Review De Blauwe Diender

Tijdens de FINISsage van de Kunstmanifestatie Overmunthe XXVII in de Terpkerk te Urmond, ontmoette ik op 22 september 2016, de bekende Nederlandse dichter Ton Delemarre (Scheveningen, 1933). Hij droeg tijdens  de afsluiting van de expositie een aantal prachtige gedichten voor en ik kreeg de eer om een eigen bijdrage te leveren door een tweetal zelfgeschreven stukjes poëzie voor te dragen. Voor en na de FINISsage heb ik uitgebreid met Ton en zijn lieve vrouw Ada kunnen praten. Zeer aimabele mensen, wereldburgers, met wie je over elk willekeurig onderwerp een mooi gesprek kon voeren.

Ton en  Ada brachten de nacht door in hotel Knoors in Berg aan de Maas en op zondagochtend heb ik ze vanaf het hotel naar het station Sittard gebracht om vervolgens huiswaarts te keren. Maar niet, voordat wij elkaar een (gesigneerd) boek cadeau hadden gegeven. Ik ontving van Ton een exemplaar van zijn jongste gedichtenbundel ‘Voor elk jaar één’ (gedichten van 1952-2013).

overmunthe-xxvii-leo-klein-39Ada en Ton, in gesprek met Leny Franken

Hier is een kort gedicht uit deze bundel, dat ik wel treffend vind als ik terugkijk op mijn constante ‘gevecht’: wil ik schrijven of lezen?

‘Het onbeschreven blad’

De hand die aarzelt om een woord te schrijven
beweegt zich als een krab

De vele keuzes, de onmogelijkheid
chirurgische precisie te bedrijven

Verlamt, verslapt
Dus blijven de regels leeg

Het onbeschreven blad
blijft onbeschreven

De keus is steeds:
schrijven of leven

©Ton Delemarre

Geheel onverwacht lag er deze week een handgeschreven brief in de bus. Dat zie je niet zo vaak meer. Het bleek door Ton Delemarre geschreven review te zijn over mijn boek De Blauwe Diender. Hij blijkt een grote betrokkenheid te tonen voor het politieberoep in zijn algemeenheid en voor het wel en wee van de politiemensen in het bijzonder. En, voor mij niet onbelangrijk, hij geeft een eerlijk stukje feedback mee, welke ik goed kan gebruiken in mijn verdere ontwikkeling als schrijver.
Uiteraard wil ik jullie de brief niet onthouden. Ik heb deze letterlijk overgetypt. Hier volgt de tekst:

Beste Jacques,

Ik reageer maar per brief. Ben net aan staar geopereerd en dan is het computerscherm hinderlijk.

Ik heb je mooie boek uit en wil je mijn respect betuigen. Het maken van een boek is sowieso een hondenwerk en als het dan ook qua inhoud waardevol is, mag je van een prestatie spreken Het geeft een heel openhartig zicht op jouw politieloopbaan en de politie in het algemeen, maar ook van je persoonlijke verdieping van een brave Limburgse jongen naar een genuanceerde en rijpe persoonlijkheid. Over dat laatste had ik graag nog meer gehoord. Met name over de esoterische psychologie, een mij onbekend gebied. En ik zou graag meer van je weten over de vraagstukken die je aansnijdt. Het komt allemaal wel langs, maar telkens een klein stukje. De losse brokken, gekoppeld aan praktijkervaringen zijn pittig om te lezen en houden het levendig, maar ik heb behoefte aan een samenvatting van je kernvragen. Bijvoorbeeld het machismo. Dat is volgens mij meer dan een persoonlijk probleem, het is een soort ziekte binnen het corps. Er is een machocultuur, daar is weinig aan te doen, krijg ik te horen, maar daar ben je het niet mee eens want jij ziet de gevolgen (afknappen, PTSS). Blijft de vraag: hoe wil je dat veranderen en wie moet dat aanpakken?
De Ithakabeweging is klaarblijkelijk gestrand, ook de vraag naar de effectiviteit blijft open. Je constateert dat criminaliteit niet terugloopt en je wordt er wanhopig van. Is het dweilen met de kraan open? Hoe krijgen we die kraan dan dicht?
Ik zoek eigenlijk naar een 10 of 20 puntenplan ( ‘Dit moet veranderen in en aan de politieorganisatie.’) De politiebonden (jij bent daar vast lid van) zouden zich daar hard voor moeten maken, niet alleen voor arbeidsvoorwaarden.

Tenslotte een kritisch puntje. Hier en daar is te merken dat er aparte artikelen aan ten grondslag liggen, dan kom je zo af en toe een bekend stukje tegen. Stofkam erdoor. Dan heb je wat meer ruimte voor je fundamentele maatschappelijke analyse en kritiek. Ik geef toe, het is gemakkelijk vragen en waar is de wijze die ze kan beantwoorden?

Nogmaals mijn diepe respect voor je boek (en voor je persoonlijkheid). Heb het goed met je vrouw en je huidige werk.

Hartelijke groet,

Ton

2 Comments

  1. Knap contact en mooie brief.
    Zelf ga ik geen echt oordeel vellen, ben dus gisteren begonnen in De blauwe diender.
    Geef nooit iets als een soort recensie. Iedereen doet zijn ding en heeft dat recht als schrijver.
    Ben uiteraard wel benieuwd wat er zal volgen in de stukken.
    Geniet ook steeds van je blogcolumns en zie best overeenkomsten met het politieleven hier, uiteraard bijna.

    Reply

Laat een bericht achter.