Zolang als het kan

Kijkend naar het filmportret over beeldend kunstenaar Fons Verhoeve uit Stein,
werd ik geïnspireerd door de beelden, het verhaal, de muziek en vooral door Fons zelf.

Luisterend naar zijn woorden en kijkend naar de wijze waarop hij door het Limburgse dorp Stein trok, ervoer ik emoties die mij niet onberoerd lieten. Vanuit deze emotie ontsproten de volgende woorden aan mijn brein.

Zolang als het kan.

De geboorte van een kind inspireert de mens om op zoek te gaan
Naar de verhalen die ieder mens heeft te vertellen
Over het leven, in al zijn puurheid en verscheidenheid

Het oog van de camera beschouwt de wereld scherp
Terwijl de mens met twee ogen aspecten uit het oog verliest
Alles wordt mooier, intenser en voller door dat ene oog

Lopend over paden, langs het water, door de weilanden
De geuren uit het landschap met diepe teugen opsnuivend
De wierook in de kerk dringt door tot in zijn diepste vezels

Mijmerend over passie en gedrevenheid wandelt hij verder
De camera los in de hand of op statief meesjouwend
Hij voelt geen gewicht, slechts inspiratie, perfectie

De mens vertelt verhalen, al of niet aangedikt of gekleurd
Een zwart/wit foto maakt alles eerlijker zonder kleur

Het is de naaktheid die zich in alle glorie toont

Het hoogtepunt van zijn zoektocht naar het leven is bereikt
Als hij zich tussen de opgerichte stokoude bomen begeeft
Zij vormen een cirkel van natuurlijke woudreuzen

De bomen zijn dood, de fotograaf leeft uitbundig
Met zijn camera, natuurlijk en bewogen, tot in de haarvaten

Hij zal blijven wandelen, zolang als het kan.

Jacques Smeets
Elsloo: 9 november 2017

Hier is de link naar de promotiefilm over Fons Verhoeve:

1 Comments

Laat een bericht achter.