Vogels in de tuin

Afbeeldingsresultaat voor koolmeesjes in de tuinVandaag zag ik een paar koolmezen in mijn tuin druk in de weer op zoek naar voedsel in het vogelhuisje. Al mijmerend moest ik denken aan een artikel over het gedrag van koolmeesjes, dat ik een tijd geleden las. Geschreven door ene Yvon Van Heugten. Het ging over de vraag waarom koolmeesjes zo vaak tegen ruiten of spiegels tikken.
Voor de goede orde: in het vogelhuisje hangen geen spiegels of ruiten en ik heb nog nooit een koolmees bij mij aan huis tegen ruiten of spiegels zien tikken. Yvon had wel eens horen vertellen dat koolmezen gek zijn, maar dat vond ze stug. Een vogel kan niet gek zijn, omdat hij niet kan denken, zal zij wellicht gedacht hebben.

Volgens haar willen koolmeesjes graag door een ruit of spiegel naar binnen omdat ze deze soortgenoot uit hun territorium willen verdrijven. Wij mensen denken dat het tikken of imponeren van die vogel een averechts effect heeft en dat de vogel dat niet door heeft. Hoe meer de vogel tegen zijn spiegelbeeld vecht, des te meer de vogel in de spiegel dat ook doet, ze zouden zich er op doodvechten.

Wat klinkt mij dat toch bekend in de oren? Mensen doen dat toch ook? Vechten tegen hun spiegelbeeld, bedoel ik. Ik kan mij herinneren dat in de begin jaren ’90 in het computerspelletje The Prince of Persia iets soortgelijks voorkwam. Daar veranderde je, na vele gevechten te hebben geleverd, zelf in een spiegelbeeld en daar raakte je dan mee in gevecht. Je moest daar op de een of andere manier langs of doorheen, maar je had alleen maar het zwaard in je handen. Pas toen je in de gaten had, dat je dit spiegelbeeld niet moest doden, maar dat jij je daarmee moest verenigen (letterlijk één worden door je zwaard weg te steken en hem de hand aan te reiken), toen kon je verder.

Er zijn heel wat spelers in dat level blijven steken en, eerlijk is eerlijk, ik ben toen ook vaak gesneuveld alvorens ik tot inzicht kwam. Gelukkig was het maar een computerspelletje.
Tja, die spiegel, daar spreken heden ten dage veel mensen over.
Opmerkelijk dat wij dat wel zien bij het gedrag van een koolmeesje, maar niet bij onszelf.

Er zijn blijkbaar niet zo gek veel mensen die het aandurven serieus in hun spiegel te kijken. Velen proberen het wel, maar dan komen ze zich onverwacht zelf tegen en dan wordt het pijnlijk, angstig en verdrietig. Zó kwetsbaar wilde men zich niet open stellen, je gaat je eigen leven toch niet op het spel zetten? De beste spiegel die er bestaat is de buitenwereld, alles wat zich buiten jezelf afspeelt vormt samen die spiegel, inclusief dat koolmeesje. Een mooier symbool bestaat er eigenlijk niet. Koolmeesjes denken niet zoals wij mensen, tenminste dat denk ik ook, net zoals Yvon. Wij kijken naar de vogels, vinden ze leuk en boeiend, voeren ze en toch begrijpen wij niet dat zij ons eigenlijk iets aanreiken. Iets waarvan wij ons bewust dienen te worden.

Wat een paar koolmezen in je tuin al niet met je doen? Afbeeldingsresultaat voor boekvinkEr strijken boekvinken en een koppel tortelduiven neer. Ik pak een boek ter hand en door mijn hoofd verwaait de gedachte dat de vink ervoor zorgde dat ik een boek wilde gaan lezen. Ik leg het boek terzijde. Mijn vrouw slaat een arm om me heen en met een verliefde blik aanschouwen we het gedrag van de tortelduifjes.

Afbeeldingsresultaat voor tortels

Laat een bericht achter.