Recensie van een dorpsgenoot

Recensie De Blauwe Diender door Fons Verhoeve te Stein (Lb.).

Profielfoto van Fons Verhoeve‘Ik heb zojuist de laatste pagina’s gelezen van ”de blauwe diender”, een boek geschreven door Jacques Smeets uit Elsloo (Lb.). Jacques is een “dorpsgenoot” van me en we kennen elkaar informeel zo,n 60 jaar vanaf de lagere schoolperiode in Oud-Geleen waar we beiden op zaten. Na zo een lange periode waarin we elkaar uit het oog zijn verloren kwamen we elkaar tegen bij een kunstexpositie. We raakten aan de praat en ik merkte dat het direct tussen ons klikte. Samen wisten we niet hoe ons leven tot dusver verlopen was. Hij vertelde hoe het hem was vergaan en hij bood me spontaan zijn boek “De blauwe diender” aan. Een bezoek volgde en er werden vele anekdotes aangehaald. Ik beloofde hem het boek vlug te gaan lezen en ik heb er geen spijt van gehad.

De eerste hoofdstukken handelden onder andere over de tijd waarin we samen door Oud-Geleen “struinden”. Het was alsof ik mijn eigen levensverhaal aan het lezen was zoveel overeenkomsten waren er. Hij heeft het niet altijd gemakkelijk gehad en ook bij ons thuis was het niet altijd gemakkelijk. Beiden kwamen we uit een groot gezin waar iedere cent moest worden omgekeerd. Het gebeurde wel eens dat ik tijdens het lezen weg zwijmelde naar die tijd en alles een beetje herbeleefde zoals ik het ook ervaren heb. Het “wegzwijmelen” was niet een teken van disrespect voor het boek en zijn schrijver maar gewoon een heel melancholieke ervaring. Het raakte me behoorlijk dit allemaal te lezen.

Ik was en ben diep onder de indruk van de vertelkunst en de creativiteit van de schrijver. Ik dicht hem dan ook de titel van “woordkunstenaar” toe getuige de vele prachtige poëtische zinnen. Het is beslist geen regelmatig terugkerend “trucje” van Jacques maar een geweldig vermogen van creativiteit. In het boek komen de kwetsbaarheid en openheid aan de orde en dat raakte me enorm. Ik vind het heel knap en moedig dat Jacques zijn gevoelens en emoties, en vooral zijn hele doen en laten hier beschrijft. Dit is volgens mijn ook de kracht van hem. Je moet het toch maar aandurven zo iets in een boek op te schrijven. Het getuigt van lef en karakter om jezelf zo bloot te geven. Niet alleen de emoties kwamen aan bod maar zeker ook de vele twijfels.

Het geschreven woord is geheel anders dan het gesproken woord en het heeft in mijn ogen een veel diepere impact op de lezer ondanks dat misschien hetzelfde bedoeld wordt. Ik denk dat er in het politievak een machocultuur heerst en het is een verademing te lezen dat het veel genuanceerder ligt als dat men denkt. Natuurlijk, niet iedere politieman is hetzelfde maar Jacques is er een die zijn gevoelige kant laat zien.
Zelf kom ik uit het onderwijs waar ik bijna 40 jaar voor de klas heb gestaan. Ik zie dan ook heel veel overeenkomsten en raakvlakken tussen de manier waarop Jacques te werk ging en mensen in hun waarden liet en mijn “vak” als leraar in het voortgezet onderwijs. Ook ik had te maken met “boefjes” die een aparte aanpak kregen om ze weer in het gareel te kunnen krijgen. Jacques ging evenals ik uit van het goede en positieve in de mens die tegenover hem zat. Wat dat betreft was zijn aanpak van verdachte personen de juiste manier. Ook denk ik dat Jacques een voorbeeld is voor velen in het politievak en daarbuiten en dat zijn methode door anderen werd overgenomen.

Ondergetekende kreeg óók in 1998 een geweldige burn-out maar wist zich evenals Jacques er bovenop te werken na een moeizaam herstel. Toeval?? Ook bij mij broeide er iets binnenin me en ik gaf me over aan mijn creatieve bezigheden. Voorheen had ik niet zoveel op met de politie in het algemeen maar tijdens de gesprekken en het lezen van dit boek denk ik er veel genuanceerder over dan voorheen. Ik heb de mens bij de politie ontmoet door dit boek en heb ervaren dat hij er een is van vlees en bloed. Ik dank Jacques dan ook voor de bewustmaking en bewustwording.
Niet alleen zijn boek heeft grote indruk op me gemaakt maar op de vraag of hij een gedicht mocht maken bij een van mijn kunstobjecten verraste hij mij volkomen. Hij sloeg de spijker op zijn kop, zo toepasselijk en ook daar heeft Jacques diepe indruk op me gemaakt. Hij is niet alleen oud politieman maar heel creatief in zijn doen en laten.

Het was een buitengewoon boeiend , integer en eerlijk verhaal in boekvorm.

Jacques, bedankt dat je me deelgenoot hebt gemaakt van jouw leven voor en na je politie loopbaan.

Fons Verhoeve, beeldend kunstenaar,

Stein, 8 november 2017.

1 Comments

  1. Heel mooi Fons.

    Jij ziet ook altijd het goede in mensen daarom word je ook zo gewaardeerd.
    Heel mooi beschreven wat dit boek met je gedaan heeft.

    Reply

Laat een bericht achter.