President Vladimir Poetin en Koning Salman bin Abdoel Aziz al-Saoed verenigd met Koning Voetbal.

Het is weer zover. Een hele maand lang worden we overspoeld met voetbal. Bijzondere acties worden verheven tot heldendaden, de superlatieven over wonderschone wereldgoals vliegen je om de oren. De nationale hymnes roepen gevoelens op die sinds de vorige editie naar de achtergrond waren verdrongen. Tsaar Poetin overziet het spektakel van de opening en uiteraard de eerste wedstrijd van zijn kameraden en hij ziet dat het goed is. De Koning is ook tevreden, zelfs zó tevreden dat het in zijn koninkrijk aan vrouwen is toegestaan om naar het voetbal te kijken. Robbie Williams zingt zijn lied ter ondersteuning van de verkoop van zijn ziel aan Poetin. Tenminste, zo denkt men in Engeland hierover.

Voetbal is voor de een spektakel en voor de ander een oervervelend spelletje, dat soms door een beperkt aantal rijken der aarde wordt gefinancierd, maar waarbij de meeste clubs tot ver over hun hangende oren voor het grote kapitaal in de miljoenenschulden verzeild zijn geraakt. De artiesten in de arena’s worden rijkelijk beloond voor hun (wan)prestaties, want of je goed of slecht voetbalt, er zal geen cent minder op de rekening worden bijgeschreven.

Voor aanvang van de match klinken de volksliederen uit tienduizenden fanatieke kelen waarbij opgemerkt dient te worden dat ze niet altijd even geëngageerd en zuiver door de voetballers worden gezongen of geneuried. Bufon moeten we deze uitgave helaas missen. Zijn respectabele leeftijd heeft een eind gemaakt aan een gepassioneerd gezongen Italia. De nationale ploeg is er ook niet maar dat vanwege andere redenen.
De aftrap is gedaan en vanaf de tribunes dalen aanmoedigingen of striemende fluitconcerten neer over de voetballers, afhankelijk natuurlijk voor wie men supportert of niet. Binnen de kortste keren vliegt er een speler door de lucht als gevolg van een spijkerharde tackle of voert een andere speler een toneelstuk op om zijn tegenstander een gele of rode kaart aan te naaien. Voetballers zijn kanjers in het tonen van trucs en uitlokken van overtredingen. Het lijkt erop dat zij de theaterschool der schone kunsten hebben doorlopen. Hun repertoire aan spectaculaire valpartijen en geschreeuw, aan list en bedrog en aan de cynische lachjes na de gespeelde ernstige blessures, is omvangrijk. Wonderbaarlijke genezingen in overvloed. Na een aantal minuten voor bijna dood op het veld te hebben gelegen en zich uitgebreid te hebben laten verzorgd, staan ze gekke-bekken-trekkend en soms nog even met een slepend been op, om plotseling als een haas achter de bal aan te gaan. Uiteraard zijn voetballers zodanig geconditioneerd dat zij op het veld achterbaks met elkaar communiceren. Een hand voor de mond is het adagium, immers er zitten liplezers te azen op onwelvoeglijke dan wel tactische uitingen.

Uiteindelijk feesten de winnaars en likken verliezers hun wonden. Aan het eind van het toernooi is er slechts een team dat de Wereldcup hoog zal houden. De nummer twee zal huilend, gefrustreerd en teleurgesteld het strijdperk verlaten. Winnaars zijn heros en verliezers zijn loozers. De een of andere bondscoach zal geheid de bons krijgen.

Tsaar Poetin mag gerust zijn: geef mensen brood en spelen en je hebt er geen kind aan. Hopelijk vallen er dit WK geen mensen uit de lucht of baant zich iemand met een gordel een weg richting het martelaarschap. Immers, het gevaar komt voornamelijk van buiten het veld, binnen het veld gaat het om theater. Voor onze nationale vriend koning Salman bin Abdoel Aziz al-Saoed zal het helemaal in orde zijn. Hij zit aan de linker- of rechterhand van de Russiche tsaar. Wát ’n plaatje. Bijna zo mooi als The Donald en Rocketman. Alleen, bij deze laatste twee ontbreekt Koning voetbal.

Laat een bericht achter.