Verwachtingen

Schilderij: ‘Splash’. Alfons Smeets Schin op Geul

Het leven zit vol verrassingen en verwachtingen.
Wij leven er ook naar en hopen dat we oud worden en vooral gezond blijven. Verwachtingen die niet altijd uitkomen. De teleurstelling is navenant. Het leven zélf heeft daar geen boodschap aan. Mensen laten zich regelmatig verrassen door het leven.
Een van de onaangename verrassingen is ziekte. Opeens voldoet het leven niet meer aan onze verwachtingen. Je word ernstig ziek, levensbedreigend zelfs. Je wordt lamgeslagen, het leven staat op de kop. Hoe ga je daarmee om?

Mijn recente ziekte (opvlamming van colitis ulcerosa) verraste mij volkomen. Het waren niet zozeer de ziektesymptomen die mij deze keer verrasten maar wel dat ik niet in staat bleek om ze zelfstandig te laten verdwijnen. Dat was mij tijdens de eerdere ervaringen met deze ziekte in 1998 en 2009 namelijk wel gelukt. Wat er nu gebeurde voldeed niet aan mijn verwachtingen. En dat bleek heel erg teleurstellend te zijn. Het voelde even als een nederlaag, maar al snel had ik door dat het mij simpelweg was overkomen. Ik had er immers alles aan gedaan om weer gezond te worden en te voorkomen dat ik geopereerd zou worden. Blijkbaar moest het toch gebeuren, had het leven het zo met mij voor, moesten er nog lessen worden geleerd.
In 1998 werd mij gezegd dat ik ermee zou moeten leren leven. Ik liet mij dat niet zeggen, het was mij immers al snel duidelijk dat ik te maken had met een tegen zichzelf kerend auto immuunsysteem. Daaruit trok ik de conclusie dat ik het zélf was die mijn darmen deed ontsteken en dus moest ik de oplossing ook in mezelf zoeken. Dat lukte uiteindelijk toen ik de beslissing nam om te stoppen met de medicatie (remmers) en nadat ik een aantal cruciale beslissingen had genomen, knopen had doorgehakt en veranderingen had doorgevoerd. Die veranderingen hadden betrekking op mijn werk. Ik was daarna ruim acht jaar klachtenvrij.

De opvlamming in 2009 was een stuk heftiger dan de eerste. Ik zag onmiddellijk overeenkomsten in de levens- en werkomstandigheden met die van 1998. Gelet op mijn ervaringen in 1998 kon ik nu veel sneller komen tot allerlei beslissingen die leidden tot verandering van mijn leven en werk. Ook nu weer besliste ik om te stoppen met medicatie en veranderingen door te voeren op het werk. Na vier maanden was ik gezond, helemaal klachtenvrij.

Tot in mei 2017. Ik was reeds ruim vijf jaar met pensioen en voelde mij zo vrij als een vogeltje. Ik schreef met heel veel plezier en passie columns en artikelen voor politievakbondsbladen, voor deBonjo, een krant over strafrecht en detentie, ik was voortrekker van de stichting Beroepseer en trok regelmatig het land in om als ambassadeur van het politieberoep deel te nemen aan debatten, bijeenkomsten en presentaties. Tegelijkertijd ontwikkelde ik mij ook verder op creatief gebied.

Toch gebeurde het onverwachte. Ik kreeg opnieuw lichte symptomen van colitis ulcerosa. Ik voelde direct aan dat ik te veel bezig was met het politieberoep en te weinig met wat ik daadwerkelijk vanuit mezelf graag zou doen, namelijk mij op een creatieve en kunstzinnige manier te ontplooien. Overeenkomsten met de vorige opvlammingen waren voor mij overduidelijk en dus moest ik opnieuw dringend veranderingen doorvoeren. Ik schreef op een dag alle redacties aan voor wie ik columns en artikelen schreef, met de mededeling dat ik per direct zou stoppen met het werk.

De ontstekingen bleken desondanks niet meer te remmen. Uiteindelijk moest ik opgenomen worden in het ziekenhuis. Ik was intussen al vele kilo’s afgevallen, kon niet meer eten, kreeg sondevoeding, morfine werkte niet afdoende en de verwijdering van de dikke darm was het gevolg.
De operatie voelde voor mij, zoals gezegd, in eerste instantie als een soort nederlaag. Daardoor moest ik omschakelen in mijn denken. Van proberen de controle over mijn eigen lichaam terug te heroveren tot het accepteren dat dit niet altijd mogelijk is. Die omschakeling lukte wonderwel en ook nog eens vrij snel. De hevige pijn en ellende die ik al twee maanden onderging, móest stoppen. Ik kon het niet langer verdragen. De optie om de dikke darm te verwijderen kwam voor mij dan ook als een soort verlossing. Terwijl ik tot dat moment nooit ook maar één gedachte had gehad dat dit ooit zou gebeuren. Mijn beslissing om akkoord te gaan met de operatie was heel snel genomen.

Enfin, mijn leven heeft door deze ervaring een grote wending gekregen. Onverwacht en heftig. Het liep zoals het liep, maar het heeft wel een grote impact op mij en mijn gezin. Voor mijn vrouw was het uiteraard ook een heftige tijd, immers zij had meegemaakt hoe ik de twee vorige keren weer gezond werd, zonder dat er geopereerd hoefde te worden. Zij had dit verloop eveneens niet verwacht.
De ziekte, pijn en het leed zorgde ook voor heel veel verdrietige momenten. Ik heb in die weken nog nooit zoveel gehuild. De troost die ik van haar kreeg hielp mij in het vertrouwen dat het ook allemaal weer goed zou komen. Overigens had ik niet te klagen over liefdevolle en hartverwarmende aandacht, vooral van mijn familie, maar ook bijvoorbeeld van oud-collega’s. Sommigen kwamen mij in het ziekenhuis een hart onder de riem steken, iemand belde mij vanuit Australië om mij te ondersteunen. Ik ontving berichten uit het land dat er voor mij gebeden zou worden. Ik vond het een zegen om onder zulke rot omstandigheden zoveel warme liefde te mogen ontvangen. Het verzachtte als het ware de pijn.

Zes weken na de operatie:
Boven alle verwachtingen heb ik de stoma erg snel kunnen accepteren. Ik had daar eigenlijk de meeste mentale weerstand tegen verwacht. Nu zie ik het als een onderdeel van mijzelf en heb ik er nauwelijks nog moeite mee. Het lichamelijke herstel verloopt voortvarend. Ik ben weer mobiel, doe huishoudelijke klussen, trek er samen met mijn vrouw op uit om ergens een terrasje te pikken, boodschappen te doen of ergens op bezoek te gaan. De eetlust is er weer en mijn gewicht neemt weer gestaag toe.
Min of meer ter afsluiting van de zware periode spraken wij in het ziekenhuis, conform afspraak, met een maatschappelijk werkster over het hele proces. Het werd een nuttig en vooral menselijk gesprek. Ik liet haar weten dat mijn lichamelijk herstel gelijke tred houdt met mijn geestelijk herstel. Verder kon ik haar vertellen dat ik deze crisis steeds meer ben gaan zien als een uitdaging en dat mijn verwachtingen van een geheel andere orde zijn dan vóór de ziekte.
Het was snel duidelijk dat een vervolg gesprek met haar niet meer werd ingepland.

Al met al heeft het hele proces een grote uitwerking op mij en mijn omgeving gehad. Wat vooral is blijven hangen dat in het leven niet altijd uitkomt wat je ervan verwacht en dat je daar simpelweg rekening mee moet houden. Dit proces is met veel pijn en ellende gepaard verlopen. Dat heeft mij onaangenaam verrast, ook dat ik de operatie niet kon voorkomen. Blijkbaar was dit noodzakelijk. Immers, niets gebeurt zonder reden.

O ja, voor de mensen die het opvalt dat ik hier niet spreek over ‘toeval’?
Toeval betekent voor mij datgene wat mij in het leven (natuurlijk) wetmatig toe-valt. Die gedachte zorgt er vanzelf voor dat ik mijn verwachtingspatroon regelmatig bijstel. Tegelijkertijd besef ik me dat velen onder ons moeite hebben met mijn zienswijze over ziektesymptomen en de omgang daarmee. Het zij zo, ik wil hier gezegd hebben dat ik niemand zal be- of veroordelen over welke opvatting dan ook hierover. Ieder mens is verschillend, ieder mens heeft verwachtingen (en teleurstellingen) en ieder mens handelt ernaar.
Hoe dan ook.

2 Comments

  1. Geweldig verwoord. Precies zo is ook mijn denkwijze over het leven. Ikzelf zit nu ook in een ziekteperiode en ik help mij heel goed door mijn zelfhelend vermogen aan te spreken door de MIR-methode. Wat het inhoudt kun je opzoeken op internet http://www.mirmethode.nl
    Groetjes José

    Reply
    • Zo heeft ieder mens zijn of haar eigen ‘methode’ om aan een ziektebeeld te werken. Er zijn er ook die er niet aan werken en die alles overlaten aan artsen en medicatie.
      Mijn veranderde ‘inzichten’ ontstonden bij mij midden jaren ’80 van de vorige eeuw, José. Ik begon mij te verdiepen in de esoterische psychologie en de betekenis van (ziekte)symptomen. Ik betrok alle verkregen inzichten direct op mijzelf, op hoe ik leefde en werkte en daaruit trok ik lering.

      Overigens heb ik de MIR-methode bekeken.
      Ik heb soms wel eens moeite met zo’n 10-‘stappenplan’ dat ook hier wordt vermeld. Anderen hebben een dergelijk houvast nu eenmaal nodig en dat is prima. Ik gun iedereen van ganser harte alle mogelijke methodes die leiden tot verbetering van hun leven of heling van ziekte etc.

      Reply

Laat een bericht achter.