In memoriam Fien Bertholet

Daar gaat ze…voor de laatste tocht

Het is er dan toch van gekomen
Dat móest gewoon gebeuren
Het gaat immers om een mens
En mensen sterven omdat ze leven
En ze leven opdat ze sterven

Tante Fien was al een paar jaar bereid
Het sterven leefde zij tegemoet
De laatste jaren verlangde zij ernaar
Als ik maar niet erg ziek word
Het liefst word ik op een dag niet meer wakker

Zo geschiedde op vrijdag, 23 februari 2018
Bijna 96 jaar op deze wereld geleefd
Gewerkt, gereisd, gelezen en vooral gewandeld
Meer dan 40.000 km in de boekjes
Verder dan de wereld reikt

Het afscheid staat in het teken van haar tochten
Door de Limburgse landschappen
Uitstapjes naar België of Duitsland
Het maakte haar niet uit
De stappers aan, het tasje in de hand
Hup, de natuur in, over velden en paden

Bijnamen kreeg ze bij de vleet
Bedacht door mede-wandelaars
Mie Tèschke, Wandelkoningin en Vlieg
Kleine dribbelpasjes in een snelle draf
Iedereen kende het vrouwtje met ’t tèschke

Aan alles komt een einde
Zelfs aan het wandelen
Op het laatst alleen met de rollator
Een klein stukje tot aan de rotonde
Dat was een mooi keerpunt

Naar de kerk, alleen als het windstil was
Immers, haar gewicht zou de wind niet trotseren
Zij zou in de bomen terechtkomen
Was haar stellige overtuiging
Eén sterke windvlaag en weg was zij

Zo ook op vrijdag, de 23e februari
In haar slaap, zoals zij zichzelf had gewenst
Een waardig eerbetoon in de kerk
Dit heeft zij absoluut verdiend
Fien heeft haar tocht beëindigd…voorgoed

Proost!

Doodlopende weg

Doodlopende weg.

Ik voel me niet goed, de toekomst is ongewis
Alles lijkt bevroren, ik durf niet meer
Bang om dood te lopen en niet verder te kunnen

Links en rechts rijzende wallen
Onheilspellende golven rollen op me af
Ik voel me klein en bedreigd

Voort ijlend, eindeloos, leeg, doelloos
Zo lijkt het en zo voel ik het
Een stem aan het eind van de weg

Iemand roept met vertrouwelijke stem
Kom maar, wees niet bang!
Rustgevend, het is m’n eigen geluid

De stem van de liefde
Aan het eind van de weg uitkomst biedend
Nieuw leven wordt aangekondigd

Geen lijfelijke bedreiging meer
Links en rechts natuurlijke wallen
Ze doen mij niks, ik laat ze bestaan

Deze weg loopt niet dood
Aan het eind gekomen voel ik
Dat ik adem en leef.

Schilderij: © Alfons Smeets
Tekst: © Jacques Smeets

 

De forel

De forel.

De forel komt van ginder
zwemt zich een weg naar boven
tegen de stroom in
bijna uit beeld
niet vermoedend
dat hij straks wellicht
op de barbecue terecht komt

Hij zwemt naar de kant
even aanklampen
vragen aan een voorbijganger
hoever het nog is

De forel voelt nattigheid
dat is wel duidelijk
hij is een dwarsligger
als een rebel
gedraagt hij zich in het water

Hij zal echter doorzetten
totdat hij erbij neervalt

Schilderij: © Alfons Smeets
Tekst: © Jacques Smeets

 

Geheimhouding en privacy

In de jaren ’90 waren er nog een smartphones en Sociale Media. Wie weet wat voor commentaar er dan op deze foto zou zijn geweest?

Het tv-programma Monitor zond op 30 januari 2018 een reportage uit over de wijze waarop de politie zich toont via Sociale Media. Er werd geopperd dat de politie te vaak de geheimhouding geweld aandeed en dat de privacy van burgers regelmatig werd geschonden.

Lees verder →

Schuimkoppen

Dit stukje poëzie heb ik op 28 januari 2018 voorgedragen op de Poëzieclub Eindhoven in café Malle Abbe. Daar vond een open podium plaats in het kader van de Gedichtenweek. Heel mooi om daar bij te mogen zijn en een drietal gedichten voor te dragen.
De foto is van Henk van Oijen uit het Limburgse Stein.

Foto: Henk van Oijen

Schuimkoppen

Luid gebrul klinkt vanuit de zee
Dreigend slaan ze neer op het strand

Sporen en schelpen achterlatend in het zand
Rollende schuimkoppen in beweging

Licht aangeraakt door zonnestralen
Een schip op weg naar de horizon

Andere wereld tegemoet varend
Welvaart meevoerend over zee

Op het strand komt alles tot rust
Uitrollend na de inspanning

De zon verwarmt het strand
Even maar, een nieuwe schuimkop is op komst

Nieuw leven, oude vergankelijkheid
De zee en het strand als een eenheid

Golfslag van het leven|
Splash

Tekst: Jacques Smeets
Elsloo 27/01/2018

Carnaval, cultuur en traditie

Carnaval staat weer voor de deur. Een oud cultureel volksfeest in een nieuw jasje gestoken. Er is in de pakweg afgelopen 70 jaar heel wat veranderd. De traditie is nog steeds in stand gehouden. Of dit altijd zo zal blijven? De tijd zal het leren. Voorlopig is Carnaval op veel plaatsen niet weg te denken. Dat hoeft ook niet, tradities zijn er ook om mensen voor eventjes uit de dagdagelijkse sleur of andere bekommeringen te halen.
TV, radio en andere media staan deze tijd bol van de berichten. Het gaat dan voornamelijk om het LVK, de buuttekampioenschappen, het omhangen van onderscheidingen. Immers, competitie en kijk- en luistercijfers beheersen intussen ook al dit feest. Ik heb getracht een iets afwijkend licht over deze volkstraditie te laten schijnen.
Lees verder →

Leven en dood

foto van Joop Urlings.
Het plotselinge overlijden van de zeer gewaardeerde (oud) collega Wim den Hartog heeft mij emotioneel hard geraakt. Slechts 2,5 jaar geleden met pensioen gegaan. Ik heb hem bijna m’n hele leven lang gekend. Begin jaren ’70 was ik op zoek naar een kosthuis in Maastricht en omgeving. Wim hoorde ervan en liet mij weten dat hij binnenkort zou vertrekken bij het liefdevolle gezin van Bertha en Jef Nelissen met hun zoon Wiel, aan de Sint Servatiusweg 56 te Heer. Daar was hij een paar jaar in de kost geweest en dat was hem heel erg goed bevallen. Eén bezoek en gesprekje waren voldoende voor mij om de plaats van Wim in dat gezin over te nemen. Ik zal Wim daarvoor eeuwig dankbaar voor zijn. We hebben elkaar nooit meer uit het oog verloren.

Lees verder →

De Blauwe Diender

Boek De Blauwe DienderDe dichtbundel ‘Lange Armen’ van de dichter des Vaderlands Ester Naoni Perquin is een mooi eerbetoon aan het politieberoep en aan de mensen die zich sinds jaar en dag als politieagent inzetten om ons landje een stukje veiliger te maken en te houden. Ik hoorde de twee gedichten welke voorgelezen werden in een uitzending van DWDD op 9 januari 2018 en je zag korpschef Erik Akerboom terecht glunderen. Dit was wel iets anders dan de opsomming van negatieve gebeurtenissen het afgelopen jaar door Matthijs van Nieuwkerk.
Poëzie en politie is geen natuurlijk huwelijk. Toch wordt er in het land vaker op een poëtische manier geschreven over het beroep. Ik deed het zelf in mijn boeken De Bezieling van een politieman en De Blauwe Diender.

Lees verder →

Wie zonder zonde is…

Foto: Gettylmages

Het volkstribunaal heeft zich uitgesproken. Er hoefde geen rechter aan te pas te komen. Of het de reguliere media of die van de sociale netwerken waren, velen wisten precies wat Camiel Eurlings moest doen. Opstappen en nooit meer terugkeren als IOC-lid of in een andere belangrijke publieke functie.
In Valkenburg denkt men daar anders over. Daar blijft Camiel nog altijd ‘eine van ós’ (eentje van ons). Vader Martin zal zijn zoon niet als oud vuil aan de straat in dit pittoreske dorp zetten. Natuurlijk niet, daar is hij immers vader voor.
Lees verder →