Recensie Blauwe Diender

Boek De Blauwe DienderHier is een mooie recensie van auteur Jos Bours (van  de twee schitterende boeken ‘De Jongens van het Glaspaleis’ en ‘Duvelsprie’) over mijn boek De Blauwe Diender. De eerste uitgave was in december 2009, dat is alweer 9 jaar geleden. Blijkbaar is het boek nog steeds populair en mijn verwachting, dat het boek een tijdloos karakter zou krijgen, lijkt hiermee bewaarheid te worden.

‘Ik heb je boek dus gelezen, en zoals ik een paar weken geleden al schreef: ik heb genoten, vooral van de manier waarop je persoonlijk durft te zijn. Ik heb bij mezelf nooit enige aandrang gevoeld om bij de politie te gaan werken en ik vroeg me altijd af wat iemand daartoe dreef. Hoe jij je thuissituatie beschrijft, maakte het me mogelijk om me in te leven in zo’n jongen, die zich nogal eenzaam voelt, althans niet ondersteund in het zoeken van een eigen weg. Dat ‘zoek het zelf maar uit’ spookt trouwens door je hele verhaal. wat ben je vaak teruggeworpen op jezelf! niet alleen thuis, maar ook in je werkzame leven. Sterk in het verhaal is je beschrijving van je twijfels aan de vanzelfsprekendheid van het gehoorzamen, wat van een agent wordt verwacht. Dan word je weer op jezelf teruggeworpen. Jammer genoeg bloedt dat Ithaka-initiatief dood en dan staat Jacques er weer alleen voor. Als je ontdekt dat je kan schrijven en daar respons op krijgt, wordt dat uiteindelijk blijkbaar niet gewaardeerd door de hogere kringen. Het lijkt erop dat ‘bek houden en gewoon uitvoeren wat je wordt gezegd’ de enige manier is waarop de blauwe diender zijn werk mag doen. Het was onthutsend en onthullend om te lezen over de reünie van mensen die teleurgesteld en soms ronduit verbitterd zijn over hun jarenlange werk als politieman. dat zegt alles.

Ik heb zelf tijdens mijn werkzame leven een paar keer met toneelstukken opgetreden op de politieacademie in Apeldoorn. Ik herinner me nog goed hoe we in 1998 een stuk maakten met 4 Marokkaanse jongens, die probeerden het ‘slechte pad’ te verlaten en daarmee de grootste moeite hadden. ‘Zonen van de Maghreb’ heette het stuk, dat ik had geschreven puur op basis van wat ze ons over hun leven hadden verteld. Heel dapper om daarmee voor het publiek te durven staan.

“Wat de toneelgroep Stut deed, was helemaal mooi, prachtig gewoon. Heel goed gespeeld. Voor mij was het heel herkenbaar omdat ik dagelijks met de problematiek in aanraking kom”. (Nuna Amien, politiesurveillant in Gouda naar aanleiding van het optreden tijdens het congres in Duinrell, waar politieteams uit Kanaleneiland Utrecht, Amsterdam-West en Gouda confereerden over hoe om te gaan met moeilijke Marokkaanse jongeren. Naar aanleiding van de voorstelling en de reacties daarop van de agenten werd het Congresprogramma van de volgende dag helemaal omgegooid).

Ik herinner me dat na een voorstelling in Apeldoorn de organisatoren in het nagesprek de teugels strak in handen hielden. te strak. De voorstelling had de ‘gewone agenten’ erg aangesproken en ze wilden niets liever dan over hun ervaringen praten: hoe moeilijk het is om met die culturele verschillen om te gaan. Bijvoorbeeld : ‘kijk me aan als ik met je praat’, zeggen tegen een Marokkaanse jongen die thuis geleerd heeft dat het recht in de ogen kijken van zijn vader het brutaalste is wat je kunt bedenken. een emotionele golf van ervaringen kwam opzetten- maar de leiding was hiervoor bang. Zo bang dat het deksel op de pot ging. ‘Zo moeten we niet praten met elkaar’, was de reactie. Het ongenoegen in de zaal was voelbaar groot. Dat herken ik nu ook in je boek.

Zo raakten jouw wereld en mijn wereld in 1998 elkaar heel even. Nu met je boek heb ik er langer van mogen genieten. Daarvoor veel dank Jacques! Good gedaon, jong…’

Jos
Informatie over Jos Bours en zijn boeken.

2 Comments

Laat een bericht achter.