gevuld met water
Tranen van vreugde en verdriet
Uitgegoten over onze verhitte lichamen

Verdomme, wat is het toch heet
Wanneer komt er een einde aan de droogte
Geen nood mens, heb geduld
Na zonneschijn komt er weer regen

Winden blazen de zwoele luchten weg
De verkoeling zal aangenaam voelen
Nieuwe wolken zullen ontstaan
Alles ontstaat en vergaat in vergetelheid

Ook voor mij als mens op aarde
Hebben zon, wolken en regen
Een reden om er afwisselend te zijn
Om over mij te waken, zolang ik leef.

© Tekst Jacques Smeets 2018
© Foto Fons Verhoeve Stein