Dood Spoor

Deze prachtige foto maakte mijn zoon Ronald Smeets in 2018. Het is een verlaten en overgroeid deel van de al jaren buitengebruik zijnde spoorlijn de ‘Ijzeren Rijn’ door het schitterende nationale natuurpark Meinweg in Midden-Limburg. Tegenwoordig is de discussie weer opgelaaid over het opnieuw in gebruik nemen van deze oorspronkelijke verbinding tussen Antwerpen en Möchen-Gladbach.

Dood Spoor

Twee sporen parallel
Het oude land doorklievend
Onbekende bestemming
Waar eindigt dit?

Of is dit het begin
Van een nieuwe levensweg
Naar onbekende bestemmingen
De uitdaging tegemoet?

In gedachten volg ik het spoor
Daar waar ook mijn leven begon
Dagelijks passerende treinen
Het zwarte goud op transport

Om warmte te bieden
In koude winters
De voeten behaaglijk tegen de kachel
De waterketel houdt de wacht

Het winnen van steenkool stopte
Nieuwe industrie diende zich aan
Het spoor werd niet meer gevolgd
Bedolven onder de natuur

Vergankelijkheid is zichtbaar
Voor de natuur vanzelfsprekend
Voor de mens onwennig
Wij houden graag stevig vast

Toch weten wij donders goed
Dat wie vasthoudt ook moet loslaten
Elk spoor eindigt ooit
In een dood spoor.

Foto: © Ronald Smeets
Tekst: © Jacques Smeets

In de mist van het bestaan

In de mist van het bestaan

Ze lijken te schrikken
Van de mist aan hun voeten

Alsof ze zich in de wolken willen nestelen
Die nog zo ver weg zijn

Zou het er pluis zijn, daar boven?
De donkere lucht ziet er onheilspellend ui

Kruip dicht bij elkaar
Sta niet zo te bibberen

Op je ijle pootjes
Wees maar niet bang

De mist trekt heus op, geen nood
Dan zie je vanzelf de aarde weer

Jouw vertrouwde voedingsbodem
Van jouw bestaan

Wolken trekken weg
De zon breekt door

In de mist ben je geworteld
Verbinding tussen leven en dood

Maak je los van het tijdelijke
Op er op enig moment terug te keren

Voel je sterk en kom overeind
Leef!

Schilderij: © Alfons Smeets
Tekst: © Jacques Smeets

De penselen dansen weer

Mijn broer Alfons, de kunstenaar met de penselen, is weer aan de slag.
Na een stop van ruim twee jaar, een zwaar hartinfarct.  een uitstekend herstel en een reis naar de poolkap, heeft hij de penselen weer opgepakt en boetseert hij weer als vanouds op het witte doek.
Hij schildert niet meer in de hoeveelheid van weleer – in de 17 jaren dat hij werkzaam was in zijn atelier en galerie aan de Wilhelminalaan te Valkenburg produceerde en verkocht hij ruim 2000 werken – nu zet hij schilderijen op tijdens demo’s en werkt deze in volgende sessies of thuis in zijn atelier te Schin op Geul verder af.
Lees verder →

Ballade van de natuur

Recent was ik op bezoek bij pater Nies van Lier (1925), voormalig pastoor van Heibloem. Aan een muur in zijn appartement van Aqua Viva te Nijmegen hing onderstaande foto, ingelijst achter glas. Het trok mijn bijzondere aandacht vanwege het tafereel dat ik probeerde te begrijpen. Pater van Lier vertelde mij dat dit een momentopname was van een performance in 2008 op een buitenterrein van Grathem, bedacht door beeldend kunstenaar Jan CM Peeters uit Baexem. Ik werd geraakt door wat hij vertelde, waande mij ter plekke en ervoer allerlei emoties. Ik wilde er meer over weten.

De volgende dag zocht ik contact met kunstenaar Jan CM Peeters. Het werd een lang gesprek waarin hij mij uit de doeken deed wat deze performance betekende. Hij verwees mij tevens naar zijn website waar ik een link vond naar een beschrijving van de voorstelling door het Cultureel Maandblad Zuiderlucht. De woorden van de kunstenaar en wat ik las in die beschrijving in Zuiderlucht trokken mij nog meer terug in het tafereel en ik voelde een drang om een stukje poëzie te schrijven bij het tafereel. Daarin lijkt het alsof ik een van de toeschouwers ter plekke ben. Dat is niet het geval, maar alles wat ik er nu over weet moedigt mij aan om deze plek, waar de 28 rotsblokken nog steeds verspreid liggen, spoedig te bezoeken.

Jan gaf mij toestemming om deze foto te plaatsen.
Voor meer informatie over deze ‘beeldendichter’ verwijs ik graag naar de:

website van Jan CM Peeters 

Verder is hier een link met een film over met wie het project is ontstaan vanuit Grathem en Bolognano (Italië). Jan C M Peeters creëerde en regisseerde op verzoek van barones Lucrezia di Domizio Durini (Bolognano), Stefano Odoardi (Abruzzen) en Jackie Smeets (Kapittelsbos/Grathem) deze film met de titel ‘INCONTRARE/ONTMOETEN’ voor de New Arsenale van de 100 dagen durende grote kunstmanifestatie; de Biënnale van Venetië in 2007.
Onder meer de kalk zandstenen uit de Midden-Italiaanse Abruzzen op Kapittelsbos in Grathem speelden een rol in zijn beeldende kunsttentoonstelling en performance: “als ik zo’n steen niet vind, maak ik hem”. 

Film over Ballade van de Natuur

Ballade van de natuur

28 schapen
28 rotsblokken
28 muzikanten

komen samen in een weiland
epicentrum van Grathem
vormen een beeldend gedicht

hymne aan introvert landschap
de Jezuiet klinkt geruststellend
de natuur haalt opgelucht adem

instrumenten laten de lucht trillen
muziek daalt neer over het tafereel
de schapen lijkt het niet te deren

mensen des te meer
klanken dringen door tot in harten
het verstand ordent dit beeldgedicht

voor de beeldend kunstenaar is het de
uiting van maandstonden en vruchtbaarheid
van beeldende kunst, theater, muziek en film

verhalen worden opgehaald
gaan van mond tot mond
de herder telt zijn schapen

de spanning is voelbaar
tussen de formele omgeving en vrijheid
in de ontmoeting van stilstand en beweging

het gaat om de ervaring van het geheel
verstand versus gevoel
stenen lijken op schapenruggen

klanken weerkaatsen op rotsblokken
zoeken zich een weg door dit spektakel
om zich te verliezen in eeuwigheid

de ademhaling van de natuur
toont zich in volle glorie
als een ware ballade.

Performance: ©Jan CM Peeters Baexem
Tekst: ©Jacques Smeets 2019

Nieuwe dag

Nieuwe dag

de ogen zojuist geopend
knipperend met de leden
wimpers zijn nog in verwarring
zoveel moois in één enkel moment

terwijl de dag voorzichtig kriekt
de zon stijgt naar grote hoogte
om de aarde te verwarmen
opdat men verrukt wordt

een nieuwe dag biedt alles
wat nog in het verschiet ligt
zelfs voor moeder Maas
is dit een dankbaar tafereel

stromend van oorsprong naar zee
daar waar alles samenstroomt
om vervolgens door de zon
te worden opgewarmd

omhoog te stijgen en door de wind
aangemoedigd opnieuw aan land te gaan
zich leeg te storten over de wereld
van mensen, dieren en bomen

alles laaft zich aan deze Bron
het water zoekt zijn weg
naar onbekende oorden
tot in onze diepste wezens

met dank aan de stralende zon
die weet dat de mens ernaar kijkt
zich telkens weer verwondert
over dit onmetelijke wonder.

een tredmolen van dagen
rondtollend met de zon
eindeloze vriendschap
gesloten op deze nieuwe dag

Foto: © Selena Coumans, Stein
Tekst: © Jacques Smeets 14-02-2019

Winterkou

Winterkou

ik heb het koud
innerlijk koud
in mezelf
tot in de botten

de zon biedt warmte
aan dit koude tafereel
ik laat de rust met rust
laat ook de bank achter

op mijn weg door
het winterlandschap
idyllisch plekje natuur
verse sneeuw op de takken

bescherming biedend
tot aan de lente
koesterend in de zon
weidse blik over het land

mijn ogen zoeken steun
in wat ik zie en wat ik voel
de kou in mijn lijf verdwijnt
warmte stroomt door me heen

levenskracht overheerst
bij dit winters plaatje
goddelijk bijna
ik stap stevig door

Koning Winter maakt me blij
spieren en botten leven op
in gedachten is het al lente
nieuw leven op komst

het winterkoninkje huppelt blij
van hot naar her en weer terug
ik huppel mee op zijn cadans
cadans balans, rust

winterkou is noodzakelijk
voor mens en natuur
getijde na getijde
zolang de aarde is

Foto: © Ronald Smeets

 

Pardon?

Pardon?

kinderogen verwachtingsvol
vragend, soms smekend
papa en mama onzichtbaar
teruggetrokken achter de schermen

politici buitelen over straat
struikelend over elkaars woorden
pardon, ik struikelde over mijn imago
sorry dat ik even niet aan jullie dacht

camera’s klikken en draaien
langs tafels, gevuld met onbegrip
met weel woorden en toch nietszeggend
menselijke decorvulling klapt

om zoveel onbenul
kille kijkcijfers versus hartstocht
hardvochtigheid en akkoord in strijd
met menselijkheid en empathie

buiten het oog van de camera
de rauwe werkelijkheid
van vluchtelingen en gelukzoekers
mensen van vlees en bloed

de bewindsman in discretie gehuld
bekijkt en studeert dossiers
veel dossiers, teveel mensen
dat verdomde akkoord

twijfel, angst voor de publieke opinie
voor een diepe val in het ongewisse
extreem rechts ligt op de loer
verzamelt munitie en slijpt de messen

kinderlijk pardon?
vergeet het maar, stop de invasie
welke invasie, welke vijand?
grenzen vervagen of verscherpen

kinderen aan tv-praattafels
papa en mama achter de schermen
je ziet ze niet, zijn ze er wel?
onbegrip en ongeloof

vertegenwoordigers van hulporganisaties
idealisten en wereldverbeteraars
advocaten en rechters
de IND en een staatssecretaris

voeren de boventoon
de kinderen verwachtingsvol
soms pratend aan tafels
meestal stilzwijgend in centra

uiteindelijk lukt het
er is politieke beweging
starheid versoepelt schijnbaar
voor het oog van de camera’s

verkiezingen komen eraan
het gaat om winst of verlies van imago
om politieke status, niet om kinderen

Pardon?

Kunstwerk: © Jacqueline Desmet Turnhout (B.)
Tekst: © Jacques Smeets

Beschermd

Deze foto is gemaakt door mijn  zoon Ronald Smeets (1981) uit Geleen. Een van zijn hobby’s is fotografie.
Een aantal jaar geleden is hij gestart met het maken van een serie foto’s over, wat hij noemt zijn ‘achtertuin’, de provincie Limburg. Hij ontwikkelde een website en daarop is nu reeds een aantal schitterende foto’s te bewonderen. Er zullen er nog veel meer volgen.

Klik hier om op de website te komen en te genieten van de prachtige foto’s.

De bijgevoegde foto heeft hij gemaakt in het Schaelsbergerbos te Oud-Valkenburg, vlakbij de plek waar ‘de Drie Beeldjes’ staan. Het pad over het bruggetje voert naar kasteel Schaloen.

Ik schreef er het volgende gedicht bij:

 

Beschermd

het voelt goed
ik ben verheugd
de zon ziet toe

stuurt zijn stralen
naar mijn gemoed
maakt mij warm

van buiten en van binnen
geworpen schaduwen
manen mij tot rust

immers licht en schaduw
zijn vrienden van de zon
omarmen mij zoals ik ben

de zon lijkt te zeggen
ga op weg vriend
naar nieuwe ervaringen

geschonken energie
ik hoef slechts te leven
op mijn gekozen weg

licht en schaduw
begeleiden mijn tred
tot aan het einddoel

zonder oordeel
in liefde voor mij
ik voel beschermd

Foto: © Ronald Smeets 2019
Tekst: © Jacques Smeets 2019

Een andere kijk op daders en slachtoffers

Er zijn van die gebeurtenissen in iemands leven, die nooit meer worden vergeten, zeker als ze een diepe indruk hebben gemaakt. Als iemand slachtoffer van een misdrijf is geworden, kan het leven van die persoon en dat van zijn of haar omgeving drastisch veranderen. Het lijkt daarom zinvol om hier eens bij stil te blijven staan. Politiemensen hebben dagelijks te maken met daders en slachtoffers. Niet ieder misdrijf wordt even ernstig opgevat, zowel door de burger als door de politie. Het hangt van de ernst van het feit af hoe slachtoffers en daders worden benaderd. Eén zaak is voor de meesten onder ons wel duidelijk: datgene wat de dader het slachtoffer aandoet is verkeerd of abnormaal en moet daarom bestraft worden. Als er sprake is van onderling geweld in de criminele sfeer dan zijn we nog wel eens geneigd om te zeggen: eigen schuld, dikke bult.
Lees verder →