Steen voor Steen (expositie)

Op zondag 7 oktober a.s. was ik aanwezig bij de vernissage van de expositie ‘Steen voor Steen’ in de Kapel van het Ursulinenconvent te Eijsden. De expositie omvat schilderijen/tekeningen van Menno Balm (Mheer) en sculpturen van Jo Peters (Geverik). De officiële inleiding nam Jacques Giesen, oud-directeur van de Toneelacademie en van Het Theater aan het Vrijthof voor zijn rekening. De muzikale omlijsting werd verzorgd door Pauline Nieuwenhuys op Keltische harp.
Jos Solberg (Geleen) was namens Stichting Chrisjteijn de gastheer op deze schitterende vernissage.
De expositie duurt van 6 t/m 28 oktober en is toegankelijk van 10.00 tot 17.00 uur. De entreeprijs bedraagt € 7 voor toegang tot het museum en de expositie. Een expositie en trouwens ook museum die een bezoek zeer de moeite waard zijn.
Tijdens mijn aanwezigheid raakte ik in gesprek met een mij onbekend echtpaar. In eerste instantie ging het over de vernissage, de kunst, de muziek en de kunstenaars. Al snel ging het over onze verschillende levens.
Wat bleek? De vrouw kwam vandaag voor het eerst sinds 62 (!) jaar weer in deze kloosterkerk.
In 1956 heeft zij in het gebouw waartoe de kapel behoort (Ursulinenconvent) een jaar lang in het Internaat verbleven. In die tijd deed het gebouw dienst als school voor lagere school, Mulo, Huishoudschool e.d.
Haar vader trouwde in Nederlands-Indiëmet een Weense vrouw, en kregen daar twee dochters. Toen de oorlog met Japan uitbrak werd hij opgeroepen om als militair dienst te gaan doen, zijn vrouw en zijn twee dochters kwamen op enig moment in een Jappenkamp terecht, daar hoorden ze een jaar later dat haar vader Piet Mazèl omgekomen was. Toen de oorlog daar voorbij was kwamen zij in Nederland terecht. De dochter volgde jaren later een tussenjaar in het Internaat van de Ursulinen in Eijsden. En nu, 62 jaar na dato, stonden wij samen in de kapel van de Ursulinen te praten over kunst en van alles en nog wat.
De naam van deze vrouw: Terry Mazèl, beeldend kunstenaar (kunst uit zelfgeschept vegetaal papier…)
Mooie ontmoetingen in een bijzondere omgeving zijn zeer inspirerend.
Ik was diep onder de indruk door wat ik daar zag en hoorde en beschrijf dit als volgt:

 

Steen voor steen

Alles trilt, trilt, trilt…
In steen en in tekeningen
Materie beweegt, zoals de mens beweegt
Moleculen bepalen de materie
In tijd en ruimte gevangen
Hoe vaster, hoe dichter

De dichter dicht woorden
De houwer creëert beelden
De tekenaar vult papier met krijt

Ursulinen gingen ons eeuwenlang voor
In deze sferen van hout en steen
Eenzaam door sombere gangen

Snaren van de harp trillen
Door beroering van vingers
Tonen worden gevangen door glas in lood

Nemen ons mee naar Keltische hoogten
Steen ontwaakt, helder goud verschijnt
Hier ligt mijn bron van inspiratie

Alles komt tot leven
De ruimte trilt met ons mee
Ik ben verbouwereerd

Wordt geroerd door beelden op sokkels
Steen voor steen opgebouwd
Tekeningen sieren de muren

De hand van de kunstenaar
Is te zien in licht en schaduw
Hij schept nieuw leven

Houten sokkels dragen de kunstwerken
Opdat ze kunnen pronken
Kracht en emotie tonen

Oordelen is niet nodig
Kijken en opnemen is het motto
Laten inwerken in je eigen frequentie

Voel, raak aan, ruik en kijk
Stap in het tafereel, fantaseer
Onbegrensd, onbeschaamd

De kunstenaar heeft zich geopend
Gooide alle schroom van zich af
Biedt ons een inkijk in zijn leven

Creëren gaat niet vanzelf
Bloed, zweet en tranen vloeien
Kunstwerken vergen energie

Wat een schoonheid, wat een kunst!
Zwart en wit, wit en zwart
De nuances ontstaan vanzelf

Licht en schaduw doen hun werk
Zoals de dualiteit de mens maakt
Tegengesteldheid verenigd in kunst

De spreker gebruikt zijn stembanden
Om zich euforisch te uiten
Over zoveel scheppingsdrang

Het geluid van zijn stem
Kruipt tot in ieders oor
Daarna is het stil.

De snaren trillen opnieuw
Aangespoord door de vingers
De harpist sluit haar ogen

De expositie is geopend.
Alles trilt, trilt, trilt…
Eindeloos

Tekst: © Jacques Smeets 2018

 

2 Comments

Laat een bericht achter.